กาแฟแก้วนั้น

"บอกว่าไม่ใส่หวานไงเล่า! นี่มันนมข้นชัดๆ หรือชาไทยวะเนี่ย!" เสียงโวยวายของหมอกหนาดังลั่นโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์จนโต๊ะข้างๆ ถึงกับหันมามอง แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจเลยสักนิด มือบางกำลังเขย่าแก้วพลาสติกในมือแรงๆ เหมือนมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ "ก็พี่เขาอุตส่าห์ซื้อมาให้ แกจะบ่นอะไรนักหนาวะไอ้หมอก" เจ้านายที่นั่งเคี้ยวลูกชิ้นปิ้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเบะปากใส่เพื่อนสนิท "ฟรีนะเว้ย กาแฟส้มอินเทรนด์แก้วละร้อยแปดสิบอ่ะ ฟรี! นั่งกินไปเถอะน่า" "ฟรีบ้านแกสิ! แกไม่เห็นข้อความในแชตเหรอเจ้านาย" หมอกหนายื่นโทรศัพท์มือถือที่มีหน้าจอแชตสีเขียวสว่างวาบไปจ่อหน้าเพื่อนสนิทอย่างคับแค้นใจ *(พี่ทัพคนหล่อ): ถึงคณะนิเทศแล้วครับน้องหมอกหนา กาแฟส้มยูซุฉ่ำๆ เย็นๆ รออยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าตึก... อ้อ ค่าส่งคือกอดหนึ่งทีนะเด็กดี* "เออ กูก็เห็น แล้วไงต่อ? แกก็เดินไปรับแล้วตบรางวัลพี่เขาซะสิ จะได้จบๆ" เจ้านายยักไหล่ลอยชายตามสไตล์คนไม่เคยเดือดร้อนอะไร "ตบกบาลน่ะส-ิไม่ว่า!" หมอกหนาเค้นเสียงลอดไรฟัน หน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหปนเขินจนลามไปถึงใบหู "ใครจะไปยอมให้กอดกันง่ายๆ เล่า! ฉันไม่ใช่เด็กสะสมแต้มบุญนะเว้ย!" พูดไม่ทันขาดคำ เงาสูงโปร่งของใครบางคนก็ทาบทับลงมาบนโต๊ะเสียก่อน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังที่คุ้นจมูกลอยมาแตะเตะประสาทสัมผัสพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "เสียงดังเชียวนะเด็กดื้อ... ใครทำให้หงุดหงิดอีกหึ หรือกาแฟส้มมันไม่หวานเท่าคนถือมาให้" ทัพฟ้า หรือที่สาวๆ ทั้งมหาลัยเรียกกันว่า 'พี่ทัพ เดือนวิศวะปีสาม' ยืนค้ำหัวโต๊ะอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ เสื้อช็อปสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟอีกแก้วไว้ ส่วนอีกข้างควักโทรศัพท์มือถือออกมาหมุนเล่นไปมาอย่างอารมณ์ดี หมอกหนารีบหดคอหนีโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะราวกับตีกลองเพล ปากที่เคยเก่งกาจเมื่อครู่กลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ใครเด็กดื้อของพี่ไม่ทราบครับ! แล้วนี่โผล่มาทำไมเนี่ย ไม่มีเรียนวิชาภาควิชาฟิสิกส์เทอร์โมอะไรนั่นหรือไง ถึงได้ว่างมาเดินแจกกาแฟเด็กปีหนึ่ง" หมอกหนาเชิดหน้าขึ้นทำเป็นเก๊กขรึม ทั้งที่มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข พยายามซ่อนแก้วกาแฟเจ้าปัญหาไว้ใต้โต๊ะ "โดดมา" ทัพฟ้าตอบหน้าตาเฉย หย่อนตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างกายเด็กปีหนึ่งแบบเนียนๆ ชนิดที่ว่าไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต "ก็แฟน... เอ้ย น้องรหัส... อะแฮ่ม น้องหมอกหนาอ่านไลน์แล้วไม่ยอมตอบ พี่ก็ต้องมาตามทวงค่าส่งด้วยตัวเองสิครับ" "ใครแฟนพี่! พูดจาพล่อยๆ เดี๋ยวผมเอาแก้วกาแฟฟาดหน้าจริงๆ ด้วย!" หมอกหนาแหวลั่น หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิมจนเจ้านายที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องแกล้งทำเป็นสำลักน้ำลายแล้วลุกหนีไปเข้าห้องน้ำอย่างไร้เยื่อใย ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าฟังและทำเอาคนฟังใจสั่นเล่น ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนหมอกหนาต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังชิดพนักเก้าอี้ "ดื้อจังวะ... ไหน ขอดูหน้าคนจะเอาแก้วกาแฟฟาดหน้าหน่อยซิ" นิ้วเรียวยาวของคนพี่เอื้อมมาจิ้มแก้วใสๆ ของคนน้องเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ท่าทีสนิทสนมเกินงามนี้ทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมาซุบซิบกันอีกรอบ "อย่ามาแตะตัวนะ!" หมอกหนาปัดมือหนานั้นออกทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงใหญ่ "เอาล่ะ พี่ทัพ! เลิกกวนประสาทผมสักทีเถอะ อยากได้อะไรว่ามา จะเอาเงินค่ากาแฟคืนใช่ไหม ได้! นี่สิบร้อย... เอ้ย หนึ่งร้อยบาทถ้วน ไม่ต้องทอน!" ว่าแล้วก็ควักแบงค์ร้อยยับๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อยืดมาวางปึกไว้บนโต๊ะตรงหน้าพระเอกหนุ่ม ทัพฟ้ามองธนบัตรใบนั้นสลับกับใบบึ้งตึงของเด็กตรงหน้า รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหมอกหนารู้สึกหนสันหลังวาบแปลกๆ "เงินร้อยเดียว... พี่ไม่เอาหรอกครับ" ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน "พี่บอกแล้วไงว่า 'ค่าส่งคือหนึ่งกอด' หรือว่า... น้องหมอกหนาอยากเปลี่ยนเป็นวิธีอื่น เช่น... ให้พี่กอดเอง... หรือจะให้พี่หอมแก้มแทนดีล่ะ?" "ไอ้... ไอ้พี่ทัพคนฉวยโอกาส! โรคจิต!" หมอกหนาสบถลั่น ยกมือขึ้นผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่ทัพฟ้ากลับไม่สะทกสะทะแถมยังคว้าข้อมือบางเอาไว้ได้ทัน สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่กุมข้อมือไว้ทำให้โลกทั้งใบของหมอกหนาเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ กลิ่นกายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นวนเวียนอยู่รอบตัว ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความวูบวาบแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก "ไม่ได้โรคจิตสักหน่อย..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนคนฟังถึงกับหายใจสะดุด "ก็แค่... อยากเข้าใกล้เด็กแถวนี้ให้มากกว่าเดิมแค่นั้นเอง" หมอกหนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลช้าลงไปถนัดตา ปากที่เคยเถียงเก่งตอนนี้กลับอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ ได้แต่กะพปริบตาปริบๆ มองรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งตรงมาให้ "เอ้า... กาแฟแก้วนี้พี่ให้ฟรีจริงๆ ไม่อิดอแงแล้วนะ" ทัพฟ้าผละออก1ก้าวอย่างเสียดาย วางแก้วกาแฟส้มแก้วใหม่ที่สั่งแบบ "หวานน้อย" พิเศษสำหรับคนตรงหน้าลงบนโต๊ะ "ส่วนเรื่องกอด... เก็บไว้ทบต้นทบดอกทีเดียวตอนเย็นหลังเลิกเรียนก็แล้วกันนะเด็กดี" พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยี้หัวเด็กปีหนึ่งจนผมยุ่งเหยิงไปหมดด้วยความเอ็นดู แล้วเดินผิวปากอารมณ์ดีจากไป ทิ้งให้หมอกหนานั่งหน้าแดงแจ๋อยู่คนเดียวท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อนๆ ในโรงอาหาร หมอกหนายกมือขึ้นแตะเส้นผมตัวเองที่ยังหลงเหลือสัมผัสอุ่นๆ ของอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ให้ตายเถอะ... แบบนี้จะไม่ให้หลงรักได้ยังไงไหว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ... ชาพีชหวานน้อยขอตัวไปชงชาเพิ่มความฟินก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนหน้าเรามาลุ้นกันต่อค่ะ!