ความลับในแบบจำลอง

“ถ้านายจะหัดโกหกให้เนียนกว่านี้ ก็น่าจะหัดปิดร่องรอยให้มิดชิดกว่านี้หน่อยนะ เกียร์” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบของติน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวๆ จากโคมไฟอ่านหนังสือตัวเดียว ตินยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะเขียนแบบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกล่องกระดาษลังใบใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบสีเข้มไว้ในมุมอับของห้อง ซึ่งมินเพิ่งจะเดินมาสะดุดจนมันเกือบจะล้มลงไปเมื่อครู่นี้ เกียร์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟเย็นในมือ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งยักไหล่กวนประสาทตามนิสัยเจ้าตัว “อะไรของนาย ติน? สตูดิโอนี้มันก็มีของระเกะระกะแบบนี้แหละ นายเป็นคนเจ้าระเบียบจะตายไป ทำไมไม่ลองไปถามเจ้าของล่ะว่าเอาอะไรมาวางไว้ตรงนี้” “ฉันถาม... แต่เจ้าของมันเดินหนีไปซื้อกาแฟ” ตินก้าวเข้าไปหาเกียร์หนึ่งก้าว สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสงสัยที่สั่นคลอนหัวใจ “และดูเหมือนเจ้าของคนนั้น จะลืมไปว่าต่อให้ปิดบังได้เก่งแค่ไหน แต่ ‘ความละเอียด’ ของคนสถาปัตย์อย่างฉัน มันก็ไม่เคยพลาดอะไรไปง่ายๆ” เกียร์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเล็กน้อยจนน้ำแข็งกระทบแก้วเป็นเสียงเปราะๆ เขาพยายามคุมโทนเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด “ก็แค่โมเดลวิชาโครงสร้างที่ทำส่งอาจารย์น่ะ อย่าคิดมากดิ นายชอบเพ้อเจ้อไปเองตลอด” “งั้นเหรอ?” ตินแค่นยิ้ม เขาเดินผ่านร่างสูงของเกียร์ไปยังกล่องใบนั้น ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบผ้าใบที่คลุมอยู่ออกอย่างช้าๆ ราวกับกำลังลุ้นระทึกว่าภายใต้ความลับนี้คืออะไร วินที่นั่งอยู่มุมห้องรีบวางงานในมือแล้วหันมามองด้วยความอยากรู้ ขณะที่มินซึ่งยังคงอยู่ในเหตุการณ์ยืนกอดอกพิงผนังด้วยใบหน้าที่พยายามซ่อนรอยยิ้มเยาะเย้ย หากแต่เมื่อผ้าใบถูกเปิดออกจนเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ มันไม่ใช่โมเดลโครงสร้างที่ต้องส่งอาจารย์... แต่มันคือแบบจำลองอาคารที่ตินเคยร่างไว้ในสมุดบันทึกส่วนตัว—แบบที่ตินเคยเปรยกับเกียร์เพียงครั้งเดียวในวันที่ฝนตกหนักเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ว่ามันคือ ‘บ้านในฝัน’ ที่เขาอยากจะสร้างให้คนรักในอนาคต แต่ความพิเศษของมันอยู่ที่โครงสร้างวิศวกรรมที่เกียร์แอบแก้ไขให้ มันถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นโครงสร้างที่แข็งแรงและสวยงามขึ้นในระดับที่เหนือชั้นกว่าสถาปนิกทั่วไปจะคิดได้ ที่สำคัญ... ในส่วนของห้องนั่งเล่น มีฟิกเกอร์คนตัวเล็กสองตัววางอยู่ข้างกัน ตัวหนึ่งถือแบบแปลน ส่วนอีกตัวถือเครื่องมือช่าง ทั้งคู่ยืนมองไปที่หน้าต่างของบ้านหลังนั้นด้วยกัน “นาย...” ตินหันกลับมามองเกียร์ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวรุนแรง “นายจำรายละเอียดพวกนี้ได้ยังไงกัน? ฉันแทบไม่ได้วาดลงในกระดาษเลยด้วยซ้ำ” เกียร์ไม่ได้ตอบ เขาก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก ก่อนจะเดินเข้ามาดึงผ้าใบกลับมาคลุมไว้เหมือนเดิมด้วยท่าทางที่ดูเกรี้ยวกราดผิดปกติ “มันก็แค่ของเล่นที่ฉันอยากทำเพื่อทดสอบสมการตัวเอง นายอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยว่าฉันใส่ใจนายขนาดนั้น” “ถ้าแค่อยากทดสอบสมการ ทำไมต้องใส่รายละเอียดพวกนี้ลงไปล่ะ?” ตินย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย “นายบอกว่าไม่ชอบการผูกมัด นายบอกว่านายรักอิสระ แต่ดูสิ่งที่นายทำสิ เกียร์” “หยุดพูดสักที!” เกียร์ตวาดเสียงดังจนคนในห้องสะดุ้ง เขาผลักตินให้ถอยหลังไปชิดโต๊ะเขียนแบบ ดวงตาที่เคยขี้เล่นตอนนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น “นายไม่รู้อะไรเลย ติน นายไม่รู้อะไรเลยว่าการที่ฉันพยายามจะทำให้มันสมบูรณ์แบบเพื่อใครสักคน มันทำลายชีวิตฉันไปมากแค่ไหน!” วินที่นั่งดูสถานการณ์มาตลอดตัดสินใจเดินเข้ามาแทรกกลาง “เฮ้ย ใจเย็นๆ กันก่อนทั้งคู่เลย! มิน นายออกไปก่อนไป ตรงนี้พวกเราจัดการกันเอง” มินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ “ได้สิ... แต่ฉันว่าเรื่องนี้มันไม่ได้จบแค่ที่โมเดลบ้านเน่าๆ นี่หรอกนะ เพราะที่ตินยังไม่รู้... คือเกียร์ไม่ได้แค่ทำบ้านหลังนี้ให้คุณคนเดียว แต่มันยังมีคนอื่นที่เขาสัญญาว่าจะสร้างให้เหมือนกัน” สิ้นคำพูดของมิน บรรยากาศภายในห้องก็เย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง ตินนิ่งอึ้ง สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เขาหันกลับมามองเกียร์ที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเผือดราวกับคนทำความลับหลุดปาก “มิน... หุบปาก!” เกียร์พุ่งเข้าไปจะคว้าคอเสื้อของมิน แต่ตินกลับเป็นฝ่ายขวางไว้เสียก่อน “ปล่อยเขาพูด... ไหนลองอธิบายมาสิ เกียร์ เรื่องที่มินบอกว่า ‘คนอื่น’ หมายความว่ายังไง?” ตินถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่หนักแน่น เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่แววตานั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีด เกียร์ถอยหลังกรูด เขาพยายามจะปฏิเสธ แต่เมื่อหันไปสบตากับตินที่กำลังรอคำตอบด้วยความคาดหวังที่พังทลายลงตรงหน้า เขาก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ข้อมือ “มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด...” เกียร์พึมพำ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องสตูดิโอก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศการเรียนของเหล่าวิศวะและสถาปัตย์เลยแม้แต่น้อย “เกียร์คะ... รอนานไหม? สัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้จะไปดูสถานที่สร้างบ้านหลังนั้นกัน?” น้ำเสียงหวานใสของหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยคม ทำให้หัวใจของตินที่เพิ่งจะร้าวฉาน แตกละเอียดลงจนไม่มีชิ้นดี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและหัวใจที่สั่นคลอนของตินกับเกียร์ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