กาแฟหนึ่งแก้วกับคำขอบคุณ

“กาแฟนี่ขมไปหน่อยนะคะ หรือว่าพายชงเข้มเกินไป?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความใส่ใจของรุ่นพี่คนสวยดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะไม้ตัวเล็กในมุมลับตาของคาเฟ่ใต้ตึกสถาปัตย์ รินสะดุ้งเล็กน้อยจนปลายนิ้วที่กุมแก้วกระดาษสีน้ำตาลสั่นไหว เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม พยายามซ่อนความประหม่าไว้ใต้รอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ไม่เลยค่ะพี่พาย รินชอบ... รินหมายถึง รสชาติกำลังดีเลยค่ะ ตื่นดีจัง” รินตอบตะกุกตะกัก พลางหลบสายตาไปมองไอน้ำที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากแก้วกาแฟ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วกลางอบอวลอยู่รอบตัว แต่นั่นยังไม่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะได้เท่ากับสายตาคมกริบที่กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างค้นหา พี่พายในวันนี้อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเผยให้เห็นรอยสักรูปเรขาคณิตจางๆ ที่ข้อมือ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นลวกๆ ปล่อยให้ปอยผมตกลงมาล้อมกรอบหน้าสวยเฉี่ยวที่ไร้การแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ แต่ทว่ากลับดูดึงดูดใจจนละสายตาไม่ได้ “ปกติเห็นรินชอบสั่งแต่โกโก้เย็นนี่นา วันนี้ถึงเปลี่ยนใจมากินอเมริกาโน่?” พี่พายเอ่ยถามพลางเลื่อนสมุดสเก็ตช์ภาพของตัวเองออกไปด้านข้าง เพื่อให้มีพื้นที่วางแก้วกาแฟมากขึ้น รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอจะบอกได้อย่างไรว่าที่ยอมกลืนน้ำสีดำขมปร่านี่ลงไป เพียงเพราะเห็นพี่พายสั่งเหมือนกัน และเธออยากจะมี 'รสชาติที่เหมือนกัน' กับคนตรงหน้าบ้างสักนิดก็ยังดี “ก็... เห็นพี่พายสั่ง รินเลยอยากลองดูบ้างค่ะ เผื่อจะมีความคิดสร้างสรรค์แบบสถาปัตย์บ้าง” รินตอบพลางหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน พี่พายขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทำให้อากาศรอบตัวรินดูอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด “คนเรียนอักษรไม่ต้องมีกระบวนการคิดแบบสถาปัตย์หรอกค่ะ แค่ภาษาที่รินใช้เขียนเลกเชอร์ ก็สะท้อนว่าข้างในหัวรินมีโลกที่น่าสนใจกว่าแบบแปลนตึกพวกนี้เยอะแล้ว” คำชมนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจ รินรู้สึกเหมือนแก้มร้อนผ่าวจนต้องก้มหน้าก้มตาจิบกาแฟอีกครั้ง แม้รสขมจะติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่มันกลับรู้สึกหวานล้ำไปถึงหัวใจ “แล้ว... เลกเชอร์วิชาประวัติศาสตร์สถาปัตย์ที่รินขอยืมไปล่ะคะ” รินตัดสินใจเอ่ยถึงจุดประสงค์หลักที่เธออ้างขึ้นมาเพื่อได้ใช้เวลานี้ร่วมกับอีกฝ่าย “รินอ่านแล้วนะคะ ลายมือพี่พายสวยจัง อ่านง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” พี่พายเอื้อมมือมาแตะขอบแก้วกาแฟตัวเอง นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะเบาๆ บนโต๊ะไม้ “ที่ให้ยืมไป เพราะเห็นว่ารินจดจ่อกับมันมากตอนที่แอบมอง... เอ่อ หมายถึง ตอนที่นั่งเรียนอยู่แถวหน้าสุดน่ะ” รินชะงัก สายตาประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยของรุ่นพี่อย่างจัง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่ได้พูดออกมา พี่พายรู้ตัวมาตลอดหรือเปล่า? หรือพี่พายแค่กำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของเด็กปีหนึ่งที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองเกินไป “ริน...” พี่พายเริ่มพูดต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะพูดอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจออกมา “ปกติฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับตารางเวลา หรือแม้แต่การนั่งร่วมโต๊ะแบบนี้ พื้นที่ของฉันมันค่อนข้างแคบ... แต่น่าแปลกที่วันนี้มันไม่รู้สึกอึดอัด” คำสารภาพนั้นทำให้รินแทบลืมหายใจ “ขอบคุณนะคะ... ที่ให้โอกาสริน” รินกระซิบเบาๆ ราวกับกลัวว่าหากเสียงดังเกินไป ความฝันนี้จะสลายหายไป “อย่าเพิ่งขอบคุณตอนนี้เลย” พี่พายยื่นมือมาดึงสมุดเลกเชอร์ที่รินถืออยู่กลับไป ก่อนจะเปิดหน้าสุดท้ายแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว “เพราะสิ่งที่รินกำลังจะเจอนับจากนี้ อาจจะทำให้รินอยากถอนตัวเร็วกว่าที่คิด” พี่พายดันสมุดกลับมาให้ริน ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูเคร่งขรึมขึ้นทันตา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินเหมือนต้องการจะสื่อสารอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด รินก้มมองสมุดเลกเชอร์ที่เปิดค้างอยู่ มันไม่ใช่แค่เนื้อหาการเรียนอีกต่อไป ในหน้ากระดาษว่างเปล่าท้ายเล่มนั้น มีลายมือของพี่พายเขียนทิ้งไว้เพียงประโยคสั้นๆ ว่า... *‘ถ้าอยากรู้จักฉันจริงๆ อย่าแค่ขอเลกเชอร์... ลองก้าวเข้ามาในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาดูไหม?’* ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของรินก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความจากหมายเลขแปลกหน้าที่ส่งมาว่า ‘ระวังตัวให้ดี อย่าไว้ใจคนใกล้ตัวที่ดูใจดีเกินไป’ รินเงยหน้าขึ้นมองพี่พายที่กำลังเก็บข้าวของอย่างใจเย็น แต่ทว่าในขณะเดียวกัน เธอกลับเห็นใครบางคนยืนจ้องมองมาที่โต๊ะของพวกเธอจากหน้าต่างกระจกคาเฟ่... เป็นเงาร่างที่คุ้นตาของอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ ที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ กลิ่นลิลลี่สีขาวขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่สามด้วยความตื่นเต้นเช่นนี้นะคะ!