ระยะห่างที่เริ่มแคบลง

“วางของลง แล้วก็หุบปากซะ มิน” น้ำเสียงของตินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของมินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย แสงไฟสลัวในสตูดิโอทำเอาเงาของมินทอดยาวดูผิดที่ผิดทาง เกียร์ที่นั่งอยู่ข้างตินบนโต๊ะเขียนแบบตัวใหญ่ไม่ได้ขยับตัวหนี เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนประสาท มือหนายังคงถือดินสอกดค้างไว้บนกระดาษไขที่มีเส้นสายซับซ้อนของโครงสร้างอาคาร “โห... ดุจังนะคุณสถาปนิก” มินเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ วางม้วนแปลนกระแทกลงบนโต๊ะจนเศษยางลบกระเด็น “ฉันแค่จะเอาแบบที่แก้ไขเรื่องคานรับน้ำหนักมาให้ ตามที่คุณเกียร์เขา ‘ยืนยัน’ นักหนาว่าถ้าไม่แก้แบบนี้ ตึกจะถล่มลงมาทับหัวคนอยู่... ไม่นึกว่าจะได้เห็นฉากสวีตดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ด้วย กำไรชีวิตจริงๆ” เกียร์หัวเราะหึในลำคอ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ได้เปรียบกว่ามินทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นทันที “ถ้าไม่มีอะไรจะพูดเรื่องงาน ก็ไสหัวออกไป มิน นายกำลังทำให้คนเก่งของฉันเสียสมาธิ” “คนเก่งของนาย?” มินเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะร่า “ติน... นายยอมให้ไอ้วิศวะปากเสียคนนี้พูดจาเหยียดหยามศักดิ์ศรีตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ?” ตินไม่ได้ตอบ เขาสะบัดหน้ากลับมามองแบบแปลนตรงหน้า มือที่สั่นเทาเล็กน้อยถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะ ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ ในหัวของตินตอนนี้มีเพียงสมการแรงเค้นที่เกียร์เพิ่งอธิบายให้ฟังเมื่อครู่นี้ มันไม่ใช่แค่ความเห็นแก่ตัวของวิศวะที่อยากเอาชนะ แต่เป็นความห่วงใยในโครงสร้างที่ตินเองมองข้ามไปเพราะมัวแต่ยึดติดกับความสวยงามของเส้นสาย “มิน” ตินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลัง “ออกไป” มินชะงัก รอยยิ้มที่ปรุงแต่งมาอย่างดีเริ่มบิดเบี้ยว เขากระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม ตินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ลง เกียร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้พูดจาถากถางเหมือนปกติ แต่กลับโน้มตัวลงมาดูแบบแปลนที่ตินกำลังร่างเส้นใหม่ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อช็อปของวิศวะปะทะเข้ากับจมูกของติน มันไม่ใช่กลิ่นที่สะอาดสะอ้านเหมือนสถาปนิก แต่มันคือกลิ่นของเหงื่อ กลิ่นของโลหะ และกลิ่นของความมั่นใจที่ตินโหยหามาตลอด “นายโกรธที่ฉันพูดแบบนั้นเหรอ?” เกียร์ถามเสียงเรียบ ไม่กวนประสาทเหมือนทุกที ตินเงยหน้าขึ้นมองคนข้างตัว ดวงตาของเกียร์ในยามนี้ไม่มีความกวนตีนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความนิ่งงันที่น่าค้นหา “ฉันไม่ได้โกรธเรื่องที่นายพูด... ฉันแค่คิดว่า ทำไมนายถึงยอมอดหลับอดนอนมาแก้แบบที่ฉันเป็นคนวาด ทั้งที่นายจะปล่อยให้ฉันพังไปเองก็ได้” เกียร์ขยับยิ้มมุมปาก ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นหลังของติน สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ตินใจเต้นแรงจนเกือบลืมหายใจ “เพราะถ้าตึกนี้พัง... ความพยายามของฉันที่ทุ่มเทให้คนในตึกนี้ ก็พังไปด้วยน่ะสิ” “คนในตึก?” ตินทวนคำเบาๆ “อืม... ก็คนวาดน่ะ” เกียร์เลื่อนมือมาแตะขอบโต๊ะ โน้มหน้าเข้ามาจนลมหายใจอุ่นรดที่ข้างแก้ม “ติน นายเก่งเรื่องเส้นสาย สวยงามจนน่ากลัว แต่ถ้านายไม่ยอมให้ ‘โครงสร้าง’ อย่างฉันเข้าไปแทรกแซงบ้าง นายก็จะแบกทุกอย่างไว้จนหลังหัก... วันนี้ฉันยอมรับนะว่าแบบของนายมันมีดี แต่มันขาด ‘ความจริง’ ที่ฉันมี” ตินมองลึกลงไปในดวงตาของเกียร์ ความทรนงที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความยอมรับที่ถาโถมเข้ามาในใจ เขาไม่เคยรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับวิศวะตรงหน้ามันแคบลงจนน่าใจหายขนาดนี้มาก่อน ตินเอื้อมมือไปแตะที่ปลายดินสอของเกียร์ นิ้วมือของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที แต่ความรู้สึกนั้นกลับแล่นปราดไปทั่วร่าง “งั้น...” ตินกระซิบ “ถ้านายคิดว่าความจริงของนายสำคัญ งั้นลองช่วยแก้จุดนี้ให้ฉันที... ถ้ามันสมเหตุสมผลกว่า ฉันจะยอมรับแบบของนายทั้งหมด” เกียร์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูจริงใจจนคนมองอย่างตินแทบละลาย เขาหยิบดินสอขึ้นมาแล้วจรดลงบนกระดาษใกล้กับมือของติน ช่วงเวลาที่ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตาทำงานแข่งกับเวลาที่ล่วงเลยไปจนเกือบตีสาม ความเงียบไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป แต่มันคือจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด ทว่า ในขณะที่ตินกำลังจะเอ่ยปากชมการคำนวณที่แยบยลของเกียร์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสตูดิโอ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ต้องขออนุญาต “ฉันบอกแล้วไงติน ว่าอย่าไว้ใจมัน!” เสียงของวิน เพื่อนสนิทของเขาตวาดลั่นห้อง แต่สิ่งที่ทำให้ตินกับเกียร์ต้องผงะไปพร้อมกัน ไม่ใช่คำเตือนของวิน แต่มันคือชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินตามหลังวินเข้ามา—อาจารย์ที่ปรึกษาโครงการใหญ่ระดับคณะ—ที่กำลังถือแฟ้มเอกสารสีแดงฉานในมือ พร้อมใบหน้าที่ดูถมึงทึงที่สุดเท่าที่ตินเคยเห็นมา “ใครอนุญาตให้พวกคุณแก้ไขโครงสร้างโดยไม่ผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการ? และที่สำคัญ... ทำไมความสัมพันธ์ส่วนตัวถึงเข้ามามีผลกับงานวิจัยชิ้นนี้!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับ Blueprint of Love นะครับ แล้วพบกันตอนหน้า! - พุดดิ้งคาราเมล