บททดสอบความเชื่อใจ

“นายช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม ว่าทำไมไฟล์โครงสร้างเหล็กถึงถูกแก้ไขในเวลาตีสามของเมื่อคืน ทั้งที่ล็อกอินที่เข้าใช้งานคือเครื่องของนายคนเดียว” ตินวางแฟลตไดรฟ์ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยาว เสียงกระทบของมันดังแผ่วเบา แต่ในความเงียบงันของห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรม เสียงนั้นกลับดังก้องเหมือนเสียงปืนที่เหนี่ยวไกใส่ความไว้ใจที่เขามีให้คนตรงหน้าจนพรุน เกียร์ที่กำลังง่วนอยู่กับการรื้อโมเดลกระดาษชะงักมือ ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะที่ติดคราบน้ำมันจางๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มีความตกใจอย่างที่ตินคาดหวัง แต่มันกลับฉายแววเฉยชาที่ทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวาบ “ตีสามเหรอ?” เกียร์ทวนคำ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มกวนประสาทที่ปกติทำให้ตินหมั่นไส้ แต่ในเวลานี้มันกลับเหมือนมีดกรีดลงบนความรู้สึก “ติน นายกำลังจะบอกว่าฉันแอบเข้าไปแก้ไฟล์งานที่นายทุ่มเททำมาเป็นเดือนเพื่ออะไร? เพื่อความสนุกหรือเพื่อทำลายโปรเจกต์ตัวเองเล่น?” “ฉันไม่ได้บอกว่านายทำลายงานตัวเอง แต่ฉันแค่สงสัยว่า... นายอาจจะ ‘เผลอ’ ทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว หรืออาจจะมีใครที่ใช้คอมพิวเตอร์ของนาย” ตินพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด ทั้งที่มือข้างหนึ่งกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขากำลังพยายามดึงความมีเหตุผลของสถาปนิกออกมาใช้ แต่ความรู้สึกส่วนตัวที่สั่งสมมามันกำลังสั่นคลอน เกียร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาตินจนระยะห่างลดน้อยลงจนได้กลิ่นจางๆ ของกาแฟดำและน้ำมันเครื่อง กลิ่นที่ปกติทำให้ตินรู้สึกอบอุ่น แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายของความไม่น่าไว้วางใจ “นายไม่เชื่อใจฉัน” เกียร์พูดช้าๆ เน้นย้ำทุกคำ “นายคิดว่าฉันเป็นพวกเดียวกับมิน ที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้โปรเจกต์ที่นายภูมิใจหนักหนานั่นใช่ไหม?” “ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น เกียร์!” ตินสวนกลับ น้ำเสียงเริ่มสั่นด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “แต่ทุกอย่างมันประจวบเหมาะเกินไป! ไฟล์งานที่ฉันเตรียมไว้สำหรับพรีเซนต์รอบสุดท้ายถูกทำลายโครงสร้างภายใน ทั้งที่ฉันเช็กแล้วเช็กอีก นายรู้อยู่เต็มอกว่างานนี้สำคัญกับฉันแค่ไหน และนายเป็นคนเดียวที่รู้รหัสผ่านเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองของฉัน!” เกียร์หัวเราะหึในลำคอ แต่แววตาของเขาไม่ได้ขบขันเลยแม้แต่นิดเดียว “รหัสผ่านนั่น... นายเป็นคนให้ฉันเองไม่ใช่เหรอ? เพราะนายกลัวว่าถ้าวันหนึ่งนายเป็นอะไรไป งานของนายจะไม่มีคนสานต่อ ลืมไปแล้วหรือไงว่านายเป็นคนพูดประโยคนั้นด้วยตัวเองตอนที่เรานั่งดูดาวที่ดาดฟ้า?” คำพูดของเกียร์เหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนหัว ตินชะงักไปชั่วครู่ ภาพจำในคืนนั้นย้อนกลับมา—ความไว้ใจที่เขามอบให้คนตรงหน้าในวันที่ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ซับซ้อนเท่าวันนี้ วินที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกลตัดสินใจเดินเข้ามาแทรกกลางบรรยากาศมาคุ “ใจเย็นๆ กันก่อนทั้งคู่เถอะครับ... ติน นายอาจจะโดนแฮ็กจริงๆ ก็ได้ ไม่ใช่ความผิดของเกียร์หรอก มินมันก็จ้องเล่นงานนายอยู่ตลอดนะ” “แต่มินไม่มีรหัสผ่านเข้าเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของฉัน เว้นเสียแต่ว่าจะมีคนเอาไปบอก” ตินหันไปสบตาเกียร์อีกครั้ง สายตาคู่นั้นยังคงเย็นชา แต่ลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มนั้น ตินเห็นบางอย่างที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน... มันไม่ใช่ความผิดหวัง แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกปิดตาย “ถ้าเชื่อว่าฉันทำ... ก็จัดการตามที่นายเห็นสมควรเลยแล้วกัน” เกียร์พูดทิ้งท้ายเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องสตูดิโอไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจของตินจนแทบหายใจไม่ออก ตินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความโกรธแค้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเคว้งคว้าง เขาหยิบแฟลตไดรฟ์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ลายนิ้วมือที่เปื้อนคราบจางๆ บนนั้นดูคล้ายกับรอยนิ้วมือของใครบางคนที่ไม่ใช่เกียร์... เขาเริ่มเปิดไฟล์ Log การเข้าถึงระบบอย่างละเอียดอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะไล่ดูรหัสเครื่องต้นทางที่ระบุตำแหน่ง IP Address และเมื่อบรรทัดสุดท้ายของไฟล์ถูกเปิดเผย ตินก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ‘Local Host: IP 192.168.x.x - ตรวจพบการเข้าใช้งานผ่านระบบ VPN เชื่อมต่อจากภายในคณะ...’ ไม่ใช่แค่ภายในคณะ แต่เป็นที่พักของเขาเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอสมาร์ทโฟน มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่เขาลบไปแล้วหลายครั้ง แต่คราวนี้มันกลับมาพร้อมกับภาพถ่ายบางอย่าง... ภาพถ่ายของเขากับเกียร์ในมุมลับตาคนเมื่อคืนนี้ พร้อมแคปชั่นที่อ่านแล้วหนาวเหน็บไปถึงกระดูก *“แบบแปลนที่พังทลายไม่ได้มีแค่ในคอมพิวเตอร์หรอกนะติน... ความรักของนายก็ด้วย”* ตินหันขวับไปมองทางประตูห้องสตูดิโอที่ปิดสนิททันที ความหวาดระแวงแล่นพล่านในอก เมื่อเขาเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนนิ่งอยู่หน้าประตู และเงาร่างนั้นกำลังค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูเข้ามา... พุดดิ้งคาราเมลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ และหวังว่าทุกคนจะยังคงร่วมลุ้นไปกับตินและเกียร์ในตอนต่อไปนะคะ