ความลับของมิน

เสียงกระดาษ A3 ยับยู่ยี่ในอุ้งมือของเกียร์ดังแกรก... เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของตินกระตุกวูบตกลไปอยู่ที่ตาตุ่ม โมเดลจำลองโปรเจกต์สถาปัตยกรรมที่ทั้งคู่ช่วยกันอดหลับอดนอนทำมาแรมเดือน บัดนี้ถูกรื้อกระزาย คัตเตอร์เล่มคมถูกปักคาไว้กลางเส้นแนวแกนโครงสร้างเสมือนคำประกาศิตจากความเกลียดชัง เกียร์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมดุของหนุ่มวิศวะพราวระยับด้วยเพลิงโทสะ แต่สิ่งที่ทำให้ตินรู้สึกหนาวเยือกยิ่งกว่าความพินาศตรงหน้า คือหลักฐานชิ้นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นอยู่ใต้ซากโมเดล—นามบัตรสีดำสนิทปั๊มฟอยล์เงิน ที่ตินจำลายมือและกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของมันได้แม่นยำ “มิน...” เสียงของตินหลุดลอดริมฝีปากแห้งผากออกมาแผ่วเบา เกียร์หันขวับมามองคนตัวเล็กกว่า แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตระหนกแกแกมความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเกรี้ยวกราด “นายแน่ใจเหรอติน ว่าไอ้หมอนั่น...” เกียร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พลางเตะเศษโฟมกระเด็นไปกระแทกผนังห้องสตูดิโอเสียงดังสนั่น “หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังจะต้องรอให้มันมาสารภาพบาปบนศาลาวัดอีกหรือไงวะ!” “ใจเย็นก่อนเกียร์...” ตินพยายามสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เพอร์เฟกต์ชันนิสต์อย่างตินเกลียดความผิดพลาดที่สุด แต่นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด... นี่คือการ ‘จงใจ’ ทำลายจากฝีมือมนุษย์ ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน วินเพื่อนสนิทของตินแอบส่งไฟล์ข้อมูลลับจากระบบหลังบ้านของบริษัทที่จัดประกวดโครงการเข้ามาให้ ซึ่งในนั้นระบุชัดเจนว่า บัญชีไอพีที่แอบแก้ไขแบบแปลนโครงสร้างเพื่อทำให้สถาปัตยกรรมของตินรับน้ำหนักไม่ได้ และบัญชีที่โอนเงินซื้อตัวคณะกรรมการบางท่าน ล้วนใช้รหัสผ่านชุดเดียวกันกับที่ ‘มิน’ คู่แข่งคนสำคัญใช้ลงทะเบียนในระบบ รอยยิ้มหวานหยดที่มินใช้ตีหน้าซื่อตาใสบอกว่า *‘เรามาแข่งกันอย่างยุติธรรมนะติน’* ผุดขึ้นมาในหัวของสถาปนิกหนุ่มราวกับภาพหลอน มินไม่ได้อยากแข่งแฟร์ๆ ตั้งแต่แรก... สิ่งที่มินต้องการคือการทำลายตินให้ย่อยยับ และถ้าทำได้ ก็อยากจะเขี่ยเกียร์ให้พ้นทางไปพร้อมกันด้วย “ฉันไม่เย็นแล้วติน!” เกียร์ก้าวเข้าไปกระชากข้อมือบางของตินเข้าหาตัวอย่างลืมตัว แรงปะทะทำให้ตินเซถลาเข้าไปซบกับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธ “นายจะยังใจดีสู้เสือกับไอ้เวรนั่นไปถึงไหนวะ มันเหยียบนาย มันทำลายหยาดเหงื่อของนาย นายยังจะปกป้องมันอยู่อีกเหรอ!” “ฉันไม่ได้ปกป้องมินนะเกียร์!” ตินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่ยอมให้ไหลร่วงลงมา ความอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาในประโยคถัดมา “ฉันแค่... เจ็บใจที่ฉันโง่ดูไม่ออกต่างหาก! ฉันเชื่อใจมัน ฉันคิดว่ามันเป็นเพื่อนร่วมคณะที่ดีมาตลอด... ฮือ... ทำไมวะเกียร์ ทำไมต้องทำลายกันด้วยวิธีนี้” คำว่า ‘ฮือ’ ที่หลุดออกมาพร้อมเสียงสะื้นเบาๆ ทำให้เกียร์ชะงักกง กำแพงความกวนประสาทและท่าทีดิบเถื่อนพังทลายลงในเสี้ยววินาที หนุ่มวิศวะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอย่างไม่ทันตั้งตัว อ้อมแขนแข็งแรงที่เคยใช้แต่แบกเหล็กแบกปูน บัดนี้โอบกอดประคองร่างของตินไว้ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ “ใครว่านายโง่... ไอ้เด็กเนี๊ยบเอ๊ย” เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างใบหูของติน ความอบอุ่นจากร่างกายของเกียร์ถ่ายเทเข้ามาบรรเทาความหนาเหน็บในอก “นายแค่เป็นคนดีเกินไป... ดีจนไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเปรตในคราบคนอย่างมันต่างหาก” ตินซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้ความอ่อนแอไหลร่วงไปกับเสื้อช็อปสีกรมท่าของอีกฝ่าย กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นกาวตราช้างกลายเป็นความปลอดภัยประหลาดท่ามกลางซากปรักหักพังของโปรเจกต์ ทั้งสองยืนนิ่งท่ามกลางกองเศษกระดาษ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ความเงียบทำหน้าที่เยียวยาหัวใจ จนกระทั่งเสียงสั่นครึ้มของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของตินดังขึ้นแผ่วเบา ตินผละออกจากอ้อมอกกว้างอย่างเสียดายเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาหน้าจอแสดงเบอร์แปลก แต่พอกดรับและเปิดลำโพง เสียงปลายสายที่ลอดออกมาก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก *(“ชอบของขวัญที่ฉันส่งไปให้ไหมล่ะ... ติน”)* เสียงหัวเราะแหลมเล็กแต่แฝงด้วยความสะใจดังลอดออกมาจากลำโพง *(“นี่มันแค่เริ่มต้นนะ... ถ้าไม่อยากให้อนาคตวิศวกรหล่อล่ำข้างๆ นายต้องพังทลายไปกับมือพรุ่งนี้เช้า... นายก็ถอนตัวจากการแข่งขันซะ!”)* สายถูกตัดไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ตอบโต้ เกียร์พุ่งเข้ามาคว้ามือถือในมือตินทันที ดวงตาคมดุกร้าวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “มันอยู่ที่ไหน... บอกฉันมาว่าไอ้สารเลวนั่นมันโทรมาจากไหน!” ตินมองหน้าเกียร์ด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่มอีกครั้งเมื่อตระหนักได้ว่า... มินไม่ได้เล่นแค่เกมธุรกิจ แต่มันกำลังเล่นกับ ‘ชีวิต’ ของพวกเขาจริงๆ ทว่า ในจังหวะที่ความโกรธเกรี้ยวพุ่งถึงขีดสุด ประตูห้องสตูดิโอที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ ด้วยแรงผลักจากภายนอก... เงาร่างของใครบางคนทอดยาวผ่านแสงไฟสลัวของทางเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน “แหม... บรรยากาศซาบซึ้งกินใจดีนี่ครับ... เสียดายจังที่ฉันดันมาขัดจังหวะรักสามเส้าของพวกนายพอดี” พุดดิ้งคาราเมลขอเป็นกำลังใจให้ตินและเกียร์ผ่านพ้นอุปสรรคครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ!