สืบจากภาพ

"พี่ทัพ! จะบ้าหรือไง! เอาดอกไม้ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ คนมองทั้งห้องสมุดแล้วเนี่ย!" เสียงกระซิบกระซาบลอดไรฟันของหมอกหนาดังขึ้นพลางกวาดสายตามองไปรอบตัว ห้องสมุดที่เคยเงียบสงบในพริบตาบัดนี้กลับกลายเป็นเวทีประชันความเผือกของเหล่านักศึกษา ทันทีที่ช่อดอกไม้ช่อเบ้อเริ่มถูกยื่นมาตรงหน้า เจ้าของฉายาเดือนวิศวะก็ทำเพียงแค่ยักคิ้วกวนประสาทส่งกลับมาให้ราวกับว่าเสียงโวยวายของหมอกหนาเป็นเพียงเสียงนกร้องเพลงยามเช้า "ก็น้องหมอกไม่ตอบแชตพี่นี่ครับ... พี่ก็เลยต้องมาตามหาถึงที่ ถ้าไม่จัดเต็มแบบนี้ น้องหมอกก็คงทำเป็นมองไม่เห็นพี่เหมือนเดิม จริงไหม?" ทัพฟ้าพูดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้จนหมอกหนาต้องถอยกรูดไปชนกับชั้นหนังสือ คนตัวเล็กหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด มือไม้สั่นเทาขณะที่พยายามผลักอกอีกฝ่ายออกไป แต่ดูเหมือนว่าแรงมดของเขาจะไม่มีผลอะไรกับกล้ามเนื้อของหนุ่มวิศวะคนนี้เลยแม้แต่น้อย "พี่ทัพ! ถอยออกไปเลยนะ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย!" "โดนอะไรคะ? โดนรักหรือเปล่า?" "ไอ้พี่บ้า!" หมอกหนารีบคว้ากระเป๋าแล้วโกยแนบออกจากห้องสมุดทันที โดยมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของทัพฟ้าไล่หลังมาติดๆ เขาไม่ได้วิ่งตามมาในทันที แต่ทิ้งให้หมอกหนาต้องหอบหายใจรัวอยู่ตรงทางเดินใต้ตึกนิเทศฯ ด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก ทั้งเขิน ทั้งโกรธ แต่ที่แน่ๆ คือใจมันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ทว่า... ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะทันทีที่หมอกหนาก้าวเท้าเข้าห้องพัก เจ้านาย—เพื่อนสนิทตัวดีที่ทำหน้าที่เป็นสายสืบประจำกลุ่ม—ก็ยืนกอดอกรออยู่แล้ว สายตาของเจ้านายจับจ้องมาที่ใบหน้าแดงก่ำของหมอกหนาอย่างมีเลศนัย "สารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หมอก! ไอ้สตอรี่ไอจีรูปนาฬิกาข้อมือนั่นน่ะ... แขนใคร? อย่ามาบอกนะว่าเป็นแขนตัวเอง เพราะกูจำนาฬิกาเรือนนั้นได้ดี แบรนด์เนมตัวท็อปที่คนทั้งมหาลัยรู้ว่าใครใส่!" หมอกหนาทำเป็นเนียนวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแก้เขิน "พูดอะไรของมึง กูงง" "อย่ามาไขสือ!" เจ้านายปรี่เข้ามาคว้ามือถือของหมอกหนาไปถือไว้ ก่อนจะเปิดหน้าไอจีของพี่ทัพฟ้าที่ขึ้นสถานะ 'เผลอ' ในสตอรี่ล่าสุด เป็นรูปมือของคนสองคนวางซ้อนกันบนโต๊ะกาแฟร้านโปรดที่หมอกหนาเพิ่งไปเมื่อวานนี้ "นี่! รูปนี้เนี่ย! ถ้ามึงจะบอกว่าบังเอิญไปเจอกันที่ร้าน กูก็คงเชื่อหรอกนะ แต่นี่มันรูปจากมุมกล้องของมึงชัดๆ!" "เจ้านาย