คำสัญญาของติน

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษไขและคราบหมึกพิมพ์เข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในยามวิกาล กองแบบแปลนโครงสร้างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ถูกแก้จนยับยู่ยี่ถูกกวาดกองรวมกันไว้มุมห้อง ราวกับเศษซากความพ่ายแพ้ของโปรเจกต์ร่วมทุนที่กำลังจะล่มสลายลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "ถ้าคุณตินยังดึงดันจะใช้โครงสร้างรับน้ำหนักแบบนี้ต่อไป เกียร์บอกเลยว่าเราฉิบหายกันหมดแน่" เสียงทุ้มห้วนที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นทำลายความเงียบ เกียร์เสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อขึ้นลวกๆ ดวงตาคมกริบของหนุ่มวิศวะกวาดมองร่างโปร่งของสถาปนิกหนุ่มเนี๊ยบที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไฟ ตินในยามนี้ไม่มีมาดของคุณชายเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป เชิ้ตสีขาวตัวเก่งหลุดลุ่ย เนกไทถูกถอดโยนทิ้งไว้บนพื้น และที่สำคัญที่สุด—แววตาหลังกรอบแว่นสายตานั้นกำลังสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด "แต่นี่คือดีไซน์ที่ผ่านการคำนวณสุนทรียศาสตร์มาแล้วนะเกียร์" ตินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ทว่าปลายนิ้วที่กำลังถือปากกาหมึกซึมกลับสั่นเทาจนเห็นได้ชัด "ถ้าเราเปลี่ยนเสาหลักมารับน้ำหนักตามที่นายเสนอ ภูมิทัศน์โดยรวมของตึกจะพังหมด โปรเจกต์นี้จะไร้ความหมายในเชิงสถาปัตยกรรม" "สถาปัตยกรรมบ้าบออะไรถ้าตึกมันจะถล่มลงมาทับหัวคน!" เกียร์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือหนากระแทกลงบนกระดาษร่างแบบจนตินต้องผถอยหลังกรูด "ตื่นจากฝันได้แล้วติน! มินมันจ้องจะเล่นงานเราอยู่ มันรอให้เราส่งแบบที่ผิดพลาดไปให้กรรมการบอร์ดบริหาร เพื่อที่มันจะได้เอาโปรเจกต์นี้ไปครองคนเดียว นายไม่เห็นหรือไงวะ!" ชื่อของ 'มิน' ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ ตินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความกดดันจากปัญหาครอบครัว ปัญหาการเมืองในคณะ และความพยายามที่จะพิสูจน์ตัวเองให้สมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน ประเดประดังเข้ามาจนหน้าอกข้างซ้ายรู้สึกแน่นแปลบราวกับมีใครเอามือกำหัวใจไว้ ตินเลือกที่จะหันหลังหนี ไม่ยอมสบตา ใบหน้าคมคายแหงนเงยขึ้นเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาขอบตา ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ตินถูกสอนให้วางแผน ให้ควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกรอบ ให้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ทว่า… โลกของความรักและความสัมพันธ์มันไม่มี “แบบแปลน” ตายตัว ยิ่งพยายามควบคุมมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหลุดมือไปไกลเท่านั้น เกียร์มองแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นน้อยๆ นั้น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหน่วงหนับที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก หนุ่มวิศวะรู้ดีว่าคนคนนี้แบกรับอะไรไว้บ้าง ตินมักจะเก่งเสมอในการสร้างกำแพงป้องกันความรู้สึก แต่ในเวลาเดียวกัน ก็เปราะบางเสียจนเขากลัวว่าหากเผลอออกแรงบีบแรงไปเพียงนิดเดียว อีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ ร่างสูงก้าวเข้าไปช้าๆ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ก่อนจะสวมกอดร่างโปร่งจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ตินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณทำให้เขาพยายามจะขัดขืนและผลักอีกฝ่ายออก "ปล่อยนะเกียร์... เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ นายอย่ามา——" "เงียบก่อนน่าติน" เกียร์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มอย่างที่แทบไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดรอบเอวสอบแน่นขึ้น ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่มีให้ซึมซาบผ่านเนื้อผ้า "ขออยู่แบบนี้สักนาที... เถอะนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่าىมกลางกองกระดาษแบบแปลนและแสงไฟสีส้มจากโคมไฟโต๊ะทำงาน หัวใจที่เต้นรัวระส่ำของตค่อยๆ สงบลงทีละน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่ด้านหลัง กลิ่นอายความเป็นช่างกลและกลิ่นบุรุษเฉพาะตัวของเกียร์ทำหน้าที่เหมือนยาชาชั้นดีที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในอก "นายกลัวเหรอติน" เกียร์เอ่ยถามทำลายความเงียบ ปลายคางมนเกยอยู่บนลาดไหล่กว้างของคนตัวบาง "กลัวว่าโปรเจกต์นี้จะพัง? กลัวว่านายจะไม่ดีพอสำหรับบอร์ดบริหาร? หรือว่า... กลัวว่าเราจะไปไม่รอด?" ตินหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกไหลรินลงมาเงียบๆ ผ่านแก้มใส "เราไม่เคยกลัวอะไรเลย... เกียร์ จนกระทั่งมีนายเข้ามาในชีวิต" สถาปนิกหนุ่มพึมพำเสียงแผ่วเบา รื้นไปด้วยความตัดพ้อ "นายเข้ามาปั่นป่วนทุกอย่าง เข้ามาทำให้แบบแปลนชีวิตที่เราวางไว้พังไม่เป็นท่า นายมัน... ตัวป่วนสิ้นดี" เกียร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนแผ่นหลังของติน "แล้วไม่ชอบหรือไง?" ตินเม้มปากแน่น ไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่โอบรอบเอวของตนไว้แน่น นิ้วเรียวประสานเข้ากับนิ้วมือกร้านแดดของหนุ่มวิศวะอย่างไม่ลังเล เป็นการยอมจำนนทางความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่คนอย่าง 'ติน' จะทำได้ เกียร์พลิกตัวตينให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความอึมครึมก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเปราะบางและจริงจัง "ฟังฉันนะติน..." เกียร์ใช้นิ้วเรียวเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกดิบเถื่อนทำให้หัวใจของตินกระตุกวูบ "ไม่ว่าพรุ่งนี้บอร์ดบริหารจะตัดสินยังไง ไม่ว่าไอ้มินมันจะเล่นตุกติกอะไรหลังฉาก และไม่ว่าโปรเจกต์นี้จะรอดหรือพังคามือ..." หนุ่มวิศวะเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววแน่วแน่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ฉันจะอยู่ตรงนี้" "..." "ฉันจะอยู่เคียงข้างนาย ไม่ว่านายจะล้ม จะพัง หรือจะเดินต่อไม่ได้ นายจะมีฉันคอยค้ำยันไว้อย่างนี้เสมอ จำคำสัญญาของฉันไว้... ติน" คำว่า *'จะอยู่เคียงข้าง'* ดังก้องอยู่ในโสทประสาทของติน มันไม่ใช่คำหวานเลี่ยนจากนิยายรักน้ำเน่า แต่เป็นคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นและจริงใจจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ ผู้ชายที่เคยผลักไส แต่วันนี้กลับดึงเขาเข้าไปกอดไว้แน่นที่สุด ตินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดที่เกียร์เคยเห็นมาตลอดชีวิตการเป็นวิศวะของเขา "ถ้าวันไหนนายผิดสัญญา... เกียร์ นายรู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร?" ตินเอ่ยเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความซาบซึ้ง ทว่าแววตาเป็นประกายระยิบระยับ "หึ ถ้าฉันผิดคำพูด ให้นายเอาที-สแควร์ฟาดหัวฉันให้ตายคาโต๊ะเขียนแบบเลยเอ้า" เกียร์ยิ้มกริ่ม โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันและกัน บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและงดงามราวกับฉากจบในนิยายรักชั้นดี ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดระยะห่าง… *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ตินและเกียร์ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก ร่างโปร่งก้าวถอยหลังไปตั้งหลักที่โต๊ะทำงาน ขณะที่หนุ่มวิศวะหันขวับไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แสงไฟนีออนสลัวจากประตูที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องสตูดิโอ รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของแขกยามวิกาลคนนั้น ทำให้บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่วิบัติลงในพริบตา "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานซะแล้วสิครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" มินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับชูแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือขึ้นสูง "แต่เกรงว่า... ข่าวดีเรื่องคำสั่งพักงานโปรเจกต์นี้ของพวกคุณ คงจะสำคัญกว่าเรื่องกอดกันกลมเมื่อกี้ซะอีกนะครับ" พุดดิ้งคาราเมลขอส่งกำลังใจให้คุณตินและคุณเกียร์ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ!