มิตรภาพที่ฟื้นคืน

"ถ้ามึงจะเอาไม้บรรทัดมาวัดระยะห่างระหว่างเราแบบนี้ กูว่าไปเขียนแบบให้มินดีกว่าไหมวะ ติน?" น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงขีดเขียนดินสอที่หยุดชะงักลงทันที ตินเงยหน้าขึ้นจากกระดาษไขแผ่นโตที่เขากำลังสเก็ตช์แปลนห้องสมุดส่วนกลาง สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับมาตราส่วนค่อยๆ เลื่อนไปสบกับดวงตาเรียวคมของเกียร์ที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามสัปดาห์ที่คนตรงหน้ายอมโผล่หัวมาที่สตูดิโอคณะสถาปัตย์ หลังจากเหตุการณ์ทะเลาะกันรุนแรงในวันส่งโปรเจกต์กลุ่มวันนั้น "ถ้ากูไปหามินได้ กูคงไม่ต้องทนเห็นหน้ามึงจนคิ้วขมวดแบบนี้หรอก" ตินตอบกลับน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่นตอนหยิบยางลบขึ้นมาถูรอยเส้นที่เขารู้ตัวว่าตั้งใจวาดให้เบี้ยวเพื่อหาเรื่องแก้ เกียร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้ตินได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ที่ติดตัวอีกฝ่ายมาเสมอ มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้ใจเขาสั่นไหว แต่วันนี้มันกลับสร้าง 'กำแพง' ล่องหนขึ้นมากั้นกลางระหว่างเขาทั้งสองคน "ปากยังร้ายเหมือนเดิม" เกียร์เอื้อมมือมาหยิบดราฟต์งานของตินไปดู ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนจุดที่ต้องแก้ไข "มึงพลาดตรงนี้ว่ะติน เสาโครงสร้างมันรับน้ำหนักไม่ได้หรอก ถ้ามึงไม่เพิ่มคานเหล็กตรงหัวมุม... เหมือนที่มึงไม่เคยยอมรับนั่นแหละว่ามึงน่ะ พลาดตรงไหน" คำพูดของเกียร์ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นการจิกกัดถึงสิ่งที่พังลงในความสัมพันธ์ของพวกเขาด้วย ตินขบกรามแน่น เขาเกลียดความเพอร์เฟกต์ที่เขามีเมื่ออยู่ต่อหน้าเกียร์ เพราะมันมักจะถูกทำลายด้วยความใจร้อนและการมองทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายของไอ้หนุ่มวิศวะคนนี้ "ขอบใจที่สอน แต่ที่นี่สตูดิโอสถาปัตย์ ไม่ใช่โรงซ่อมรถ ถ้าอยากทำตัวเป็นวิศวกรนัก ก็กลับไปอยู่โซนของมึงไป" ตินกระชากงานกลับมา เสียงกระดาษยับยู่ยี่ในมือเขาสะท้อนอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "เออ กูก็อยากไปนะ ถ้าไม่ติดว่าอาจารย์บอกว่าต้องร่วมมือกันให้จบ" เกียร์ถอนหายใจยาว แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "กูไม่ได้มาเพื่อกวนตีนมึงนะวันนี้ แค่จะมาบอกว่า... เรื่องเมื่ออาทิตย์ก่อน กูขอโทษ" ตินชะงักไป คำขอโทษที่ไม่ได้เตรียมใจว่าจะได้ยินจากปากคนอย่างเกียร์ทำให้เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง วิน เพื่อนสนิทของตินที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องลอบยิ้มและหันไปคุยกับรุ่นน้องคนอื่นเพื่อเปิดพื้นที่ให้ทั้งคู่ "ขอโทษแล้วไงต่อ? มึงจะให้กูหายโกรธแล้วทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมงั้นเหรอ?" ตินถามเสียงสั่นเล็กน้อย เขาวางปากกาลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปประจันหน้า "คนเรามันไม่ใช่แบบแปลนนะเกียร์ ที่พอผิดพลาดแล้วจะสั่ง Delete แล้วเขียนใหม่ได้ตามใจมึง" "กูรู้" เกียร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนตินต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นของเหล็ก "กูไม่ได้ขอให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมแบบวันแรก... กูแค่อยากให้เราคุยกันโดยที่ไม่ต้องสร้างกำแพงกั้นแบบนี้อีก" ตินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเกียร์ ที่นั่นไม่มีความกวนประสาท ไม่มีท่าทีถือดี มีเพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่กล้าตีความ ตินรู้ดีว่าถ้าเขายอมก้าวข้ามกำแพงนี้ไป เขาอาจจะเจ็บหนักกว่าเดิม แต่ความรู้สึกโหยหาที่กัดกินใจมาหลายสัปดาห์มันทำให้เขาลังเล "ถ้ามึงอยากให้กูเชื่อใจ มึงต้องหยุดตัดสินใจทุกอย่างโดยไม่ถามกูก่อน" ตินพึมพำ สายตาจดจ้องไปที่ริมฝีปากของเกียร์ที่ขยับยิ้มบางๆ "ตกลง... ต่อไปนี้จะทำอะไร กูจะถามมึงก่อนเสมอ... ว่ามึงจะยอมให้กูรุกขนาดไหน" คำพูดกวนประสาทเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ตินกลับไม่ได้รู้สึกโกรธเหมือนเคย มันเป็นสัญญาณว่ามิตรภาพที่พังทลายกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ แม้กำแพงในใจจะยังตั้งตระหง่านอยู่บ้างก็ตาม ทั้งคู่นั่งทำงานต่อด้วยความเงียบที่ต่างไปจากเดิม ไม่มีความขัดแย้ง แต่ก็ไม่มีความผ่อนคลาย ต่างคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง จนกระทั่งแสงไฟในสตูดิโอเริ่มสลัวลงเมื่อถึงเวลาปิดทำการ "ติน" เกียร์เรียกชื่อเขาเบาๆ ในขณะที่ตินกำลังเก็บของใส่กระเป๋า "หือ?" "เรื่องที่มินพยายามขัดขวางโครงการเรา... กูไปสืบมาแล้วนะ ว่ามันไม่ได้ทำคนเดียว" เกียร์เว้นจังหวะ สายตาดูเคร่งขรึมผิดปกติ "มีคนในคณะมึงคอยส่งแปลนลับของมึงไปให้มันทุกสัปดาห์" หัวใจของตินหล่นวูบ เขาหันกลับมามองเกียร์ด้วยความตกตะลึง เพราะคนเดียวที่เขาส่งงานให้ดูตลอดคือ... ในจังหวะนั้นเอง ประตูสตูดิโอเปิดออก พร้อมกับร่างของ 'วิน' เพื่อนสนิทที่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่ยังคงเปิดหน้าจอค้างไว้อยู่ ใบหน้าของวินที่เคยดูสดใสกลับกลายเป็นความนิ่งเฉยที่ตินไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ตินเหลือบไปเห็นบนหน้าจอวิน... เป็นชื่อของมินที่ส่งข้อความมาว่า 'จัดการได้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?' พุดดิ้งคาราเมลหวังว่าตอนที่ 34 นี้จะทำให้คุณรี้ดลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!