การแทรกแซง

“ไฟล์โปรเจกต์งานนี้... นายลบมันทิ้งไปทำไม มิน” เสียงของตินสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนน่ากลัว เขายืนจังก้าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงหน้าต่างแจ้งเตือน ‘File Not Found’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วเรียวยาวที่เคยบรรจงลากเส้นแปลนอย่างประณีตบัดนี้กลับสั่นเทาอยู่ข้างลำตัว ดวงตาคู่สวยที่มักจะมองทุกอย่างด้วยความใจเย็น บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายและสับสน มินเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานของติน หมุนปากกาด้ามหรูในมือเล่นไปมาอย่างใจเย็น มุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสา ทว่าในสายตาของติน มันกลับดูอัปลักษณ์และน่าสะอิดสะเอียนที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “ลบเหรอ? นายพูดเรื่องอะไรกัน ติน” มินแสร้งเลิกคิ้วสูง ทำหน้าตาซื่อเหมือนเด็กที่เพิ่งทำความผิดแล้วถูกจับได้ “ฉันก็แค่เข้ามาช่วยจัดระเบียบโฟลเดอร์ให้ เห็นนายบ่นว่าคอมฯ ค้างบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ? ถ้ามันหายไป... ก็คงเป็นเพราะระบบมันรวนเองหรือเปล่านะ” “อย่ามาทำเป็นไขสือ” ตินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนเกือบจะประชิดตัว “ฉันวางแผนงานนี้มาสามเดือน ทุกเส้น ทุกตารางนิ้ว ทุกสเกล... นายรู้ดีว่ามันสำคัญกับฉันแค่ไหน!” มินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างโปร่งเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าติน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวอีกฝ่ายทำให้นึกถึงกลิ่นของกับดักที่เขากำลังก้าวเข้าไปหามันโดยไม่รู้ตัว มินโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับใบมีดโกน “สำคัญเหรอ? ก็ดีแล้วนี่... ความพยายามที่สูญเปล่า มันคือบทเรียนราคาแพงที่สุดของนักสถาปัตย์ไม่ใช่เหรอคะ คุณติน?” ตินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธแค้นประดังเข้ามาเหมือนคลื่นซัดฝั่ง แต่เขาก็รู้ดีว่าการอาละวาดไปก็ไม่มีประโยชน์ นี่คือเกมที่มินตั้งใจวางไว้ และเป้าหมายที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ที่ตัวไฟล์งาน แต่มันอยู่ที่การทำลายความมั่นใจในตัวเขา... เพื่อให้เขาล้มเหลวต่อหน้าเกียร์ ในจังหวะที่บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกะทันหัน เกียร์เดินเข้ามาพร้อมกับถุงกาแฟในมือ เขาอยู่ในชุดช็อปวิศวะที่เปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อยจากหน้างาน ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนประจันหน้ากันอย่างผิดสังเกต ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าซีดเผือดของตินและรอยยิ้มบางๆ ของมิน “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหน้าตินดูเหมือนเพิ่งไปเจอผีมาล่ะ” เกียร์ทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด “ไม่มีอะไรหรอกเกียร์” มินรีบแทรกขึ้นก่อนที่ตินจะทันได้อ้าปาก “แค่คุยเรื่องรายละเอียดแปลนนิดหน่อยน่ะ ตินเขาคงเครียดไปหน่อยเพราะไฟล์งานมีปัญหานิดหน่อย... ใช่ไหมคะติน?” มินหันไปส่งสายตาที่ดูเป็นมิตรให้กับติน แต่มันคือการข่มขู่ในเชิงสัญลักษณ์ว่า ‘ถ้าพูดออกไป นายคือคนที่ดูงี่เง่าที่สุดในสายตาเขา’ ตินกำหมัดแน่น เขาต้องเลือกระหว่างการแฉพฤติกรรมสกปรกของมิน ซึ่งอาจจะดูเหมือนคนขี้แพ้ชวนตี หรือการกัดฟันยอมรับความพ่ายแพ้นี้เพื่อรักษาระยะห่างที่เขามีต่อเกียร์เอาไว้ แต่ทว่า... ความจริงที่ว่าเขาไม่มีทางทำโปรเจกต์นี้ให้ทันกำหนดการส่งได้หากไม่มีไฟล์นั้น มันกำลังบีบคั้นให้เขาจนตรอก “ใช่... ไฟล์มันมีปัญหา” ตินเอ่ยเสียงเบา หันหลังหนีสายตาของเกียร์ “ฉันคงต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด” “เริ่มใหม่เหรอ?” เกียร์วางกาแฟลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังปัง เขาเดินเข้าไปคว้าไหล่ตินให้หันกลับมาเผชิญหน้า “มึงจะบ้าเหรอติน! อีกแค่สามวันจะถึงกำหนดส่ง ถ้าเริ่มใหม่มึงไม่ต้องนอนเลยเหรอวะ? ไหนบอกกูมาซิว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้ไฟล์ที่มึงขยันทำทุกคืนมันหายไปไหน!” ความอบอุ่นจากมือของเกียร์ที่สัมผัสผ่านเสื้อช็อปของเขา ทำให้ตินแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ความอ่อนแอที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าคนตรงหน้า “บอกเขาไปสิติน” มินพูดขึ้นเบาๆ พร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าเตรียมจะออกไป “หรือจะบอกว่านายประมาทเองจนทำไฟล์หายล่ะ?” ตินเงยหน้าขึ้นมองเกียร์ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวและเต็มไปด้วยความอัดอั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อให้ต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ เขาก็จะไม่มีวันก้มหัวให้กลโกงของมิน แต่ก่อนที่เขาจะได้เปิดปากพูดอะไร เสียงโทรศัพท์ของเกียร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เกียร์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อผู้โทร เขาจำใจรับสายและฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกตะลึงอย่างถึงขีดสุด เขาค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงแล้วหันมามองตินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ติน... มึงไม่ต้องเริ่มใหม่หรอก” เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “กูเพิ่งได้รับอีเมลจากทางคณะ... ผลงานของมึงถูกส่งเข้าไปในระบบฐานข้อมูลส่วนกลางตั้งแต่นาทีที่แล้ว พร้อมกับชื่อของ... มิน” มินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปจากห้อง แผ่นหลังของเขาสั่นไหวน้อยๆ ขณะที่ตินเบิกตากว้าง ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ เมื่อเกียร์หันไปเผชิญหน้ากับมินด้วยแววตาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า “มึงขโมยงานเขาไปส่งในชื่อตัวเอง... แล้วมึงคิดจริงๆ เหรอว่ากูจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยที่มึงไม่ต้องชดใช้?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้และคอยเป็นกำลังใจให้พุดดิ้งคาราเมลเสมอนะคะ