มึงเลิกยุ่งเรื่องของกูได้ไหม" หมอกหนาแหวใส่ด้วยความใจฝ่อ "จะไม่ให้ยุ่งได้ไง! ในฐานะเพื่อนสนิท กูต้องกรองคนที่เข้ามาหามึง มึงมันคนซื่อ ปากก็ไว แถมยังแพ้ทางพวกสายเปย์ สายเต๊าะแบบพี่ทัพเขา มึงกำลังจะเสียท่าเขาใช่ไหมล่ะ บอกมานะ!" เจ้านายรุกหนักพลางขยับเข้ามาประชิดตัวราวกับจะคาดคั้นความจริงให้ได้ หมอกหนาถอนหายใจยาว ความลับที่เก็บไว้เริ่มจะรั่วไหลออกทางแววตาที่ลุกลี้ลุกลน "กู... คือกูก็แค่..." "แค่ชอบเขา? หรือแค่โดนเขาต้อนจนมุม?" ในจังหวะที่หมอกหนากำลังจะหลุดปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นพร้อมกันรัวๆ เจ้านายรีบคว้าขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตากว้าง แล้วยื่นหน้าจอมาตรงหน้าหมอกหนา "หมอก! ดูนี่... พี่ทัพโพสต์อะไร!" บนหน้าจอไอจีของทัพฟ้า ไม่ใช่แค่รูปสตอรี่ที่เจ้านายกำลังพูดถึง แต่มันคือโพสต์ภาพใหม่ที่เพิ่งลงไปเมื่อสามสิบวินาทีที่แล้ว เป็นรูปถ่ายแอบถ่ายหมอกหนาขณะกำลังทำหน้าเหวออยู่ที่หน้าห้องสมุดเมื่อสักครู่นี้ พร้อมแคปชั่นที่อ่านแล้วทำเอาเลือดในกายสูบฉีดพุ่งขึ้นไปที่ใบหน้าจนแทบเป็นลม *‘ดื้อแบบนี้ ใครจะไปยอมปล่อยให้หลุดมือ... ไม่ต้องสืบแล้วนะว่าใครคุมอำนาจหัวใจ เพราะคำตอบคือคนในรูปนี้คนเดียวครับ #สืบจากภาพ’* และที่เลวร้ายไปกว่านั้น คือการแจ้งเตือนจากแชตส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาแทรกกลางหน้าจอในวินาทีที่หมอกหนากำลังจะเอื้อมมือไปปิดมันพอดี [ทัพฟ้า]: *รู้ตัวแล้วใช่ไหมครับว่าพี่หมายถึงใคร? ...ถ้ารู้แล้ว ก็ช่วยเปิดประตูห้องให้พี่ที พอดีพี่มาส่งข้าวกล่องที่น้องชอบ แถมซื้อยาแก้เขินมาเผื่อด้วยครับ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะ พร้อมกับเสียงทุ้มที่คุ้นเคยตะโกนเข้ามาจากหน้าห้อง... "หมอก... เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ หรืออยากให้พี่ตะโกนบอกรักดังๆ ตรงโถงทางเดินตอนนี้เลย?" หัวใจของหมอกหนาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ในขณะที่เจ้านายข้างๆ ก็ยื่นมือมาเขย่าแขนเขาจนแทบหลุด "ไอ้หมอก! มึงจะเอายังไง! เขามาถึงหน้าห้องแล้วเนี่ย!" หมอกหนาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ประตูด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะหมุนลูกบิดประตูนั้นเอง เสียงข้อความเข้าจากมือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่จากพี่ทัพ... แต่มันคือข้อความจาก 'วิน' เพื่อนสนิทของพี่ทัพที่ส่งมาว่า... "หมอก! อย่าเพิ่งเปิดประตู! พี่ทัพมันไม่ได้มาคนเดียว... แต่มันพา 'แม่' มาด้วย!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้กันค่ะ! ชาพีชหวานน้อย