กฎเหล็ก 3 ข้อ

ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูห้องกระจกบานเลื่อนระเบียงห้องพักนักศึกษาชั้นสี่ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามที่ถือวิสาสะหอบลังกระดาษพะรุงพะรังเข้ามา โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตสักนิด "เฮ้ย! พี่ทัพ! ใครอนุญาตให้เข้ามาทางระเบียงเนี่ย นี่มันชั้นสี่นะ เกิดตกลงไปหัวร้างข้างแตกขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ!" หมอกหนาในชุดนอนลายเป็ดน้อยสะดุ้งเฮือก มือบางที่กำลังถือสเปรย์แอลกอฮอล์ฉีดโต๊ะหนังสือเกือบหลุดมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปนความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของอีกฝ่าย "ก็ประตูหน้าห้องมันล็อคอยู่นี่นา แล้วพี่ก็เคาะตั้งสามครั้ง หมอกมัวแต่ใส่หูฟังฟังเพลงอะไรอยู่ล่ะถึงไม่ได้ยิน" ทัพฟ้าไหวไหล่เบาๆ วางลังกระดาษสัมภาระลงบนพื้นห้องอย่างไร้ความเกรงใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นพรมอย่างไร้มารยาท "อีกอย่าง... ทางระเบียงนี่วิวดีนะ ลมโกรก ชิลจะตาย" "ชิลบ้านพี่สิ! นี่มันห้องผม! แล้วเราก็เพิ่งตกลงเรื่องเขตแดนกันไปเมื่อห้านาทีก่อนเองนะ!" เด็กปีหนึ่งนิเทศฯ โวยวายเสียงดัง ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่อร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "ไหนสัญญาที่บอกว่าจะไม่ล้ำเส้นไงเล่า!" ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกหน้ามุ่ย แก้มป่องๆ ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห ภาพนั้นทำให้คนพี่หลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างเอ็นดู มือหนาเอื้อมไปหมายจะหยิกแก้มยุ้ยๆ นั้นสักที แต่หมอกหนาไว,กว่า สะบัดหน้าหนีพร้อมกับถอยกรูดไปติดผนังห้องทันที "อย่ามาแตะตัวผมนะ! ถอยไปเลย!" "โอ๊ะๆ ระวังหน่อย หมอกหนา" ทัพฟ้าแกล้งทำเสียงตกใจ คว้าข้อมือบางที่กำลังเหวี่ยงอากาศไว้เบาๆ "มือไม้ไปโดนอะไรรึเปล่า หืม? ดุเป็นแมวเปอร์เซียหงุดหงิดเลยนะเราเนี่ย" "ปล่อยเลยนะ! ผมไม่ใช่แมว แล้วก็ไม่ใช่แฟนพี่ด้วย เลิกฉวยโอกาสสักที!" หมอกหนาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียวหรอกนะคะ แต่เพราะสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายมันพาลทำให้สติกระเจิดกระเจิงต่างหาก ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ตัวก็สูง หน้าตาก็ดีกรีเดือนมหาลัย ทำไมถึงน่ารำคาญได้ขนาดนี้เนี่ย! ทัพฟ้ายอมปล่อยมือแต่โดยดี รอยยิ้มมุมปากยิ่งกว้างขึ้นไปอีกเมื่อเห็นใบเนียนใสขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้... ว่าแต่ หิวป่ะเนี่ย พี่ซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งหน้าปากซอยมาเผื่อ วางไว้ตรงโต๊ะญี่ปุ่นนะ" พูดจบก็ทำเนียนเดินไปหยิบรีโมตแอร์ที่วางอยู่บนเตียงนอนทันที "เดี๋ยวก่อน!" หมอกหนาร้องเสียงหลง พุ่งตัวเข้าไปขวางทางเหมือนแม่ไก่หวงไข่ "นั่นรีโมตแอร์นะ เอามานี่เลย!" "อะไรเล่า ขอพี่ปรับหน่อย ร้อนจะตายอยู่แล้ว หมอกดูดิ เหงื่อซึมเต็มหลังคอเสื้อแล้วเนี่ย" ทัพฟ้าชูรีโมตขึ้นเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนสูงต่างกันลิบลับ ทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องเขย่งปลายเท้าสุดตัว มือไขว่คว้าอากาศเพื่อแย่งชิงรีโมตคืนมา "ไม่ให้! รีโมตนี้อยู่ฝั่งเตียงผม มันเป็นอาณาเขตของผม!" "โห หมอกหนา ใจร้ายจัง รีโมตแค่นี้ทำเป็นหวง ตั้งไว้ตรงกลางก็ได้น่า" "ไม่ได้! 25 องศาเซลเซียสเท่านั้น ห้ามลดต่ำกว่านี้เด็ดขาด ไม่งั้นผมจะนอนไม่ได้!" "โห 25 องศาฯ จะไปหนาวอะไรล่ะพี่ร้อน ขอ 22 องศาฯ พอ กำลังฟิน" ทัพฟ้าพูดพลางทำท่าจะกดปุ่มลดอุณหภูมิ "ห้ามนะ! พี่ทัพ! ถ้าพี่กด ผมจะฟ้องเจ้านายว่าพี่รังแกเด็กปีหนึ่ง!" หมอกหนาขู่ฟ่อ ตาโตใส่อีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะตัดสินใจกระโจนเข้าแย่งรีโมตแบบไม่คิดชีวิต แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งทั้งสองเซถลาล้มลงไปบนเตียงนอนนุ่มอย่างจัง ทัพฟ้าตกใจรีบใช้แขนข้างหนึ่งยันฟูกไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทับลงไปบนคนตัวเล็ก