ใครบางคนที่เฝ้ามอง

“รุ่นพี่พายคะ ช่วยพิจารณาคำขอของผมหน่อยเถอะครับ งานโปรเจกต์นี้ถ้าได้คนเก่งอย่างพี่มาช่วย ผมว่าเราคงได้รางวัลใหญ่กลับมาแน่นอน” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มคนนั้น—คนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน—ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ มือของเขาถือช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยแบบร่างและโมเดลตึก ฉันที่กำลังยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าพี่พาย ยังคงไม่สามารถดึงสายตาออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสนของรุ่นพี่คนสวยได้เลย เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอจ้องมองฉันราวกับจะสั่งเสียราวกับมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความวุ่นวายใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก พี่พายไม่ได้ตอบกลับผู้ชายคนนั้นในทันที เธอยังคงเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวของเธอขยับไปมาบนขอบโต๊ะอย่างประหม่า เธอเป็นคนนิ่งขรึมและมีโลกส่วนตัวสูงเสมอ ใครก็ตามที่พยายามก้าวข้ามเส้นที่เธอขีดไว้ มักจะถูกเธอกันออกไปอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาดเสมอ แต่วันนี้... กลิ่นอายความอึดอัดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอทำให้ฉันรู้สึกไม่ชอบใจอย่างประหลาด “ขอโทษนะคาร์ล พี่คิดว่าพี่คงไม่สะดวก” เสียงของพี่พายราบเรียบ หากแต่มันแฝงความเหนื่อยล้าที่ฉันอ่านออกเพียงคนเดียว “แต่พี่ครับ...” “บอกว่าไม่สะดวกไงคะ” ฉันโพล่งออกไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน มือของฉันเผลอคว้าชายเสื้อเชิ้ตของรุ่นพี่ไว้แน่น หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความประหม่าที่ได้ใกล้ชิดพี่พายเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือความรู้สึก ‘หวงแหน’ ที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหน ผู้ชายคนนั้นชะงักไป เขาหรี่ตามองฉันที่สวมชุดนักศึกษาปีหนึ่งด้วยสายตาดูแคลนเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “น้องคนนี้เป็นใครเหรอครับ? หรือว่ารุ่นพี่พายมี ‘เลขา’ ส่วนตัวคอยสกรีนคนจีบให้แล้ว?” คำว่า ‘จีบ’ เสียดแทงเข้ามาในใจเหมือนหนามแหลม ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความโกรธที่ปนไปกับความกลัวเริ่มเกาะกินใจ ฉันไม่ใช่แค่รุ่นน้องที่มาขอเลกเชอร์ ฉันไม่ใช่คนนอก... ในความรู้สึกของฉัน เรามีบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น “ริน...” เสียงของพี่พายเรียกชื่อฉันแผ่วเบา เธอมองมือของฉันที่กำชายเสื้อเธออยู่ด้วยแววตาซับซ้อน “หนูแค่มาช่วยพี่พายเคลียร์งานค่ะ” ฉันตอบเสียงแข็ง พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น “แล้วอีกอย่าง พี่พายมีงานต้องทำเยอะพอแล้ว คงไม่มีเวลาไปรับงานส่วนตัวของใครที่ไหนหรอกค่ะ จริงไหมคะพี่พาย?” พี่พายนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอหันไปมองชายหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาขึ้น “ตามที่น้องเขาบอกค่ะ คาร์ล... เอาดอกไม้นี่กลับไปเถอะค่ะ พี่ไม่ชอบรับของจากคนที่ไม่รู้จักดีพอ” ชายหนุ่มหน้าเสียไปทันที เขาจำต้องเดินเลี่ยงออกไปพร้อมกับความไม่พอใจที่พยายามเก็บซ่อนไว้ ทิ้งให้ในห้องสมุดเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของฉันที่ยังคงเต้นระรัว เมื่อลับหลังเขา พี่พายก็หันกลับมาหาฉัน เธอยังไม่ปล่อยให้ฉันได้ถอยห่าง เธอค่อยๆ เอื้อมมือมาแตะไหล่ของฉันเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้กำแพงความหึงหวงในใจฉันพังทลายลงอย่างรวดเร็ว “หึงเหรอ?” พี่พายถาม เสียงของเธอไม่ได้มีแววประชดประชัน แต่มันกลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกๆ หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “เปล่านะคะ... แค่... แค่ไม่อยากให้ใครมากวนเวลาทำงานพี่ต่างหาก” พี่พายยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สวยเฉี่ยวเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่ ‘จริงใจ’ จนฉันใจสั่น เธอขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ กลิ่นสะอาดที่เหมือนกับกระดาษวาดเขียนใหม่ๆ ที่ฉันหลงใหล “จริงๆ แล้ว... พี่ก็ไม่ได้อยากให้เขามาทำแบบนี้หรอกนะ” เธอพูดพลางลดเสียงลงต่ำ “พี่รู้สึกเหมือนกำลังถูกรุกรานพื้นที่... เหมือนตอนที่พี่กลัวว่าใครบางคนจะทิ้งพี่ไปนั่นแหละ” คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก สายตาที่เธอมองมามันเต็มไปด้วยความเว้าวอนอย่างประหลาด ความหวาดหวั่นที่ฉันเห็นเมื่อตอนต้นตอนกลับมาฉายชัดอีกครั้ง “พี่พาย... หมายความว่ายังไงคะ? ใครจะทิ้งพี่?” “คนที่พี่ไม่กล้าแม้แต่จะรั้งไว้” เธอก้มหน้าลงต่ำ นิ้วมือของเธอเลื่อนจากไหล่ลงมาสัมผัสที่ปลายนิ้วของฉันเบาๆ จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้ก็ขัดจังหวะความเงียบที่แสนเปราะบางนั้นลง ฉันหันกลับไปมองที่ประตูห้องสมุด ร่างของอาจารย์ประจำคณะที่ฉันไม่คิดว่าจะมาอยู่ในเวลานี้กำลังยืนจ้องมองเราสองคนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... มันคือสมุดบันทึกเล่มเดียวกับที่ฉันเคยเห็นวางอยู่บนโต๊ะทำงานของพี่พายเมื่ออาทิตย์ก่อน “พาย... ได้เวลาที่เธอต้องตัดสินใจแล้วนะ” อาจารย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “ถ้าเธอไม่ยอมเซ็นเอกสารโอนย้ายสิทธิ์โปรเจกต์นี้ ฉันก็จำเป็นต้องแจ้งเรื่องที่เธอแอบเอาแบบร่างคนอื่นมาเป็นของตัวเองให้ทางคณะทราบ” หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันหันกลับไปมองพี่พายทันที ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำให้ฉันหยุดหายใจ... พี่พายไม่ได้มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย เธอกลับมองอาจารย์คนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันมาสบตาฉันด้วยรอยยิ้มที่แสนเศร้าและเต็มไปด้วยความลับที่ฉันไม่เคยล่วงรู้ “ริน... เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนแรก จนถึงวันที่รินเดินเข้ามาขอเลกเชอร์พี่... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ” ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่สับสนและอบอุ่นไปด้วยกันนะคะ หวังว่ารินกับพี่พายจะทำให้รี้ดทุกคนใจเต้นแรงไปพร้อมกันค่ะ จากใจ กลิ่นลิลลี่สีขาว