ความเงียบที่น่ากลัว

กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนเป็นไขบนโต๊ะทำงาน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปนิกชื่อดังดูเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่ร่วงหล่นลงบนพื้นกระเบื้องยางเมื่อครู่ ถูกปล่อยทิ้งไว้เช่นนั้นราวกับซากปรักหักพังของความไว้วางใจที่เพิ่งพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "นายจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไง ติน" น้ำเสียงของเกียร์ไม่ได้เกรี้ยวกราด หรือตวาดลั่นเหมือนอย่างเคย มันคือความเรียบเฉยที่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว เป็นโทนเสียงที่หนุ่มวิศวกรมา3ปีคนนี้ไม่เคยใช้กับอีกฝ่ายมาก่อน แววตาคมกริบที่เคยฉายแววหยอกล้อและกวนประสาท บัดนี้กลับว่างเปล่า สะท้อนเพียงภาพของร่างโปร่งในชุดเชิ้ตสีขาวรีดเรียบที่ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ตินกลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวที่เคยจับปากกาเขียนแบบด้วยความมั่นใจ กลับกำลังสั่นระริกอยู่ข้างลำตัว เพอร์เฟกต์ชันนิสต์อย่างเขาเกลียดความผิดพลาดที่สุดในชีวิต แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความผิดพลาด คือการถูกมองด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเชื่อใจจากคนสำคัญ "ฉัน... อธิบายได้ เกียร์" ตินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาฟอร์มของสถาปนิกผู้เนี๊ยบและควบคุมทุกอย่างได้เสมอ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบพร่าจนน่าสมเพช "อธิบายว่าแฟ้มข้อมูลลับของโครงการประกวดแบบมูลค่าร้อยล้าน ไปอยู่ในมือของมินคู่แข่งตัวฉกาจของเราได้ยังไงอย่างนั้นเหรอ?" เกียร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังยิ่งกว่ามีดโกน "นายวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วสินะ ติน แบบแปลนที่นายบอกว่าอยากทำร่วมกัน มันก็แค่ทางผ่านให້ນายได้เหยียบขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่า... นายมันเห็นแก่ตัว" คำว่า 'เห็นแก่ตัว' ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเสียงสะท้อนในถ้ำลึก ตินอยากจะกรีดร้องปฏิเสธ อยากจะอธิบายว่าสิ่งที่มินทำมันคือแผนการใส่ร้ายป้ายสีเพื่อทำลายพวกเขา แต่ทว่า... หลักฐานที่กองอยู่บนพื้น เอกสารลายมือร่างแบบที่คุ้นเคย และคำพูดทิ้งท้ายของมินก่อนหน้านี้ มันช่างมัดตัวเขาไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งคู่ยืนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่ระยะห่างทางความรู้สึกกลับไกลโพ้นราวกับอยู่คนละฟากฝั่งของโลก เกียร์เบือนหน้าหนี ไม่อแม้แต่จะชายตามองคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป ชายหนุ่มหมุนตัวหันหลังให้ และในวินาทีนั้นเอง... ตินก็ตัดสินใจหันหลังให้เช่นกัน เส้นขนานที่เคยถูกบิดให้โค้งเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดประหลาด บัดนี้ดีดตัวกลับสู่ความเป็นจริงอย่างไร้เยื่อใย ต่างฝ่ายต่างหันหลังให้กันในที่ทำงาน ไม่มีคำร่ำลา ไม่มีแม้แต่การเอื้อมมือคว้า มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินไปคนละทิศละทาง เกียร์เลือกที่จะเดินออกไปทางประตูหน้าเพื่อสลัดภาพความทรงจำที่น่าผิดหวังทิ้งไป ส่วนตินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกไหลลงมากระทบกับแฟ้มเอกสารเปื้อนฝุ่น โดยมีเพียงเสียงถอนหายใจยาวๆ ของวินเพื่อนสนิทที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี เป็นพยานให้กับความพังทลายครั้งใหญ่ "ติน... แกไหวไหมวะ" วินรีบวิ่งเข้ามาประคองเพื่อนรักด้วยความตกใจ ตินไม่ตอบ เขากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สายตาเหม่อมองไปยังร่างของเกียร์ที่หายลับไปจากกรอบกระจกใส ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอกราวกับมีใครเอามือควักหัวใจออกไปสดๆ แต่ในขณะที่ความมืดมนกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายความเงียบ ตินปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่ยังสั่นเทา ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่แนบรูปถ่ายใบเสร็จรับเงินก้อนโต พร้อมข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาลมหายใจของเขาสะดุดกึกลงไปกองที่ตาตุ่ม— *"อยากรู้ไหมล่ะติน... ว่านอกจากฉันแล้ว ใครอีกคนที่เซ็นอนุมัติเบิกงบชุดแบบจำลองนี้ในระบบหลังบ้านของบริษัท... เปิดลิ้นชักลับโต๊ะทำงานของเกียร์ตอนนี้สิ แล้วนายจะตาสว่าง"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "Blueprint of Love: แบบแปลนนี้มีไว้ให้เธอรัก" นะคะ