คาบเช้าที่แสนโหด

“เจ้านาย! แกบอกฉันว่าจะโทรปลุกตอนเจ็ดโมงไงวะ!” เสียงหวีดร้องแหลมสูงของหมอกหนาดังลั่นห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ พร้อมกับสภาพตัวปลิวพุ่งพรวดออกจากเตียงนอน ทั้งที่หัวฟูยุ่งเหยิงเหมือนรังนกกระจาบ มือข้างหนึ่งพยายามตะกุยควานหากางเกงนิเทศฯ ขาสั้นที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้อย่างทุกลักทุทะเล *(ก็ใครใช้ให้นายฝันหวานถึงพี่รหัสสุดหล่อจนตีสองล่ะวะเพื่อนรัก)* เสียงง Zzz ของเจ้านายในสายโทรศัพท์ตอบกลับมาด้วยความสะลึมสะลือ ก่อนจะตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้เด็กปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมอันโหดร้าย... คาบเรียนเก้าโมงเช้าของอาจารย์ป้าสุดโหดที่ขึ้นชื่อเรื่องการเช็คชื่อสายตัด F! นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะหัวนอนฟ้องเวลาแปดโมงสี่สิบห้านาที... ให้ตายเถอะ! จากหอพักไปตึกคณะนิเทศฯ ถ้าเดินเท้าปกติใช้เวลาสิบห้านาที นั่งวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยต้องเจอศึกแย่งชิงคิวกับมนุษย์ป้าซื้อกับข้าวอีกสนาที แล้วนี่... จะรอดไหมเนี่ย! หมอกหนาหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ขาเรียวเล็กวิ่งวุ่นสลับกับการควานหาบัตรนักศึกษาในกระเป๋าเป้สะพายหลังแบบลนลาน เสื้อนักศึกษาไซส์oversizeถูกสวมทับอย่างลวกๆ กระดุมติดสลับรังดุ่มจนดูเบี้ยวatตลก แต่ตอนนี้ใครจะไปสนใจภาพลักษณ์กันเล่า! ขอแค่ไปทันเซ็นชื่อก่อนอาจารย์ปิดประตูห้องเรียนได้ก็พอแล้วโว้ย! แกร๊ก—! ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกด้วยความรีบร้อน ทว่า... แทนที่เท้าข้างซ้ายจะก้าวพ้นธรณีประตูเพื่อวิ่งหน้าตั้งออกไปข้างล่าง ปลายจมูกรั้นๆ ของคนขี้โวยวายกลับชนเข้ากับแผงอกกว้างที่หอมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางคุ้นจมูก เข้าอย่างจัง “ออุบ—! เจ็บนะ... เอ๊ะ?” หมอกหนาเซถลาถอยหลังไปสองก้าว มือเล็กยกขึ้นลูบจมูกตัวเองป้อยๆ พลางเงີบหน้าขึ้นมองผู้บุกรุกยามวิกาล... เอ๊ย ยามวิกฤตที่ยืนขวางทางอยู่หน้าห้องด้วยสายตาขุ่นเคือง ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเลือดหมูพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามฉบับหนุ่มวิศวะ... พี่ทัพ! พ่อพระเอกตัวร้ายแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์เจ้าพ่อมุกแป้ก ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจสภาพของคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแพรวพราว ชนิดที่เรียกว่าแค่มองก็รู้ว่ากำลังคิดคำกวนประสาทอะไรอยู่ในหัว “ไงเด็กน้อย... ตื่นสายจนเสื้อกลับตะเข็บแบบนี้ จะรีบไปวิ่งควายที่ไหนเหรอครับ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยแซوทันทีที่เห็นสภาพของหมอกหนา ทัพฟ้าไม่ได้มามือเปล่า มือหนาอีกข้างถือแก้วกาแฟเย็นจากร้านหน้าหอ พร้อมกับกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโตที่แกว่งไปมาเบาๆ “หลบไปเลยนะพี่ทัพ! หมอกกำลังรีบ! อาจารย์ป้าจะเช็คชื่อแปดโมงห้าสิบแล้วเนี่ย!” หมอกหนาโวยวายเสียงดังลั่น พยายามเบี่ยงตัวหลบผู้ชายตัวสูงที่จงใจก้าวขามาขวางทางไว้เหมือนกำแพงมนุษย์ “ถ้าหมอกโดน F ตัวแรกในชีวิตนะ พี่ต้องรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงชาบูหมูกระทะฉันเจ็ดวันติดเลยรู้ไหม!” “โอโห โทษทีนะพอดีพี่ไม่ค่อยชอบกินหมู... ชอบกินเด็กนิเทศฯ ปากเก่งมากกว่า” ทัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มที่กำลังทำหน้ายุ่งเหยิงเป็นตูดหมึก มือหนาเอื้อมไปจัดปกเสื้อนักศึกษาที่พับกลับด้านในออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่ปัดป่ายอยู่ใกล้ลำคอทำเอาหมอกหนาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นระรัวจนแทบจะกระกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบปัดมือพี่รหัสจำเป็นออกแล้วถอยรูดก้นกบติดผนังห้อง “อะ...ไอ้พี่ทัพ! ใครอนุญาตให้มาแตะเนื้อต้องตัวหะ ถอยไปเลยนะเว้ย!” หมอกหนาแหวลั่นกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก มือบางกำหมัดแน่น พยายามทำตาขวางใส่เพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงระเรื่อบนพวงแก้ม “ถ้าเดินไปเอง... ขาสั้นๆ ของเราน่าจะไปถึงตึกนิเทศฯ ตอนอาจารย์สอนคาบเช้าจบพอดีนะหมอก” ทัพฟ้าโน้มใบหน้าลงมาใกล้ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ฉายชัดในดวงตาคู่คม “แต่ถ้าซ้อนท้ายคันนี้ไปกับพี่... รับรองว่าทันก่อนอาจารย์เดินเข้าห้อง แถมยังปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน... ว่าไง สนใจบริการพิเศษจากเดือนวิศวะหน่อยไหมครับ?” หมอกหนากะพริบตาปริบๆ สมองอันน้อยนิดกำลังประมวลผลระหว่างความอבายขายหน้าถ้าไปสาย กับการต้องไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของไอ้รุ่นพี่จอมเจ้าเล่ห์ที่ชอบหยอดเขาจนใจสั่นทุกครั้งที่เจอหน้า ให้ตายเถอะ... แบบนี้จะให้รอดพ้นเงื้อมมือคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาได้ยังไงกันเล่า! “ขึ้นมาสิครับ... หรือจะให้พี่อุ้มพาดบ่าลงไปข้างล่างดีล่ะ หืม?” ทัพฟ้าเลิกคิ้วกวนประสาท พลางโยนหมวกกันน็อคสีดำสนิทมาให้เด็กนิเทศฯ ที่ยืนหน้าบูดเป็นตูดทิ้งไว้เบื้องหลัง “เออ! ไปก็ไปวะ! ถ้าหมอกไปไม่ทันนะ พี่โดนดีแน่ไอ้พี่บ้า!” หมอกหนาสบถอุบอิบ คว้าหมวกกันน็อคมาสวมแบบส่งๆ แล้วก้าวเท้าฉับๆ เดินนำลิ่วไปยังลานจอดรถด้านล่าง โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า... รอยยิ้มของคนที่เดินตามหลังมานั้นไม่ได้มีแค่ความเจ้าเล่ห์ขี้แกล้งอย่างเคย แต่มันมีประกายความคลั่งรักซ่อนอยู่เต็มเปี่ยม ชนิดที่ต่อให้พายุเข้าก็ลบออกไปไม่ได้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดนพี่ทัพตกและเอ็นดูเจ้าหมอกหนานะคะ!