รูมเมตตัวซวย

"บอกแล้วไงคะว่าเอกสารสัญญาย้ายหอเนี่ย มันต้องส่งที่สำนักงานตึก A ไม่ใช่ตึก C! แล้วนี่อะไร... ฉันต้องแบกกระเป๋าเดินทางใบเท่าบ้านเดินวนหาตึกวนิลาบ้าบออะไรนี่รอบที่สามแล้วนะเจ้านาย!" หมอกหนาพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ มือเรียวข้างหนึ่งหอบเอกสารปึกหนา อีกข้างก็ลากกระเป๋าเดินทางสีพาสเทลที่ล้อฝืดราวกับแกล้งกัน ปลายสายคือเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนสนิทตัวดีอย่าง 'เจ้านาย' ที่ลอยทะลุโทรศัพท์มือถือออกมา จนคนฟังอยากจะทะลุจอไปบิดเนื้อเพื่อนสักที *(/เจ้านาย: โหนี่... หมอกหนา ใจเย็นก่อนแม่ คุณชาย! ก็เค้าบอกว่าตึกมันเพิ่งรีโนเวทใหม่ป่ะวะ ใครจะไปรู้ว่าสถาปัตย์เค้าจะออกแบบให้ทางเดินมันวนลูปเหมือนเขาวงกตแบบนั้นเล่า! สู้ๆ นะเพื่อนรัก ถือว่าเป็นการออกกำลังกายรับน้องปีหนึ่งไปในตัวไง คิกคิก)* "ออกกำลังกายกับผีสิคะ! ขาฉันจะลากอยู่แล้วเนี่ย!" หมอกหนากระแทกเสียงใส่สายก่อนจะกดวางสายอย่างไร้เยื่อใย ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์사이즈สีครีมยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตูห้องพักหมายเลข 404 ป้ายหน้าห้องสีทองแดงขึ้นเงาบ่องบอกว่าในที่สุดเขาก็ลากสังขารมาถึงจุดหมายปลายทางเสียที ให้ตายเถอะ... แค่วันแรกของการก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ชีวิตเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งของหมอกหนาก็เหมือนจะมีลางสังขարว่าความสงบสุขได้ปลิวหายไปกับสายลมแล้ว ก๊อกๆๆ! มือเรียวเคาะประตูกระแทกกระทั้นสองสามทีเพื่อส่งสัญญาณให้รูมเมต (ที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร) เปิดรับ แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ นอกจากความเงียบ... "ไม่อยู่หรอกมั้ง หรือว่าสลบคาเตียงไปแล้ว?" หมอกหนาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู ปรากฏว่า... มันไม่ได้ล็อก! แอ๊ด... เสียงบานประตูเหล็กดัดเปิดออกเผยให้เห็นห้องพักกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นที่จัดสัดส่วนไว้อย่างดีเยี่ยม กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นซีดาร์วูดจางๆ ลอยปะทะจมูกให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ทว่า... สายตาของหมอกหนากลับสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนอยู่กลางห้อง ผู้ชายคนนั้นกำลังถอดเสื้อยืดสีดำชุ่มเหงื่อออกพอดี เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้าง ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวยได้รูป และหยาดเหงื่อที่ไหลยãนลงตามกรอบหน้าคมคาย... พรวด! หมอกหนารู้สึกเหมือนเลือดลมพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอัดแน่นอยู่ที่ขมับ ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความตกใจจนเผลออุทานเสียงดังลั่นห้อง "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย! ไม่คิดจะล็อกห้องหรือไงวะ!" ร่างสูงที่เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่คนเดียวชะงักไปนิด เขาก้มลงหยิบเสื้อตัวเดิมขึ้นมาสวมลวกๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจเด็กหนุ่มตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงแจ๋อยู่ตรงประตูตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็... น้องรหัสหน้าหวานที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่พี่ที่โรงอาหารวันก่อนนี่เอง" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ทว่าในจังหวะนั้นเอง หัวสมองของหมอกหนาก็เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม *เดี๋ยวนะ... เสียงนี้... หน้ากวนๆ แบบนี้...* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่าน เมื่อสมองประมวลผลได้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือ 'พี่ทัพ' หรือ 'ทัพฟ้า' เดือนคณะวิศวะปีสาม คนที่เพิ่งมีเรื่องเขม่นกันเรื่องแย่งที่จอดรถมอเตอร์ไซค์หน้าคณะเมื่อวานซืนนี้เอง! และที่สำคัญที่สุด... "ด...เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่า..." หมอกหนาชี้มือสั่นเทาไปยังร่างสูงสลับกับเตียงนอนอีกฝั่งที่มีกระเป๋าเดินทางสไตล์ลุยๆ วางอยู่ "ครับ ห้องเดียวกัน เตียงนอนติดกัน แถมเรายังต้องใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกสี่ปีเต็มๆ ยินดีต้อนรับสู่นรก เอ้ย! สู่ห้อง 404 นะครับ รูมเมตตัวแสบ" ทัพฟ้ายัก 1 ข้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหมอกหนาต้องผถอยหลังกรูดไปชนกับบานประตู ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร "ถอยไปเลยนะไอ้พี่บ้า! ใครจะไปอยู่ร่วมห้องกับพี่ฟะ! เปลี่ยนห้องเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" หมอกหนาโวยวายเสียงหลง พยายามดันอกแกร่งออกสุดแรงแต่ก็ทำได้แค่เพียงใช้มือเล็กๆ ไปแปะอยู่บนแผงอกอีกฝ่ายเท่านั้น "เปลี่ยนไม่ได้หรอกครับ เพราะรายชื่อรูมเมตประกาศิตมาจากคณบดีโน่น... อีกอย่าง" ทัพฟ้าโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาวเนียน น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซ่ามจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "พี่ว่า... อยู่ห้องเดียวกันแบบนี้ น่าสนุกกว่าที่คิดเยอะเลยว่ะ" หมอกหนาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความโมโห หรือเพราะรอยยิ้มร้ายกาจของคนตรงหน้ากันแน่ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้ตั้งแต่ก้าวแรก แต่ก่อนที่หมอกหนาจะได้อ้าปากด่ากราดเพื่อกู้ศักดิ์ศรีเด็กนิเทศฯ มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดคราดขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอแจ้งเตือนข้อความแชตจากใครบางคนที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะพอดี *(/ทัพฟ้า: มองพี่ตาแป๋วแบบนี้... แอบคิดอะไรกับรูมเมตคนนี้รึเปล่าครับเนี่ย หืม?)* หมอกหนาก้มมองหน้าจอที่สว่างวาบสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมองมาพอดี ทัพฟ้ายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ขณะที่นิ้วเรียวกดส่งข้อความบางอย่างเข้ามาในแชตส่วนตัวของเขาอย่างรวดเร็ว *(/ทัพฟ้า: ถ้ายังไม่เลิกทำหน้าดุ เดี๋ยวพี่จะจีบให้เขדיดจนลืมทางออกจากห้องนี้เลยนะ หมอกหนา)* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีกขั้น นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความลนลานแบบไม่ทันคิด ด้วยความที่สติหลุดลอยไปไกลกับคำขู่เชิงหยอกเย้าของอีกฝ่าย หมอกหนาพิมพ์ข้อความยาวเหยียดที่ซ่อนความรู้สึกสั่นไหวในใจลงไป—*‘ใครจะไปหลงกลคนเจ้าเล่ห์อย่างพี่เล่า ฝันไปเถอะไอ้พี่ทัพ บ้าที่สุด!’*—แต่ทว่า... ด้วยความรีบร้อนและมือไม้ที่สั่นเทา นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ส่งสติกเกอร์รูปหัวใจรัวสิบดวง' แทนที่จะเป็นข้อความปฏิเสธ แถมยังเผลอกดค้างที่ข้อความเสียงสารภาพความในใจยาวเหยียดที่ดันเผลอพูดพึมพำออกมาเมื่อกี้... และระบบบ้าคลั่งของแอปพลิเคชันดันส่งมันออกไปทันทีโดยที่กดยกเลิกไม่ทัน! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเสียงถูกส่งออกไปอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าต่อตาเจ้าของห้อง หมอกหนาหน้าซีดเผือด ร่างกายแข็งทื่อเป็นหินทันทีเมื่อเห็นสถานะในแชตโชว์คำว่า *'Read'* สีฟ้าเด่นหรี่ ท่ามกลางสายตาคมกริบของทัพฟ้าที่ก้มลงมองหน้าจอของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่กว้างกว่าเดิมเป็นเท่าตัว "อืม... เสียงหวานใช้ได้เลยนี่ครับ แถมข้อความเมื่อกี้... พี่จะถือว่าน้องหมอกหนายอมรับแล้วนะว่าแอบหวั่นไหว" "ไอ้... ไอ้พี่ทัพคนฉวยโอกาส! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!" (*ชาพีชหวานน้อยขอตัวไปชงชาเพิ่มความฟินก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนหน้าเรามาลุ้นกันต่อค่ะ!*)