ทริปดูงานสุดป่วน

“ถ้าคิดจะยืนนิ่งเป็นเสาเข็มให้คนอื่นเขาเหยียบหัวเล่น ก็ช่วยขยับไปยืนไกลๆ มือฉันหน่อย เกียร์” เสียงของตินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้ง เขาไม่ได้หันไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกาย แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากลับจ้องเขม็งไปยังแบบร่างบนโต๊ะพับพลาสติกในไซต์งานก่อสร้างกลางหุบเขา มือที่เคยบรรจงวาดเส้นสเกลอย่างประณีตตอนนี้กลับกำดินสอกดแน่นจนแทบหัก บรรยากาศในแคมป์ชั่วคราวอบอวลไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นน้ำมันเครื่อง ทว่าความกดอากาศรอบตัวตินกับเกียร์ดูจะหนาแน่นกว่าปกติหลายเท่าตัว เกียร์ที่พิงกายกับเสาเหล็กพยักพเยิดหน้าไปทางมิน—ชายหนุ่มผู้เป็นคู่แข่งโครงการที่กำลังยิ้มระรื่นอยู่ไม่ไกล—ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “เป็นไรไปคุณสถาปนิก กลัวมินเขาเห็นหรือไงว่ามือคุณน่ะสั่น” “ฉันไม่ได้สั่นเพราะกลัวคนอย่างเขา” ตินวางดินสอลงดัง *กึก* “ฉันสั่นเพราะรำคาญคนที่ไม่รู้จักหน้าที่ตัวเองมากกว่า” “หน้าที่เหรอ?” เกียร์ผลักตัวออกจากเสา ก้าวเข้ามาประชิดจนตินรู้สึกถึงไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย “หน้าที่ของวิศวกรอย่างฉัน คือการทำตามที่นายบอกหรือต้องแก้ปัญหาที่นายสร้างไว้ให้กันแน่? เมื่อกี้ตอนที่นายเงียบตอนไอ้มินมันพูดจาดูถูกพวกเรา ทำไมไม่เถียงล่ะ? หรือลึกๆ แล้วนายก็เห็นด้วยกับมันว่าโครงการนี้มันล่มตั้งแต่เริ่มเพราะตัวนายเอง” คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มลงไปในความเปราะบางที่ตินพยายามปิดบังมาตลอด เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกันทำให้ตินต้องถอยหลังไปพิงโต๊ะร่างแบบจนมันสั่นไหว “ฉันจะเงียบหรือไม่เงียบ มันไม่เกี่ยวกับนาย” ตินโต้กลับ เสียงสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ตีรวน “ในเมื่อนายเลือกที่จะไม่ปฏิเสธสิ่งที่มันพูด นั่นก็เท่ากับว่านายยอมรับมันไปแล้วไม่ใช่เหรอ เกียร์... นายก็เป็นเหมือนคนอื่นที่มองว่าแบบแปลนของฉันมันเพ้อฝัน!” “ใครบอกว่าฉันยอมรับ?” เกียร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าที่มักจะกวนประสาทอยู่เป็นนิจบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังจนน่ากลัว “ฉันน่ะ... เกลียดชะมัดที่ต้องเห็นนายดูถูกตัวเองแบบนั้น แต่มันเจ็บใจกว่าตรงที่ฉันไม่รู้จะดึงนายออกมาจากหลุมที่นายขุดเองยังไงวะ!” ตินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เขามองเข้าไปในดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่ม พยายามค้นหาคำลวง แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความปรารถนาดีที่แฝงมากับความโมโหร้าย "นายพูดอะไรของนาย..." "ไปดูงานข้างนอกไม่ใช่เพื่อมาเถียงกันเรื่องศักดิ์ศรีนะจ๊ะ พ่อหนุ่มวิศวะ กับคุณสถาปนิกจอมเนี๊ยบ" วินแทรกตัวเข้ามาตรงกลางพร้อมกับแฟ้มงานในมือ ใบหน้ากวนๆ ของเพื่อนสนิทดูจะซีเรียสกว่าทุกวัน "มินมันเพิ่งไปคุยกับทางฝ่ายงบประมาณมา เห็นว่ามันจะเสนอให้รื้อโครงสร้างที่พวกนายทำไว้ใหม่ทั้งหมด... ในตอนที่พวกนายมัวแต่ทะเลาะกันอยู่นี่แหละ" ตินหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองแบบแปลนที่เกือบจะสมบูรณ์บนโต๊ะ ถ้ามินยื่นข้อเสนอแก้ไขตอนนี้ เท่ากับว่าทุกอย่างที่เขาทุ่มเทมาตลอดหลายเดือนจะสูญเปล่า ความพยายามทั้งหมดจะกลายเป็นเศษกระดาษ "ไอ้มินมันเล่นสกปรก" เกียร์สบถ พลางคว้าหมวกนิรภัยขึ้นมาสวม "ติน... ถ้าไม่อยากให้แบบของนายกลายเป็นแค่ขยะ ก็หยิบของแล้วตามฉันมา ถ้าจะรื้อ... เราต้องเป็นคนรื้อเอง ไม่ใช่ให้คนอื่นมาทำ" เกียร์คว้าข้อมือตินลากให้เดินออกไปจากแคมป์ทันที ตินไม่มีทางเลือกนอกจากก้าวเท้าตามแรงดึงนั้น ท่ามกลางสายตาของคนงานนับสิบที่มองตามด้วยความสนใจ พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางก่อสร้างที่เป็นหลุมบ่อ เสียงเครื่องจักรกลหนักคำรามก้องอยู่ในโสตประสาท ความวุ่นวายของการลงพื้นที่จริงบีบให้ทั้งคู่ต้องถอยหลังชนกำแพงแห่งความจริง เกียร์ไม่ได้ปล่อยมือตินตลอดทาง แม้ตินจะพยายามขืนไว้ แต่ยิ่งขืน แรงบีบที่ข้อมือกลับยิ่งมั่นคงและหนักแน่น จนกระทั่งพวกเขามาหยุดอยู่ที่ส่วนโครงสร้างหลักที่เพิ่งเทคอนกรีตเสร็จ เกียร์หยุดกะทันหัน ทำให้ตินพุ่งเข้าชนแผ่นหลังกว้างนั้นเข้าอย่างจัง "หยุดทำไม?" ตินถามพลางหอบหายใจ เกียร์ไม่ตอบ แต่เขาชี้มือไปยังเสาต้นหนึ่งที่ดูผิดปกติ มันมีรอยร้าวเล็กๆ ที่ลากยาวเป็นแนวตั้ง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มลับขอบฟ้า เงาของมันดูน่าสะพรึงกลัว "นี่ไม่ใช่ความผิดของแบบแปลน" เกียร์พูดเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาเริ่มกระสับกระส่าย "แต่มันคือความผิดของการทำงาน... มีคนลักไก่เปลี่ยนเกรดเหล็กเส้นข้างในนี้ติน" ตินหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสรอยร้าวนั้น นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องโครงการล่ม แต่มันคือหายนะที่จะพรากอนาคตของเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน ร่างของมินยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประหลาดไปกว่าทุกครั้ง ในมือของเขามีโทรศัพท์ที่เปิดบันทึกเสียงค้างไว้ "แหม... ดูเหมือนงานนี้จะไม่ใช่แค่ทริปดูงานธรรมดาแล้วล่ะครับ" มินหัวเราะร่วน ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ "เพราะถ้าโครงสร้างนี้พังลงมาในวันเปิดโครงการ... คิดดูสิครับว่าใครที่จะต้องเป็นคนรับผิดชอบก่อนใครเพื่อน... คุณสถาปนิกผู้เพอร์เฟกต์ กับวิศวกรปากเสียอย่างนาย" เกียร์ขยับตัวจะพุ่งเข้าหา แต่มินกลับยื่นข้อเสนอสุดท้ายที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก "หรือจะให้ผมลบไฟล์นี้ทิ้ง... โดยที่พวกคุณสองคนต้องเซ็นชื่อถอนตัวจากโครงการนี้ภายในคืนนี้... เลือกเอาครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับตินและเกียร์ในทริปสุดป่วนครั้งนี้นะคะ!