กลุ่มเพื่อนตัวดี

เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวระดับแปดริกเตอร์ พร้อมกับเสียงโวยวายของเจ้านายเพื่อนสนิทตัวดีที่ตะโกนลั่นหอพัก ทำเอาหมอกหนาที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวเป็นกลองเพลจากเหตุการณ์เมื่อครู่เกือบสะดุ้งสุดตัว "ไอ้หมอก! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มึงรอดูนี่นะ กูอุตส่าห์แบกชานมไข่มุกมาฝากจากหน้ามอ... หรือพวกมึงกำลังทำมิดีร้ายอะไรกันอยู่ฟระ!" หมอกหนายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะรีบหันไปถลึงตาใส่ร่างสูงของทัพฟ้าที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูห้องครัวด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ราวกับเมื่อกี้ไม่ได้เพิ่งหยอดคำหวานจนคนฟังแทบละลายคาที่ "พี่ทัพ! ถอยไปเลยนะ!" หมอกหนากระซิบเสียงลอดไรฟัน หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู "เพื่อนผมมาแล้วเนี่ย ถ้ามันเห็นสภาพพี่ตอนนี้ ผมตายแน่ๆ!" "ตายยังไง หื้ม?" ทัพฟ้าเลิกคิ้วกวนๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด จนหมอกหนาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง "เราเป็นแฟนกัน... เอ้ย รูมเมตกันไม่ใช่เหรอ? พี่ก็แค่อยู่ในห้องตัวเอง ผิดตรงไหน" "แฟน... แฟนบ้าแฟนบออะไรเล่า! ใครแฟนพี่!" หมอกหนาโวยวายเสียงเบาแต่หน้าดำหน้าแดง ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของคนพี่แล้วยิ่งอยากจะเอาหมอนฟาดหน้าสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่ว่าเสียงทุบประตูนอกห้องมันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนห้องแทบจะพัง แกร็ก! หมอกหนาตัดสินใจผลักอกแกร่งของพี่รหัสตัวแสบออกเบาๆ แล้วรีบพุ่งตัวไปบิดกลอนเปิดประตู ก่อนที่เจ้านายมันจะพังห้องเขาจริงๆ ทันทีที่ประตูเปิดออก เจ้านายก็แทบจะพุ่งหลาวเข้ามาข้างในตามด้วยวินเพื่อนสนิทของพี่ทัพที่เดินตามมาติดๆ สภาพของสองหนุ่มดูเหมือนเพิ่งผ่านสงครามแย่งโต๊ะในโรงอาหารมาหมาดๆ เจ้านายกวาดสายตาปรอยๆ มองสำรวจทั่วห้องนั่งเล่น ก่อนจะหันขวับมามองหน้าหมอกหนาที่ยืนหายใจไม่ทั่วท้องอยู่ตรงหน้า "ทำไมเปิดประตูช้าจังวะไอ้หมอก... หน้าแดงๆ ด้วย มึงเป็นไข้ป่ะเนี่ย หรือว่า..." เจ้านายหรี่ตาแคบลง จับผิดเพื่อนสนิทด้วยเรดาร์ตัวแม่ "เมื่อกี้พวกกูได้ยินเสียงกุ๊กกิ๊กอะไรกันในห้อง หืม?" "กุ๊กกิ๊กบ้านแกสิ! ฉันแค่ออกกำลังกายอยู่ในห้อง..." หมอกหนาแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก หลบสายตาวิบวับของเพื่อนสนิทแทบไม่ทัน "ออกกำลังกาย? ท่าไหนวะ ถึงได้หน้าแดงหูแดงขนาดนี้" เสียงทุบทลายความเนียนดังขึ้นอีกครั้งจากทางด้านหลัง ทัพฟ้าเดินเข้ามาเนียนๆ พร้อมกับยื่นมือไปหยิบถุงชานมไข่มุกจากมือเจ้านายมาถือไว้เองหน้าตาเฉย "ขอบใจนะน้องเจ้านายที่ซื้อมาฝากรูมเมตพี่" เจ้านายอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าหมอกหนากับทัพฟ้าไปมา วินที่ยืนอยู่ข้างๆ กันก็ยกยิ้มมุมปากราวกับรู้ทันสถานการณ์ทุกอย่าง "เดี๋ยวนะ..." เจ้านายหรี่ตามองเขม็ง