ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

"นายจะบ้าหรือไงเกียร์! นี่มันห้องสตูดิโอทำงานนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่นายจะเดินดุ่มๆ เข้ามาเพื่อพังงานของคนอื่นเล่นแบบนี้!" เสียงตินตวาดลั่นดังก้องไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยโมเดลกระดาษและกลิ่นสเปรย์กาว มือเรียวที่เคยจับปากกาเขียนแบบอย่างประณีตตอนนี้สั่นเทาด้วยความโกรธจัด เขาผลักอกกว้างของคนตรงหน้าออกไปสุดแรง แต่เกียร์กลับยืนนิ่งราวกับภูผาหิน ดวงตาคมกริบของหนุ่มวิศวะหรี่ลง จ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและโทสะที่พุ่งพล่านไม่แพ้กัน "พังงานเหรอ? ติน... นายเห็นฉันเป็นตัวอะไร? ฉันอุตส่าห์รีบเคลียร์โปรเจกต์ที่คณะแล้วซิ่งมอเตอร์ไซค์ฝ่าฝนมาเพื่อจะเอาแบบแปลนที่นายลืมไว้ที่โรงอาหารมาให้ แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือการถูกนายตะคอกใส่หน้าเนี่ยนะ?" เกียร์โยนสมุดสเก็ตช์เล่มหนาลงบนโต๊ะเขียนแบบจนเกิดเสียงดัง 'ปัง' สันหนังสือเฉี่ยวโมเดลบ้านที่ตินใช้เวลาทำมาทั้งคืนจนเกือบจะพังมิพังแหล่ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันเหมือนคนแปลกหน้า "แล้วไง? นายก็เลยถือโอกาสถือวิสาสะเปิดเข้ามาดูงานที่ยังทำไม่เสร็จของฉันงั้นสิ? มินเขาเตือนฉันแล้วว่านายมันไว้ใจไม่ได้... นายมันก็แค่พวกวิศวะปากพล่อยที่ชอบทำลายระบบระเบียบของคนอื่น!" คำว่า 'มิน' ทำให้เกียร์กระตุกยิ้มที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่ยิ้มที่สดใสเหมือนทุกครั้ง มันเป็นยิ้มที่เย้ยหยันและเย็นชาจนน่าใจหาย "มินเหรอ? อ้อ... คนที่นายยอมรับฟังมากกว่าแฟนตัวเองสินะ" เกียร์ก้าวเข้าไปประชิดตัวตินจนหลังของคนร่างบางชนเข้ากับโต๊ะไม้ "ติน... นายมันเป็นพวกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ที่ประสาทจะกิน นายจัดวางชีวิตตัวเองให้เป็นระเบียบ แต่กลับจัดวางหัวใจตัวเองไม่เป็น! นายไม่เคยไว้ใจฉันจริงๆ เลยใช่ไหม? ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ฉันพยายามจะเข้าหานาย มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาคนมีระเบียบอย่างนายเลยงั้นสิ?" ตินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความน้อยใจผสมปนเปกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ "ใช่! นายมันห่วย นายมันทำอะไรไม่เคยเป็นชิ้นเป็นอัน นายเอาแต่เล่นไปวันๆ ไม่เคยเข้าใจหรอกว่าแบบแปลนนี้มันสำคัญกับอนาคตของฉันแค่ไหน! ถ้าทำไม่ได้ดีเหมือนที่วางแผนไว้ ก็อย่าเข้ามาวุ่นวาย!" "ดี... ถ้าฉันมันวุ่นวายนัก งั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะ" เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้หัวใจของตินกระตุกวูบ หนุ่มวิศวะหันหลังกลับหมายจะเดินออกจากห้องไป แต่ทว่า... วินที่เพิ่งเปิดประตูพรวดเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกกลับหยุดชะงักลงที่หน้าประตู "เห้ย! พวกแก... ใจเย็นก่อน! ติน... เกียร์! ฟังนะ ทั้งสองคนกำลังถูกปั่นหัวอยู่!" ตินขมวดคิ้ว "วิน นายหมายความว่ายังไง?" "มินน่ะ... มินมันเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องโมเดลของแกที่ยังไม่เสร็จให้เกียร์รู้ เพื่อให้เกียร์รีบมาดู แล้วมันก็เป็นคนเป่าหูแกเรื่องที่เกียร์จะมาขโมยไอเดียแก! มันต้องการให้พวกแกสองคนแตกคอกันก่อนวันส่งงานโปรเจกต์รวม!" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงทันที ตินเบิกตากว้างมองสลับระหว่างวินกับเกียร์ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ เขาหันไปมองเกียร์ที่ตอนนี้ยืนหันหลังให้เขาอยู่ แผ่นหลังกว้างที่ดูสั่นเทาเล็กน้อยนั้นมันทำให้ตินเจ็บปวดไปถึงข้างใน "เกียร์..." ตินเรียกชื่อคนตัวสูงเสียงแผ่ว ความมั่นใจในแผนการชีวิตที่เขาเคยภูมิใจนักหนาบัดนี้มันพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในวินาทีที่เกียร์กำลังจะหันกลับมาหาตินนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องสตูดิโอ ก่อนที่ร่างของมินจะเดินแทรกตัววินเข้ามาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ตินจำได้แม่นว่ามันคือ 'แบบแปลนต้นฉบับ' ที่ควรจะอยู่ในเซฟของคณะเท่านั้น "ว้าว... บรรยากาศดูมาคุจังเลยนะ" มินยิ้มเหยียด พลางชูแฟ้มในมือขึ้น "ติน... นายควรจะขอบคุณฉันนะ ที่เก็บแบบแปลนนี้มาให้... แต่ดูเหมือนนายจะใช้มันผิดวัตถุประสงค์ไปหน่อย เพราะตอนนี้ แบบแปลนฉบับนี้ถูกส่งให้คณะกรรมการพิจารณาเรียบร้อยแล้ว ในฐานะผลงานที่ 'ลอกเลียนแบบ' มาจากฉัน" ตินหน้าซีดเผือด เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เกียร์หันขวับกลับมามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความโกรธเป็นความตกใจขั้นสุด วินถอยหลังกรูดไปชนผนังเมื่อเห็นท่าทีคุกคามของมินที่ก้าวเข้ามาหาตินพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ "นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนที่นายจะถูกไล่ออกจากสาขา... ติน" มินกระซิบข้างหูติน ก่อนจะทิ้งแฟ้มลงบนพื้นแล้วเดินจากไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ตินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้อง โดยมีสายตาของเกียร์ที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ยากจะประสานให้กลับมาเหมือนเดิม พุดดิ้งคาราเมลหวังว่าตอนที่ 29 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและติดตามกันต่อนะคะ หวังว่าจะประทับใจกับความเข้มข้นในบทนี้ค่ะ