แบบร่างที่หายไป

เสียงก๊อปแก๊ปของพื้นรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบกับพื้นปูนเปลือยของตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในยามวิกาล มันดังชัดเจนเสียจนตินที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ต้องชะงักมือที่กำลังคลิกเมาส์ ไม่ใช่เสียงของภารโรง... และแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของไอ้วินที่เพิ่งไลน์มาบอกว่าติดธุระด่วนอยู่ร้านเหล้าหน้ามอ เงาร่างสูงโปร่งที่ทอดทับลงบนกระจกเงาสะท้อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำให้ตินต้องหันขวับกลับไปมอง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือ ‘มิน’ คู่ปรับตลอดกาลจากโปรเจกต์ประกวดแบบระดับประเทศ และคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง... คนที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับสุดยอดที่ควรจะอยู่ในลิ้นชักล็อกกุญแจของเขา— “ไอ้เกียร์?” ชื่อนั้นหลุดรอดจากริมฝีปากของตินด้วยโทนเสียงที่แห้งผาก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติสั่นกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้าแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อเห็นว่าวิศวะหนุ่มปีสามตัวแสบ—คนที่ชอบกวนประสาทเขาทุกครั้งที่มีโอกาส—กำลังยืนเคียงข้างกับมิน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก “ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ ‘คุณสถาปนิกเพอร์เฟกต์’” เกียร์เป็นคนแรกที่เปิดปากพูด น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น ทว่าแววตาคู่คมกลับเรียบนิ่งจนน่ากลัว ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาในอาณาเขตโต๊ะทำงานของตินอย่างไร้มารยาท ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยโมเดลกระดาษไข เสียงกระดาษหนาๆ กระทบพื้นโต๊ะดัง ‘ตุบ’ ชวนให้ใจหายวาบ ตินรีบพุ่งตัวไปคว้าซองเอกสารนั้นทันที มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเปิดดูข้างใน ทว่า... ความว่างเปล่ากลับต้อนรับเขา “ไฟล์... ไฟล์งานพรีเซนต์กับมาสเตอร์แปลนหายไปไหน?” ตินเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธระคนตกใจ เอกสารในซองนี้คือแบบร่างฉบับสมบูรณ์ที่เขาอดหลับอดนอนทำมาสามเดือนเต็ม และที่สำคัญ... มันคือความหวังเดียวของโปรเจกต์นี้ “หาไอ้นี่อยู่หรือเปล่าล่ะ?” มินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบคุณชาย ท่าทีที่บ่งบอกความเหนือกว่าอย่างชัดเจนทำให้ตินอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อให้รู้แล้วรู้รอด แต่มือหนาของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเขาเอาไว้เสียก่อน “ใจเย็นน่า คุณชายติน” เกียร์รวบข้อมือบางของตินไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่พอดึงรั้งไม่ให้ตินขยับไปไหน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนตินเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว “หัดฟังเขาก่อนสิ ว่าทำไมมันถึงมาอยู่ในมือฉันได้” “ปล่อยฉันนะไอ้เกียร์! แกสองคน... ร่วมมือกันใช่ไหม?” ตินสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ดวงตาคู่สวยจ้องมองวิศวะหนุ่มด้วยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ระหว่างพวกเขาในหลายวันที่ผ่านมาพังทลายลงในพริบตาเดียว “ฉันคิดว่า... แกบ้าๆ บอๆ แต่ก็แฟร์พอ นายมาทำแบบนี้ทำไมวะเกียร์!” เกียร์ชะงักไปนิดเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาของคนตรงข้าม สันจคมสันขบเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ มือที่เพิ่งปล่อยข้อมือบางกำเข้าหากันหลวมๆ ข้างลำตัว ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะโดนต่อว่า แต่เป็นเพราะแววตาที่ตินกำลังมองมามันเหมือนกับว่าเขาเป็น ‘คนทรยศ’ เต็มประการ “อย่าเพิ่งตีโพยตีพายได้ป่ะวะติน คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมเอาอนาคตตัวเองมาแลกกับเกมสกปรกๆ แบบนี้รึไง” เกียร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนตัวเล็กกว่า “ถ้านายฉลาดพอนะ... ลองเช็คหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองดูซะก่อน ก่อนจะมาเห่าใส่ฉัน!” ตินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยประมวลผลเรื่องแบบสถาปัตย์ได้อย่างเฉียบคมตอนนี้กลับว่างเปล่า เขาก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างวาบ เม้าส์ไร้สายถูกเลื่อนไปคลิกที่โฟลเดอร์โปรเจกต์ที่เปิดค้างไว้ หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานเด่นหร่า: *[Error: File Corrupted / Overwritten by External Source]* พร้อมกับไฟล์งานทั้งหมดที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นนามสกุลแปลกประหลาด และไฟล์สำรองในคลาวด์ (Cloud Storage) ที่ถูกล็อกรหัสผ่านด้วยบัญชีที่ไม่รู้จัก! ตินหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก เขาทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้พลาสติกอย่างคนหมดแรง สมองอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอีกต่อไป งานสามเดือนพังทลายในชั่วพริบตา... ใครบางคนเข้ามาในห้องนี้ เข้ามาถึงรหัสผ่าน และทำลายทุกอย่างก่อนที่เส้นตายการส่งผลงานในอีกสัปดาห์หน้าจะมาถึง “เห็นรึยังล่ะ?” เสียงของมินดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ “ถ้าไม่มีไอ้เกียร์บังเอิญเดินไปเจอ USB ที่ห้องเซิร์ฟเวอร์คณะวิศวะฯ กำลังอัปโหลดไฟล์ลับของนายออกไป... ตอนนี้นายคงกลายเป็นไอ้โง่ที่โดนเขี่ยพ้นโปรเจกต์แบบไม่รู้ตัวไปแล้วนะ ติน” ตินเงยหน้าขึ้นมองหน้าเกียร์ช้าๆ ความรู้สึกผิดตีรวนขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก เกียร์ไม่ได้มากับมินเพื่อหักหลังเขา... แต่เกียร์คือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากความหายนะครั้งนี้ “ขะ... ขอบคุณ...” ตินพึมพำเสียงเบาหวิว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นจนล้นทะลัก เกียร์ถอนหายใจยาวเหยียด ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาเสมอกับตินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่ายเพื่อปลอบประโลม แต่มือชะงักค้างกลางอากาศก่อนจะเปลี่ยนเป็นเคาะโต๊ะเบาๆ แทน “คำขอบคุณเก็บไว้ก่อนเถอะคุณชาย...” เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดันขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบ “เพราะคนที่เล่นงานนาย... มันไม่ได้มีแค่ไอ้มินหน้าห้องนี่หรอก” ในวินาทีนั้นเอง ไฟนีออนบนเพดานห้องสถาปัตย์ก็กะพริบ *‘พรึ่บ’* สองครั้งติดกัน ก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนใบหน้าของทั้งสามคน และ... เสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากระเบียงมืดด้านนอก หน้าต่างบานเกล็ดที่ควรจะล็อกไว้ กลับค่อยๆ ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ จากฝ่ามือของใครบางคนในความมืดมิด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกวนและลึกล้ำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - พุดดิ้งคาราเมล