เดินเข้าไปดมกลิ่นอากาศรอบตัวหมอกหนา "ไอ้หมอก... ทำไมห้องมึงมีกลิ่นแชมพูเด็กอ่อนๆ แบบนี้วะ ปกติมึงใช้กลิ่นมิ้นท์เย็นๆ ไม่ใช่เหรอ หรือว่า..." "หรือว่าอะไรของแกเล่า! เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปนั่งนู่นเลยไป!" หมอกหนารีบดันหลังเพื่อนสนิทให้เดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา ตัวสั่นด้วยความกลัวว่าความลับเรื่องหัวใจที่กำลังเตลิดเปิดเปิงจะถูกจับได้ บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตอนนี้คุกกรุ่นไปด้วยสายตาจับผิดของแก๊งเพื่อนตัวดี เจ้านายกับวินนั่งประกบซ้ายขวาบนโซฟา ส่วนทัพฟ้านั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบคู่นั้นยังคงจ้องมองมาที่หมอกหนาที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "ไหนๆ ก็มากันครบละ..." วินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้เพื่อนสนิท "พวกกูแค่สงสัย... ว่าตั้งแต่พวกมึงสองคนย้ายมาอยู่ด้วยกันเนี่ย ดูสนิทกันเร็วจนน่าแปลกนะ ว่าป่ะเจ้านาย" "โคตรแปลก!" เจ้านายดีתดนิ้วสนับสนุนทันที "ปกติไอ้หมอกมันเกลียดคนขี้เต๊าะจะตายห่าน แต่นี่เห็นตามติดพี่ทัพแจแถมบางวันยังยอมซักผ้าให้... เอ้ย! อันนี้กูพูดเล่นหรือเรื่องจริงวะเนี่ย" หมอกหนาหน้าถอดสี รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "เฮ้ยเจ้านาย! ปากพล่อยแล้ว! ใครซักผ้าให้พี่มัน ไม่มี๊!" "อ้าวเหรอ? พี่นึกว่าหนูจำได้ซะอีกว่าตัวเก่งเคยบ่นว่าเสื้อพี่หอมดี..." ทัพฟ้าสวนขึ้นมาหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากปรากฏชัดเจนจนเจ้านายสำลักน้ำลายตัวเอง "ฮgh! อะ... อะไรนะ! เสื้อพี่ทัพ? ไอ้หมอก! มึงซักเสื้อให้พี่เขารuเหรอวะ!" เจ้านายพุ่งตัวเข้าไปเขย่าแขนเพื่อนสนิทรัวๆ ด้วยความตื่นเต้นระดับสิบ "มึงแพ้ทางเขาแล้วใช่ไหม ยอมรับมาซะดีๆ!" "ไม่ได้แพ้เว้ย! ปล่อยนะไอ้เจ้านาย!" หมอกหนาโวยวายหน้าแดงแจ๋ พยายามแกะมือเพื่อนออกแต่ไม่เป็นผล ท่าทางลนลานจนน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของทัพฟ้า ภายในห้องอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาโบ๊ะบ๊ะตามประสาวัยรุ่น ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของหมอกหนาก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* หมอกหนาก้มลงมองหน้าจอด้วยความสงสัย ทว่าทันทีที่เห็นชื่อและข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น *[Chat]* **ทัพฟ้า (พี่ทัพ):** "ถ้าพวกมันยังไม่เลิกแซว... พี่จะจูบโชว์ตรงนี้จริงๆ ด้วยนะ หมอกหนา" หมอกหนาเบิกตากว้าง รีบเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของข้อความที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที ทัพฟ้าส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ พร้อมกับขยิบตาให้หนึ่งทีอย่างท้าทาย ให้ตายเถอะ... แบบนี้จะให้รอดพ้นเงื้อมมือคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาได้ยังไงกันเล่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของแก๊งนี้นะคะ!