วันแห่งความทรงจำ

"ถ้ามึงจะแก้แบบตรงจุดนี้อีกรอบ กูว่าไม่ต้องสร้างหรอกครับ... เอาไปกางเต็นท์นอนกลางสนามบอลดีกว่าไหม?" เสียงทุ้มติดกวนประสาทของเกียร์ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ ตินที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ปากกาเขียนแบบขีดเส้นอย่างแม่นยำชะงักกึก ปลายปากกาที่ลากยาวทิ้งรอยหมึกหยดเล็กๆ ลงบนกระดาษไขราคาแพงจนมันกลายเป็นตำหนิที่แก้ไขไม่ได้ ตินเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายกวนประสาท แต่มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก... ความรู้สึกที่ว่าทำไมคนที่อยู่คนละโลกอย่างวิศวะโยธาจอมซ่าถึงต้องมาวนเวียนอยู่ในชีวิตเขาช่วงที่ยุ่งที่สุดแบบนี้ "ถ้าว่างมากนัก ก็ไปทำโปรเจกต์ของตัวเองไปเกียร์ อย่ามาป้วนเปี้ยนแถวโต๊ะดราฟต์ของคนอื่น มันขวางทาง" ตินตอบกลับเสียงเรียบ พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้ปกติที่สุด ทั้งที่หัวใจในอกมันเต้นผิดจังหวะตั้งแต่เห็นแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้องแล้ว "ขวางทาง? หรือขวางใจกันแน่?" เกียร์เลิกคิ้วกวนๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีเข้มเดินเข้ามาใกล้จนชิดโต๊ะทำงานของติน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาถูกที่มักจะทำให้ตินใจสั่นเสมอโชยมาแตะจมูก "ไอ้เกียร์! มึงหยุดกวนเพื่อนกูสักพักไม่ได้หรือไงวะ" วินที่นั่งฝนโมเดลอยู่ข้างๆ ตะโกนขัดจังหวะพลางเขวี้ยงคัตเตอร์ลงบนโต๊ะอย่างแรง "งานนิทรรศการคณะจะเริ่มในอีกสามวัน แต่มึงมาทำตัวเป็นสเปรย์ฉีดแมลงรบกวนคนทำงานแบบนี้ มึงจะเอาอะไรไปชนะมินที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ตินอยู่ล่ะ" ชื่อของ 'มิน' ทำให้ตินชะงักไปเล็กน้อย คู่แข่งที่เพียบพร้อมไปทุกอย่าง ทั้งฐานะและฝีมือการออกแบบที่เฉียบคม หากเป็นเมื่อก่อน ตินคงจะกังวลจนนอนไม่หลับ แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เขากังวลมากกว่าคืองานที่ยังไม่เสร็จ กับสถานะความสัมพันธ์ที่เหมือนเส้นขนานระหว่างเขากับเกียร์ "ใครจะเลื่อยขาเก้าอี้ใครก็ช่างเถอะ แต่คนที่จะมาดู 'ผลงาน' ของตินวันนี้... คือท่านประธานบริษัทที่มินมันกำลังประจบอยู่นะครับ" เกียร์เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววตึงเครียดอย่างที่หาดูได้ยาก "แล้วถ้ามึงยังแก้แบบวนไปวนมาแบบนี้ โปรเจกต์ที่มึงทุ่มเทมาสามปีก็จบเห่" ตินนิ่งอึ้ง เขาไม่รู้มาก่อนว่าคนสำคัญจะมาตรวจงานวันนี้ มินไม่เคยบอกอะไรเขาเลย นอกจากเรื่องที่พยายามทำให้ตินเสียสมาธิมาตลอดทั้งสัปดาห์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ดังมาจากโถงทางเดิน หน้าประตูสตูดิโอมีกลุ่มชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินนำโดยมินที่แย้มยิ้มอย่างผู้ชนะตามหลังมาติดๆ "สวัสดีครับอาจารย์และเพื่อนๆ ทุกคน วันนี้ท่านประธานบริษัทโครงการพัฒนาเมืองอยากจะมาชมความคืบหน้าของแบบจำลองโครงการ... โดยเฉพาะของติน ผมเชื่อว่าตินคงเตรียมตัวมาพร้อมแล้วใช่ไหม?" มินเอ่ยเสียงดังฟังชัด สายตาที่มองมาที่ตินไม่ได้มีความปรารถนาดี แต่มันคือการประกาศชัยชนะล่วงหน้า ตินมองแบบจำลองที่ยังประกอบไม่เสร็จดีบนโต๊ะ แล้วหันไปมองเกียร์ที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ข้างๆ สายตาของเกียร์ที่ส่งมาให้ในตอนนี้ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันเป็นสายตาที่เหมือนจะบอกว่า *'มึงเชื่อใจกูไหม'* "ครับ ผมพร้อม" ตินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขารู้ดีว่าหากแพ้ในวันนี้ ความฝันที่จะสร้างอาคารสาธารณะให้คนเมืองได้ใช้ประโยชน์จะเป็นเพียงแค่กระดาษเปล่า "แต่ก่อนจะพรีเซนต์..." เกียร์แทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ก้าวออกมาข้างหน้ายืนขวางหน้ามินไว้ "ผมในฐานะวิศวกรที่ปรึกษาของโปรเจกต์นี้ มีบางอย่างจะเสริมในตัวโครงสร้างครับ เพราะถ้าตินออกแบบมาสวยแต่คำนวณโครงสร้างพลาดไปนิดเดียว... ผลลัพธ์มันอาจจะถล่มลงมาทับหัวคนใช้บริการก็ได้ ว่าไหมครับคุณมิน?" มินหน้าเสียไปถนัดตา "วิศวกรที่ปรึกษา? ตินจ้างนายตั้งแต่เมื่อไหร่?" เกียร์แค่นยิ้ม ยื่นมือไปคว้าพิมพ์เขียวส่วนที่ตินคิดว่ามีปัญหาที่สุดขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหันไปสบตาติน "จ้าง? เปล่าหรอก... คนอย่างฉันไม่รับเงินค่าจ้าง แต่รับเป็นอย่างอื่น" เกียร์ก้มลงกระซิบข้างหูตินเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของตินลุกซู่อย่างควบคุมไม่ได้ "ถ้าโปรเจกต์นี้ผ่าน มึงต้องไปเที่ยวกับกูสองคนหนึ่งอาทิตย์... ตกลงไหม?" ยังไม่ทันที่ตินจะได้ให้คำตอบ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อท่านประธานเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของเขา ก่อนจะหยิบโมเดลที่ตินทำขึ้นมาดูอย่างละเอียด สายตาของผู้มีอำนาจกวาดมองไปที่จุดเชื่อมต่อโครงสร้างที่เกียร์เพิ่งจะช่วยแก้ให้เมื่อครู่ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาในห้อง มือของผู้ทรงอิทธิพลหยุดอยู่ที่รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ก่อนจะวางโมเดลลงแล้วหันไปหาตินพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่มีใครคาดคิด "การออกแบบของเธอถือว่าโดดเด่น... แต่จุดนี้ที่เธอแก้ไขใหม่" ท่านประธานเว้นจังหวะพลางมองสลับไปมาระหว่างตินกับเกียร์ "ใครเป็นคนคิดโครงสร้างส่วนนี้ให้?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตูดิโอราวกับไม่มีใครกล้าหายใจ ตินเหลือบมองเกียร์ที่ยืนนิ่ง มือที่อยู่ใต้โต๊ะของตินกำแน่นจนสั่น เขารู้ดีว่าหากตอบว่าเกียร์ช่วย มันอาจจะหมายถึงการถูกตัดสิทธิ์เพราะถือว่าไม่ใช่งานเดี่ยว แต่ถ้าตอบว่าเขาทำเอง... "ผมเป็นคนเสนอแนะ ส่วนตินเป็นคนสรุปแบบครับ" เกียร์ตอบแทนด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ท่านประธานหรี่ตาลง มองทะลุเข้าไปในดวงตาของเกียร์ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "น่าสนใจ... งั้นฉันขอตัดสินใจตรงนี้เลยว่า ผลงานที่ฉันเลือกคือของติน แต่ฉันมีเงื่อนไขเดียว คือพวกเธอสองคนต้องทำงานนี้ร่วมกันจนจบโครงการ ไม่อย่างนั้นฉันจะยกเลิกการสนับสนุนทั้งหมด" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้อง มินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ ส่วนตินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง... นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาหวังไว้เลยสักนิด ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังยินดีหรือเสียดาย เสียงโทรศัพท์ของตินก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าแสดงชื่อที่เขาไม่ได้ติดต่อมานานเกินกว่าสามปี... พ่อของเขา ตินรับสายมือสั่นๆ เสียงของพ่อที่ปลายสายไม่ได้นุ่มนวลเหมือนในความทรงจำ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น "ติน... ที่นั่นมีคนของตระกูลเราไปดูงานใช่ไหม อย่าเพิ่งรีบตกลงเซ็นสัญญาอะไรถ้าไม่ได้ผ่านการตรวจสอบจากทางบ้าน... โดยเฉพาะกับคนข้างๆ เธอตอนนี้" ตินชะงักไป ดวงตาสีเข้มสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเงยหน้ามองเกียร์ที่กำลังหันมาสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม หรือว่าการที่เกียร์เข้ามาใกล้เขาในครั้งนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ? ความลับที่เกียร์ซ่อนไว้ หรือความจริงที่ครอบครัวเขากำลังปิดบัง... อะไรกันแน่ที่กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้? หวังว่าตอนที่ 35 นี้จะทำให้คุณรี้ดตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของทั้งคู่นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! ด้วยรักจากใจ พุดดิ้งคาราเมล