ความกลัวของเกียร์

"นายจะเก็บมันไว้เป็นความลับไปถึงไหนวะ เกียร์" เสียงทุ้มห้าวของวินดังแทรกผ่านความเงียบงันของห้องทำงานคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยามค่ำคืน กองกระดาษไข โมเดลกระดาษชานอ้อย และกลิ่นสีอะคริลิกจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าไม่มีใครมีสมาธิพอจะสนใจงานออกแบบตรงหน้า เมื่อบรรยากาศระหว่างสองหนุ่มคณะวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตย์ตึงเครียดเสียยิ่งกว่าโครงสร้างรับแรงดึงสูงสุด เกียร์ไม่ได้ตอบทันที ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าเปื้อนคราบฝุ่นปูนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูล มือหนากำกระป๋องน้ำอัดลมในมือแน่นจนอะลูมิเนียมบุบยุบ ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความกวนประสาทและรอยยิ้มมุมปาก บัดนี้กลับเรียบนิ่ง ปราศจากแววตาขี้เล่นอย่างที่เคยเป็น "ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาประกาศให้ใครฟังป่ะวะ วิน" เกียร์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากแห้งผากนั้นฝื่อนเฝื่อนเสียจนคนมองรู้สึกเจ็บแปลบในอก "มึงคิดว่าสังคมที่เราอยู่มันพร้อมอ้าแขนรับเรื่องแบบนี้เหรอวะ? วิศวะปีสี่ที่คุมไซส์งาน ก่อสร้าง งานระบบที่ต้องดีลกับผู้รับเหมาหัวโบราณ... กับไอ้ติน..." เกียร์หยุดชะงัก หันไปมองร่างโปร่งของตินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะดราฟต์ ตินในยามนี้ไม่ได้ดูเนี๊ยบและสมบูรณ์แบบอย่างที่เคยเป็น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการใช้มือขยี้ซ้ำๆ ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "กับฉัน... มันทำไมเหรอ เกียร์" เสียงของตินนุ่มนวล แต่สั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ตินก้าวเข้าไปใกล้ทีละนิด ฝ่าเท้ากระทบพื้นปูนขัดมันเกิดเสียงฝีเท้าเบาๆ "นายอายเหรอที่มีฉัน... หรือนายกลัวว่าภาพลักษณ์เพอร์เฟกต์ที่นายสร้างมาตลอดมันจะพังทลายลงเพราะเด็กสถาปัตย์อย่างฉัน?" "ไม่ใช่เว้ย!" เกียร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงอารมณ์ทำให้เก้าอี้สตูลล้มครูดไปกับพื้นเสียงดังสนั่น เกียร์ก้าวเข้าประชิดตัวตินอย่างรวดเร็ว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มของคนตรงข้าม "มึงไม่เข้าใจติน... มึงเกิดมาในครอบครัวที่เพอร์เฟกต์ ทุกคนพร้อมสนับสนุน มึงมีหน้าที่แค่ทำตามแบบแปลนที่ชีวิตขีดไว้ให้สมบูรณ์แบบ" เกียร์เว้นจังหวะ ดวงตาคมเข้มไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือน "แต่วิศวะแบบกู... ครอบครัวกูคาดหวังให้กูมีเมีย มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบสืบสกุล เพื่อนฝูงในภาคที่กูโตมาด้วยกันตั้งแต่ปีหนึ่ง ถ้าวันหนึ่งพวกมันรู้ว่ากูเลือกผู้ชาย... เลือกเด็กสถาปัตย์ที่กูเคยกัดกันมาตลอด... มึงคิดว่าสายตาที่พวกมันมองกูจะเปลี่ยนไปขนาดไหนวะ?" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางห้องราวกับค้อนปอนด์กระแทกใส่แผ่นคอนกรีต ตินนิ่งงัน ความรู้สึกชาหนบลามเลียขึ้นมาจากปลายนิ้ว วินที่ยืนมองอยู่มุมห้องลอบถอนหายใจยาวนาน ตัดสินใจเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ เพื่อปล่อยให้คนทั้งคู่ได้เผชิญหน้ากับความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรม ตินสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมเศษ 1 ของความมั่นใจที่เหลืออยู่ มือเรียวยื่นออกไปสัมผัสกับเนื้อผ้าช็อปบริเวณอกเสื้อของเกียร์สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและสั่นไหวไม่แพ้กัน "แล้วนายคิดว่าฉันไม่กลัวเหรอ เกียร์..." ตินเงยหน้าขึ้นสบตา เลนส์แว่นใสหม่นลงเล็กน้อยจากหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย "ฉันเป็นคนเจ้าระเบียบ ฉันชอบให้ทุกอย่างอยู่ในแบบแปลน ในช่องตารางที่คำนวณไว้ล่วงหน้า... ความรักของเรามันนอกเหนือจากสเปกทุกอย่างที่ฉันเคยออกแบบไว้ในชีวิต" ตินกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เสียงหวานเอ่ยต่อด้วยความสั่นเทาที่พยายามบังคับให้มั่นคง "ฉันก็กลัวสายตาคนรอบข้าง กลัวคำครหา กลัวว่างานที่ฉันตั้งใจทำมาทั้งชีวิตจะถูกลดทอนคุณค่าเพียงเพราะรสนิยมทางเพศ... แต่รู้ไหมว่าอะไรที่น่ากลัวที่สุดสำหรับฉัน?" เกียร์ชะงัก ก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่กล้าหาญกว่าที่เขาคิดไว้หลายเท่า "..." "สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... คือการที่ฉันต้องตื่นมาแล้วพบว่า บนแบบแปลนชีวิตที่ไม่มีนายอยู่อีกต่อไปแล้ว... มันว่างเปล่าและไร้ความหมายสิ้นเชิง" คำสารภาพนั้นเฉือนหัวใจของเกียร์จนขาดวิ่น ความแข็งกร้าวทั้งหมดที่เกียร์สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในพริบตา เกียร์เอื้อมมือหนาออกไปรวบเอวบางของตินเข้าหาตัวอย่างแรง สอดมือเข้า "ไอ้บ้าเอ๊ย..." เกียร์พึมพำเสียงพร่า ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่แคบของติน สูดกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของคนคนนี้เข้าไปเต็มปอด "มึงนี่มัน... ทำไมถึงใจร้ายกับความรู้สึกกูนักวะ" "ฉันต่างหากที่ต้องพูดประโยคksนั้น" ตินทุบกำปั้นลงบนแผ่นอกกว้างของเกียร์เบาๆ แม้จะพูดประโยคตัดพ้อ แต่สองแขนเรียวก็โอบกอดแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสลายหายไปกับอากาศยามค่ำคืน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดและบาดลึกเหมือนก่อนหน้า แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยการเยียวยาและเสียงสะท้อนของหัวใจสองดวงที่เต้นตรงกัน เกียร์ผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย นิ้วโป้งหยาบกร้านเกลี่ยหยาดน้ำตาที่หางตาของตินออกอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหนุ่มวิศวะ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่ตินเคยได้รับมา "งั้นเรามาลองออกแบบชีวิตด้วยกันดูไหมล่ะ?" เกียร์กระซิบเสียงนุ่มชิดริมหู "ถึงแบบแปลนนี้มันจะไม่มีใครยอมรับ... ถึงมันจะยากจนวิศวกรอย่างกูต้องคำนวณโครงสร้างใหม่ทั้งหมด... แต่กูสัญญาว่า กูจะไม่ปล่อยให้มึงต้องแบกรับมันไว้คนเดียวแน่ๆ ติน" ตินคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา พยักหน้ารับช้าๆ ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ทั้งคู่ประสานสายตากันในระยะประชิด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ และความรู้สึกโหยหาที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อมอบสัมผัสยืนยันความรู้สึก ทันใดนั้นเอง... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อกไว้จากด้านในดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมแฟ้มเอกสารโครงการประกวดในมือ และน้ำเสียงเย็นเยียบที่เอ่ยทักขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของ 'คู่รัก' นอกแบบแปลนคู่นี้... พอดีผมแค่เอา 'หลักฐานสำคัญ' ที่อาจจะทำให้พวกคุณเดินออกจากคณะนี้ไม่ได้มาส่งก็เท่านั้นเอง" พุดดิ้งคาราเมลขอส่งกำลังใจให้คุณตินและคุณเกียร์ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ!