คำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ย

“ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำให้ฉันรู้สึกผิด ก็เชิญกลับไปได้เลยนะเกียร์ ฉันมีงานต้องทำต่อ” ตินพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกระดานดราฟต์ ปลายนิ้วเรียวที่ถือดินสอกดขยับไปมาอย่างแม่นยำ แต่น้ำหนักมือที่กดลงบนกระดาษไขนั้นหนักหน่วงเกินความจำเป็นจนเส้นกราฟิกที่ควรจะพลิ้วไหวกลับดูแข็งกระด้าง เกียร์ที่ยืนพิงกรอบประตูสตูดิโออยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวถึงกับขมวดคิ้ว เขาไม่ได้สวมเสื้อช็อปเหมือนทุกที แต่สวมเพียงเสื้อยืดสีดำเรียบง่ายที่ทำให้ไหล่กว้างนั่นดูเกร็งผิดปกติ ดวงตาคมกริบแบบวิศวะที่เคยฉายแววกวนประสาทบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “ถ้าบอกว่าไม่ได้มาตอกย้ำ แต่มาเพื่อหาเรื่อง... นายจะยอมคุยกับฉันดีๆ ไหมล่ะ” เกียร์ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้สตูลข้างๆ อย่างถือวิสาสะ ตินหยุดชะงัก วางดินสอลงบนโต๊ะด้วยเสียง ‘กึก’ ที่ฟังดูเหมือนการประกาศสงคราม “หาเรื่องเหรอ? ยังไม่พออีกเหรอที่นายทำไว้ในห้องประชุมเมื่อวาน? ทำลายผลงานของฉันต่อหน้ามิน แล้วยังมาหาว่าฉันไร้เหตุผลอีก เกียร์... บางทีคำว่า 'อีโก้' ของนาย มันก็น่าสมเพชเกินกว่าที่ฉันจะอยากเสวนาด้วยนะ” ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้อง สตูดิโอของคณะสถาปัตย์ยามดึกดื่นแบบนี้ควรจะเต็มไปด้วยเสียงฝนตกกระทบหลังคาหรือเสียงถอนหายใจของพวกที่ปั่นงานไม่ทัน แต่ตอนนี้กลับมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนสองคน เกียร์ยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ปกติเขาเป็นคนปากร้ายและไม่เคยยอมลงให้ใคร แต่พอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อของติน ความเย่อหยิ่งทระนงตนแบบวิศวะก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น” เสียงของเกียร์แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ไอ้ที่ฉันพูดไป... มันเพราะฉันหงุดหงิดที่นายเอาแต่สนใจไอ้แปลนบ้าๆ นั่น จนลืมไปว่าในห้องประชุมนายมีฉันอยู่ด้วย” “อย่ามาโยนความผิดให้งานของฉัน!” ตินหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโกรธปนน้อยใจ “งานคือสิ่งที่ฉันให้เกียรติที่สุด แต่ดูสิ่งที่นายทำสิ นายทำลายมันเพื่อแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากฉันเหรอ? เกียร์ นายมันเด็กน้อยเกินไปแล้ว” “เออ! ใช่! ฉันมันเด็กน้อย! ฉันมันเอาแต่ใจ! แล้วนายล่ะติน... นายเคยสนใจจริงๆ ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องหงุดหงิดเวลาเห็นนายทำหน้าเครียดใส่กระดาษพวกนี้มากกว่ามองหน้าฉัน!” เกียร์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนตินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของคนเพิ่งเลิกจากค่ายทำให้ตินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับโต๊ะดราฟต์ สายตาของเกียร์ที่มองมาไม่กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันลึกซึ้ง... ลึกซึ้งจนคนอย่างตินที่พยายามเกราะกำบังตัวเองไว้ต้องพ่ายแพ้ “ขอโทษ” คำสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากแข็งที่สุดในวิศวะทำเอาตินนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เกียร์หลบสายตาไปทางอื่น พยายามกลบเกลื่อนความกระดากอายด้วยการมองไปที่โมเดลบ้านที่ตินทำค้างไว้ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายมัน และฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ความตั้งใจของนายต้องพังทลาย ฉันแค่... ฉันแค่เกลียดเวลาที่นายดูมีความสุขกับงานมากกว่าที่จะยิ้มให้ฉัน” ตินเม้มปากแน่น ความโกรธที่เคยมีค่อยๆ มอดดับลง เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบในใจที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด “นายมันบ้า เกียร์... นายมันบ้าที่สุด” “ถ้าฉันไม่บ้า ฉันคงไม่มานั่งรอคุกเข่าขอโทษคนปากจัดอย่างนายหรอก จริงไหม?” เกียร์หันกลับมาสบตาอีกครั้ง คราวนี้เขาขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบจะเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ปลายจมูกของติน ตินนิ่งงัน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก มือบางเผลอกำชายเสื้อของเกียร์ไว้โดยไม่รู้ตัว “แล้วที่บอกว่าจะง้อ... นี่คือวิธีง้อของวิศวะเหรอ? ขู่จะหาเรื่องแล้วมาพูดคำขอโทษที่ฟังไม่ค่อยออกเนี่ยนะ?” “งั้นแบบนี้ล่ะ...” เกียร์เลื่อนมือไปกุมมือตินที่กำเสื้อเขาไว้แน่นก่อนจะดึงให้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดื้อรั้นเป็นความอ่อนโยนอย่างที่ตินไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาที่เปิดเปลือยความรู้สึกทั้งหมดที่เขาเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทางกวนประสาทเหล่านั้น ในจังหวะที่ตินกำลังจะเอ่ยปากถาม ความเงียบก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังรัวมาจากทางเดินหน้าห้องสตูดิโอ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟฟ้าช็อต ประตูสตูดิโอถูกเปิดผางออกโดยมินที่ยืนหอบแฮก ใบหน้าของคู่แข่งคนสำคัญบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นในมือถือซองเอกสารสำคัญที่ควรจะอยู่ในมือติน “พวกแกสองคน! อย่าคิดนะว่าจะหนีไปไหนพ้น... โปรเจกต์นี้มันจะไม่มีวันเป็นของพวกแกตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่!” ตินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเอกสารในมือมิน... นั่นมันแบบแปลนฉบับสมบูรณ์ที่เขานึกว่าทำหายไปเมื่อวาน! พุดดิ้งคาราเมลหวังว่าคุณรี้ดจะยังไม่เทตินกับเกียร์ไปไหนนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!