จุดเปลี่ยนของโครงการ

“ใครเป็นคนอนุมัติให้เปลี่ยนสเกลโครงการในนาทีสุดท้ายแบบนี้ครับอาจารย์!” เสียงของตินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอออกแบบ แรงอารมณ์ที่ปกติมักจะถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมของหนุ่มสถาปัตย์ผู้นี้ บัดนี้มันปะทุออกมาจนมือที่กำม้วนกระดาษไขแน่นสั่นระริก สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่อาจารย์ผู้คุมโปรเจกต์ แต่กลับจ้องเขม็งไปที่ร่างของมินที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากอยู่ไม่ไกล “ผมไม่ได้สั่งเปลี่ยนคนเดียว แต่มันเป็นความเห็นชอบของคณะกรรมการ” อาจารย์ประจำวิชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แว่นสายตาหนาเตอะของเขาสะท้อนแสงไฟนีออนจนดูน่าเกรงขาม “จากอาคารสาธารณะย่านเมืองเก่า เปลี่ยนเป็นโครงสร้างอาคารนวัตกรรมสีเขียวกลางพื้นที่เขตอุตสาหกรรม... กฎเกณฑ์เปลี่ยน โจทย์เปลี่ยน หากทำไม่ได้ ก็เตรียมตัวรับ F ในวิชาที่สำคัญที่สุดของเทอมได้เลย” ตินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ งานที่เขากับเกียร์ทุ่มเทร่างแบบกันมาตลอดสามเดือน กลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ความหมายในพริบตา “คุณตินครับ... จะโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ” มินเดินเข้ามาใกล้ พลางหยิบปากกาในกระเป๋าเสื้อของตินออกมาควงเล่น “วิศวกรของคุณน่ะ สติหลุดไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ เห็นว่าเมื่อเช้าขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย สงสัยจะรับมือกับความพ่ายแพ้ไม่ได้ล่ะมั้ง” “หุบปากของเธอไปซะ มิน” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตูสตูดิโอ เกียร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่ดูไม่ได้เท่าไหร่ ผมเผ้ากระเซิงและดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอนเขาสวมแจ็คเก็ตวิศวะตัวเก่งที่เปื้อนคราบน้ำมัน เขาไม่ได้มองหน้ามิน แต่ตรงดิ่งไปที่โต๊ะดราฟต์ของติน แล้ววางสมุดจดเล่มหนาลงไปดัง ปัง! “โจทย์ใหม่เหรอ” เกียร์ถามสั้นๆ น้ำเสียงไม่มีความกวนประสาทเหมือนเคย มันมีความจริงจังที่น่าขนลุกซ่อนอยู่ “เกียร์... เราทำไม่ทันหรอก โครงสร้างเดิมกับโจทย์ใหม่มันคนละเรื่องกันเลยนะ ระบบโครงถักที่นายคำนวณไว้มันใช้กับฐานรากของนิคมอุตสาหกรรมไม่ได้” ตินพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่หยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ก็ไม่ต้องใช้ระบบเดิมไง” เกียร์โน้มตัวลงมาใกล้ตินจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ถ้าเธออยากได้งานที่สมบูรณ์แบบตามสไตล์สถาปนิกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์อย่างเธอ ฉันก็จะเปลี่ยนฐานรากให้ใหม่หมดภายในสองคืน... แต่มันมีข้อแม้” “ข้อแม้อะไร” ตินช้อนตาขึ้นมอง อีกฝ่ายไม่ได้ตอบทันที สายตาของเกียร์วูบไหวราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าเกรดเอในวิชานี้ เขาเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของตินออกแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าเพื่อนร่วมงาน “ถ้างานนี้ผ่าน... เราสองคนต้องคุยกันเรื่อง ‘เรา’ ให้รู้เรื่อง ไม่ใช่แค่ในฐานะพาร์ทเนอร์โปรเจกต์ แต่ในฐานะ... คนที่ฉันอยากให้เป็นเจ้าของแบบแปลนชีวิตของฉันจริงๆ” ตินชะงักไป คำพูดของเกียร์ทำเอาอากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลง วินที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างหลังถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ บรรยากาศระหว่างคนสองคนมันเกินเลยไปไกลกว่าคำว่าความร่วมมือทางวิชาการ แต่ก่อนที่ตินจะได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมินก็เดินกลับเข้ามา “ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะความหวานนะ แต่ฉันมีข่าวร้ายจะบอก” มินโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ “อาจารย์เพิ่งประกาศเมื่อกี้ ว่างานนี้ต้องทำแบบ ‘ฉายเดี่ยว’ ใครจับคู่ไว้ ต้องแยกทีมทันที เพราะเขาต้องการดูศักยภาพรายบุคคลในสถานการณ์วิกฤต” ตินเบิกตากว้าง หันไปมองอาจารย์ที่กำลังแจกใบประกาศคำสั่งใหม่ให้ทุกคนในห้องอย่างบ้าคลั่ง “นั่นหมายความว่า... เราต้องแย่งโจทย์เดียวกัน และมีแค่คนเดียวที่จะได้คะแนนส่วนนี้ไป” ตินพึมพำด้วยความใจหาย เกียร์ขบกรามแน่น กำมือจนเส้นเลือดขึ้นชัดเจน เขาหันมาสบตาตินด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “ติน... ถ้างานนี้ฉันต้องชนะเธอเพื่อรักษาอนาคตตัวเอง เธอจะยังมองหน้าฉันติดไหม” เกียร์หยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา แล้วขีดฆ่าชื่อตัวเองออกจากตารางร่วมงานที่ตินร่างไว้... ตินมองรอยหมึกสีแดงสดที่ขีดทับชื่อของเขาและเกียร์ ราวกับเป็นเส้นแบ่งเขตของความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีข้างหน้า พุดดิ้งคาราเมลขอเป็นกำลังใจให้ตินและเกียร์ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ด้วยกันนะคะ!