ส่วนมืออีกข้างก็ยังถือรีโมตชูขึ้นสูงเหนือหัว ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และ... เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกันใกล้จนเกินระยะปลอดภัย ดวงตากลมโตของหมอกหนาเบิกกว้างขึ้นเมื่อใบหน้าคมคายของรุ่นพี่อยู่ห่างจากปลายจมูกของตนไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมสะอาด ยิ่งมองใกล้ๆ แบบนี้ ยิ่งเห็นแพขนตาดกหนาและแววตาพราวระยับที่กำลังจ้องมองมาอย่างสื่อความหมาย หัวใจเจ้ากรรมของหมอกหนาเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า *'หล่อเกินไปแล้วนะเว้ย'* ที่ดังวนซ้ำไปซ้ำมา "เอ่อ..." หมอกหนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "ลุก... ลุกขึ้นไปเลยนะพี่ทัพ" ทัพฟ้าไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงมองสำรวจใบเนียนใสที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างนึกสนุก นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์แต่ก็แฝงความอ่อนโยนเอาไว้ลึกซึ้ง นิ้วมือเรียวยาวที่ว่างอยู่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ "ตัวก็นิดเดียว... แต่ทำไมดื้อจังนะ หมอกหนา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนคนฟังขนลุกซู่ "รู้ตัวมั้ยเนี่ย ว่ายิ่งดื้อ... พี่ก็ยิ่งอยากแกล้ง" "พี่ทัพ... ถอยไปเลยนะ ไม่งั้นผมกัดจริงด้วย!" หมอกหนาพยายามขู่ด้วยเสียงที่คิดว่าน่ากลัวที่สุด แต่ในสายตาของทัพฟ้า มันกลับเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อที่น่าเอ็นดูเสียมากกว่า ร่างสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยอมขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปล่อยให้เด็กน้อยบนเตียงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งกอดเข่า หน้าแดงแจ๋ราวกับลูกมะเขือเทศสุก หมอกหนายกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า รีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มและอาการใจสั่นระรัวที่ควบคุมไม่ได้ สมองตื้อตันไปหมดจนลืมแม้แต่จะทวงรีโมตแอร์คืน ทัพฟ้ายืนมองคนตัวเล็กที่นั่งหันหลังให้อยู่ครู่หนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งเดินไปที่ประตูห้องทำท่าจะเปิดออกไปข้างนอก แต่ก่อนจะก้าวพ้นขอบประตู ชายหนุ่มก็หันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดให้คนที่ยังนั่งใจเต้นไม่เป็นส่ำบนเตียง "อ้อ... เกือบลืมบอกไป" ทัพฟ้าชูรีโมตในมือขึ้นยิ้มๆ "คืนนี้พี่ขออนุญาตตั้งแอร์ไว้ที่ 21 องศาฯ นะครับ พอดีพี่ขี้ร้อน... ฝันดีนะเด็กดื้อ" ปัง! ประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างสูงที่หายลับไป ทิ้งให้หมอกหนานั่งอ้าปากค้างอยู่บนเตียงคนเดียว "ไอ้... ไอ้พี่ทัพคนบ้า! ใครอนุญาตให้ปรับ 21 องศาฯ เล่า! หหนาวตายพอดีสidวะ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องสี่เหลี่ยม แต่ไม่ทันไร หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตที่ส่งตรงมาจากคนข้างห้อง... *[แชตจาก: พี่ทัพคนหล่อ]* *ทัพฟ้า: ถ้าหนาวมาก... มากอดพี่ได้นะ, ครับ, ยินดีต้อนรับตลอด 24 ชั่วโมง* หมอกหนากดอ่านข้อความนั้นแล้วแทบจะกรี๊ดใส่หมอน นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ *[หมอกหนา: ใครจะไปกอดพี่! ฝันไปเถอะ! แล้วก็เอารีโมตมาคืนผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!]* ทว่า... พิมพ์เสร็จยังไม่ทันได้กดส่ง นิ้วเจ้ากรรมดันไปโดนปุ่มโทรออกวิดีโอคอลโดยอุบัติเหตุ! หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงรอสายที่ดัง "ตู๊ด... ตู๊ด..." ลั่นห้องในความเงียบสงัด! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบกดปุ่มตัดสายแทบไม่ทัน แต่ทว่า... ปลายสายฝั่งโน้นกดรับทันเวลาพอดี! ภาพใบหน้าหล่อเหลาของทัพฟ้าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มที่ดังลอดออกมาผ่านลำโพง... "หืม? กดโทรหาพี่เองแบบนี้... เปลี่ยนใจอยากมากอดจริงๆ แล้วเหรอครับ หมอกหนา?" *(ชาพีชหวานน้อยขอตัวไปชงชาเพิ่มความฟินก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนหน้าเรามาลุ้นกันต่อค่ะ!)*