ความสำเร็จชั่วคราว

“ถ้าขืนนายยังดึงเส้นสเกลนี้เอียงองศาเดิมอีกแค่เสี้ยวเซนติเมตรเดียว ฉันจะเอาไม้ทีของนายไปหักทำฟืนต้มมาม่ากินซะจริงๆ นะเกียร์” เสียงทุ้มที่เจือความหงุดหงิดระคนอ่อนใจดังขึ้นท่ามกลางกองกระดาษไขและแปลนพิมพ์เขียวที่กองระเกะระกะเต็มโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในห้องโปรเจกต์รูมของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่เปิดไฟสว่างโร่ในยามวิกาล ตินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวที่เปื้อนฝุ่นดินสอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะใช้ด้ามปากกาเคาะลงบนโต๊ะไม้เพื่อเรียกสติคนตัวโตที่นั่งเท้าคางทำหน้ามึนอยู่ฝั่งตรงข้าม เกียร์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นมีความกวนประสาทที่ทำเอาตินอยากจะหยิบยางลบก้อนโตปาใส่หน้าสักที สร้อยคอรูปประแจเลื่อนที่ห้อยอยู่ตรงไหปลาร้าไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว เกียร์ไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่หรา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย “โถ่ คุณสถาปนิกผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วครับ... ไม่สิ คุณตินคนสวย เอ๊ย คนเนี๊ยบ” เกียร์แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่ตินตวัดส่งมาให้ “วิศวกรเขาคิดคำนวณตามหลักรับน้ำหนักจริงเว้ย ไม่ได้มานั่งมโนเพ้อพักว่าลายเส้นมันจะสวยงามโรแมนติกเหมือนในจินตนาการของนายสักหน่อย โครงสร้างตรงนี้มันต้องเผื่อแรงเฉือน ไม่งั้นตึกถล่มลงมา หัวหน้าโปรเจกต์อย่างนายจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ หื้ม?” “แต่ถ้าโครงสร้างบ้าๆ ของนายมันทำให้มุมมองทัศนียภาพของอาคารพังไม่เป็นท่า ฉันนี่แหละที่จะโดนอาจารย์ที่ปรึกษาหักคะแนนจนไม่ได้ผุดได้เกิด!” ตินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังแต่แววตากลับไหววับอย่างมีความหมาย ลึกๆ แล้วเขาก็รู้ดีว่าสิ่งที่เกียร์คำนวณมันถูกต้องตามหลักวิศวกรรมทุกประการ เพียงแต่ทิฐิและนิสัยเพอร์เฟกต์ชันนิสต์มันค้ำคอ ทำให้เขาต้องเถียงกลับไปทุกครั้งเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ใจ บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และกลิ่นอายของหมึกพิมพ์กับกาแฟเย็นชืดที่วางทิ้งไว้ตั้งแต่หัวค่ำ งานในโปรเจกต์ร่วมระหว่างสถาปัตย์และวิศวะในครั้งนี้คืบหน้าไปมากจนน่าตกใจ จากตอนแรกที่เหมือนลิ้นกับฟันที่กัดกันทุกครั้งที่หายใจ ตอนนี้แปลนจำลองสามมิติบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับปรากฏรูปทรงของอาคารที่ผสมผสานความงามทางสถาปัตยกรรมและความแข็งแกร่งทางวิศวกรรมได้อย่างลงตัวอย่างไร้ที่ติ มันคือความสำเร็จชั่วคราวที่พวกเขาร่วมกันสร้างมันขึ้นมาจากความขัดแย้งนับครั้งไม่ถ้วน เกียร์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่ตินนั่งอยู่ มือหนาวางทาบลงบนพนักพิง ก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดที่ขึ้นสีเรื่อจางๆ “แต่ฉันว่า... งานที่เราช่วยกันแก้เมื่อกี้ มันออกมาดูดีเป็นบ้าเลยนะ ว่าไหม?” ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างกกหูทำให้ตินเผลอตัวเกร็ง ขนอ่อนลุกชันขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “ถะ... ถอยไปห่างๆ เลยเกียร์ นายเริ่มล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของฉันเกินไปแล้วนะ” ตินพยายามดึงเสียงให้แข็งเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูนั้นไม่สามารถโกหกอะไรใครได้เลย เกียร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นทำให้ใบหล่อเหลานั้นดูเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นทวีคูณ “พื้นที่ส่วนตัวอะไรกัน... แปลนตึกนี้เรายังต้องแชร์กันแก้จนถึงเช้า นับประสาอะไรกับพื้นที่ตรงนี้ล่ะ” ก่อนที่ตินจะได้อ้าปากต่อว่าอะไร เสียงเคาะประตูก็กร่อนดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อذنอนุญาต วินเพื่อนสนิทของตินก้าวเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือสองแก้ว สีหน้าของวินดูเคร่งเครียดและจริงจังจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที “ติน... เกียร์ ฉันว่าพวกนายต้องดูนี่หน่อยวะ” วินยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอเรืองแสงมาตรงหน้าติน ภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือโพสต์ในกลุ่มลับของคณะสถาปัตย์ ที่มีรูปถ่ายมุมสูงของแบบแปลนโปรเจกต์ลับที่พวกเขากำลังทำอยู่ พร้อมกับข้อความพาดพิงรุนแรงว่ามีการทุจริตและลอกเลียนแบบผลงานจากต่างประเทศ ตินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น เกียร์หุบยิ้มทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว รังสีความน่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างหนาจนวินยังต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือหนาของเกียร์เอื้อมมาคว้าข้อมือของตินไว้แน่น ราวกับต้องการส่งผ่านความมั่นอบมั่นใจท่ามกลางพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำเข้าใส่ความสำเร็จชั่วคราวของพวกเขานี้... และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องโปรเจกต์รูมก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของมิน คู่แข่งคนสำคัญที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยдяเยาะบนมุมปาก และเอกสารคำสั่งระงับโปรเจกต์ชั่วคราวในมือ! พุดดิ้งคาราเมลขอเป็นกำลังใจให้ตินและเกียร์ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ!