จังหวะหัวใจที่ผิดปกติ

“ถ้าจะพังแบบแปลนนี้ทิ้ง ก็ช่วยทำในตอนที่ผมไม่อยู่ได้ไหมครับ คุณวิศวกร” ตินวางปากกาตัดเส้นลงบนโต๊ะเขียนแบบเสียงดังสนั่น เขากดเสียงต่ำ พยายามบังคับมือที่เริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่กำลังกอดอกพิงขอบโต๊ะของเขาด้วยท่าทางกวนประสาทอย่างที่ทำเป็นประจำ เกียร์เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูมอมแมมไปด้วยคราบฝุ่นจากการลงไซต์งานขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ตินเกลียดนักหนา... ยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “พังเหรอ?” เกียร์ทวนคำ ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดพื้นที่ส่วนตัวของติน กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อสะอาดๆ ของผู้ชายปะทะเข้ากับจมูกของคนเจ้าระเบียบอย่างจัง “ผมไม่ได้พัง ผมแค่กำลังบอกว่า... โครงสร้างนี้มันไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่มันมีไว้เพื่อ ‘รับน้ำหนัก’ ของบางอย่างที่คนออกแบบอย่างคุณชอบทำเป็นลืม” “ผมไม่เคยลืมอะไรทั้งนั้น” ตินเถียงพลางขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางโมเดลไม้บัลซ่า “ทุกอย่างในแบบแปลนนี้ มันผ่านการคำนวณมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว” “งั้นเหรอ?” เกียร์ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นรดที่ข้างหู “รวมถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะตอนที่ผมเข้าใกล้แบบนี้ด้วยหรือเปล่า... คุณสถาปนิก?” ตินชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าจนต้องเม้มปากแน่น ความเงียบภายในห้องสตูดิโอตอนตีสองช่างโหดร้าย มันขยายความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ให้เด่นชัดขึ้น ความกวนประสาทของเกียร์ในวันนี้ดูจะต่างออกไป มันไม่ได้มีความยียวนกวนเมืองเหมือนทุกครั้ง แต่มันแฝงไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นคลอนเกราะป้องกันที่เขาสร้างมาตลอดหลายปี “ถอยไปเกียร์...” ตินสั่งเสียงสั่น พยายามผลักอกอีกฝ่ายออก แต่มันก็เหมือนกับการพยายามผลักกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กที่ไม่มีวันขยับ “ไม่ถอยครับ” เกียร์ตอบสั้นๆ ทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับวูบไหวราวกับคนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง “ผมเหนื่อยที่จะต้องเล่นเกมถอยเข้าถอยออกกับคุณแล้วนะติน” “เกมอะไรของคุณ...” “เกมที่ผมต้องแกล้งกวนประสาทคุณ เพื่อให้คุณหันมามองผมไง” คำสารภาพนั้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนเอื่อยๆ ตินเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตแล่นผ่านปลายนิ้ว เขาจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นี่คือเกียร์คนเดิมที่ชอบด่าว่าเขาเป็นพวกเป๊ะเกินไป หรือเป็นเกียร์ที่ซ่อนความรู้สึกไว้ใต้มาดวิศวกรจอมกวนกันแน่? ตินพยายามจะเอ่ยปากถาม แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องสตูดิโอก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของมินที่เดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ติน! เกิดเรื่องแล้ว! แบบแปลนที่นายอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์กลางเมื่อเย็น... มันถูกแก้ไขใหม่ทั้งหมดโดยรหัสผ่านของนายเอง!” ตินหน้าซีดเผือด เขารีบผละจากเกียร์แล้ววิ่งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม โครงสร้างหลักที่เขาทุ่มเทออกแบบมาแรมเดือนถูกเปลี่ยนสเปกวัสดุจนกลายเป็นโครงสร้างที่ไม่สามารถก่อสร้างจริงได้ หากขืนนำไปใช้ต่อ... ตึกทั้งตึกได้ถล่มลงมาตั้งแต่วันแรกที่วางเสาเข็มแน่ๆ เกียร์เดินเข้ามาสมทบ ดวงตาคมกริบกวาดมองจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะสบตากับตินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ “นี่ไม่ใช่ฝีมือคนนอก แต่มันถูกแก้ไขจากคอมพิวเตอร์เครื่องนี้... ในช่วงเวลาที่คุณเผลอ” “เป็นไปไม่ได้ ผมล็อกห้องไว้ตลอด...” ตินพูดไม่ออก ความรู้สึกหวาดระแวงแล่นพล่านไปทั่วร่าง “และกล้องวงจรปิดในห้องนี้...” เกียร์ชี้ไปยังมุมห้องที่ถูกพ่นด้วยสเปรย์สีดำจนมืดมิด “ก็เพิ่งถูกทำให้ใช้งานไม่ได้เมื่อสิบห้านาทีก่อน” ตินหันขวับไปมองที่ประตู ทว่าเสียงล็อกประตูด้านนอกกลับดัง ‘กริ๊ก’ ขึ้นเบาๆ ในขณะที่ไฟในสตูดิโอทั้งชั้นพลันดับพรึ่บลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากในเงามืด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจังหวะที่หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะกับตินและเกียร์ในตอนนี้นะคะ พุดดิ้งคาราเมลหวังว่าทุกคนจะยังอยู่ข้างๆ กันในตอนถัดไปนะคะ