รูปคู่ในสตอรี่

“ไอ้พี่ทัพ! ลบรูปเดี๋ยวนี้เลยนะ! คนบ้าอะไรวะ ถ่ายรูปคนอื่นตอนหลับแล้วเอาลงสตอรี่! ลบ! ลบเดี๋ยวนี้!” เสียงโวยวายของหมอกหนาดังลั่นห้องสมุดคณะนิเทศฯ จนบรรณารักษ์ต้องส่งสายตาดุๆ มาให้ เจ้าตัวรีบหดคอลงต่ำก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบด้วยความเดือดดาล มือบางเขย่าแขนเสื้อฮู้ดของรุ่นพี่วิศวะตัวสูงที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ อย่างเหลืออด ทัพฟ้าไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขากลับเลื่อนหน้าจอไอโฟนเครื่องหรูโชว์ให้หมอกหนาดูอีกรอบ ในนั้นเป็นรูปใบหน้าตอนหลับใหลของเด็กปีหนึ่งที่ดูไร้พิษสง แก้มใสๆ ที่เบียดกับหมอนอิงจนดูย้วยน่าฟัด พร้อมแคปชันสั้นๆ กวนประสาทว่า *‘เฝ้าเด็กหลับ... หรือว่าเด็กเฝ้าฝันถึงพี่กันนะ? #คนนี้ของทัพ’* “ลบทำไมครับ? ก็น้องหมอกตอนหลับน่ารักออก น่ารักจนพี่อดใจไม่ไหวต้องอวดให้คนทั้งมหาลัยรู้ไงว่าใครเป็นคนเฝ้า” ทัพฟ้าเอียงคอทำหน้าตายกวนประสาท แววตาคมคายคู่นั้นพราวระยับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “ใครไปฝันถึงพี่! หลงตัวเองชะมัด! แล้วดูยอดไลก์ดิ ยอดวิวด้วย! แค่สิบนาทีคนดูจะพันคนแล้วเนี่ย พี่ทัพ... ถ้าพี่ไม่ลบ ผมจะบล็อกพี่จริงๆ ด้วยนะ!” “บล็อกเลยครับ ถ้าบล็อกพี่จะเดินไปเคาะประตูห้องถึงหน้าหอเลย เชื่อมั้ย?” คนตัวสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของรุ่นพี่สายวิศวะทำเอาหมอกหนาใจสั่นจนต้องก้มหน้าหนี ในขณะที่หมอกหนากำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่ มือถือของเขาก็สั่นรัวไม่หยุด แจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์คณะดังขึ้นรัวๆ เพื่อนตัวดีอย่าง 'เจ้านาย' ส่งข้อความเข้ามาในแชตส่วนตัวแบบรัวๆ *เจ้านาย:* ไอ้หมอก! มึงดูสตอรี่พี่ทัพยัง! *เจ้านาย:* ไอ้เหี้ยยยย! รูปมึงในไอจีพี่ทัพคือโคตรจึ้ง! *เจ้านาย:* เค้าเปิดตัวมึงแล้วเหรอวะ? หรือกูต้องตัดชุดไปงานแต่ง? *หมอกหนา:* ตัดชุดไปงานศพกูก่อนไหมล่ะไอ้นาย! หมอกหนาพิมพ์ตอบกลับด้วยความโมโห ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนข้างๆ ที่ตอนนี้กำลังกดชัตเตอร์ถ่ายรูปตอนเขาทำหน้ายู่ใส่กล้องอีกรอบ “หยุดนะพี่ทัพ!” “ก็น้องหมอกตอนโกรธน่ารักกว่าตอนหลับอีกอะ ทำไงดี” ทัพฟ้าแกล้งทำหน้าซื่อตาใส มือหนายกขึ้นยีกลุ่มผมสีน้ำตาลของเด็กน้อยตรงหน้าจนฟูยุ่งเหยิง “พี่ทัพ! ผมจะฟ้องพี่วินแล้วนะ บอกให้พี่วินมาลากตัวพี่ไปเข้าช็อปไป!” “พี่วินเหรอ?” ทัพฟ้าหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของหมอกหนาเพียงไม่กี่เซนติเมตร “ไปฟ้องเลยครับ เพราะตอนนี้วินมันก็เห็นสตอรี่พี่แล้ว และมันเพิ่งส่งข้อความมาด่าพี่ว่า ‘มึงเปิดตัวแรงไป เพื่อนกูจะกินหัวมึงแล้วเนี่ยไอ้ทัพ’” หมอกหนาหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ ความโกรธที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือแต่ความประหม่าที่จู่โจมหัวใจจนเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า ยิ่งรู้เลยว่าตัวเองแพ้ทางเขารราบคาบอีกตามเคย “ลบเดี๋ยวนี้... ถือว่าผมขอนะ” เสียงของหมอกหนาเริ่มอ่อนลง แววตาที่เคยมุ่งมั่นขู่จะเอาเรื่องเริ่มสั่นไหวและหลบสายตา ทัพฟ้าเห็นอาการนั้นก็ใจอ่อนยวบ เขาถอนหายใจแผ่วเบาพลางกดปุ่มโทรศัพท์ยิกๆ “โอเคๆ ลบให้ก็ได้ครับ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ” “อะไรอีก!” “เย็นนี้ไปกินไอติมร้านหน้ามอด้วยกัน ถ้าไม่ไป พี่จะลงรูปใหม่ รูปที่น้องหมอก ‘แอบ’ ถ่ายพี่ตอนเผลอในคลาสเรียนคราวก่อนไง... พี่รู้หมดนะว่ามีรูปพี่เก็บไว้ในเครื่องตั้งหลายรูป” หมอกหนาชะงักกึก ความลับที่เก็บไว้ในอัลบั้มซ่อนในมือถือถูกขุดขึ้นมาเล่นงานเข้าให้แล้ว! “พี่... พี่รู้ได้ไง!” “พี่เป็นใครครับ? เดือนวิศวะนะ... เรื่องแค่นี้ไม่รอดสายตาหรอก” ทัพฟ้ายักคิ้วให้หนึ่งทีอย่างผู้ชนะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “เย็นนี้หกโมง หน้าหอประชุมนะ อย่าเลท ไม่งั้นพี่ลงรูปโชว์ทั่วคณะแน่” พูดจบเขาก็เดินผิวปากจากไป ทิ้งให้หมอกหนานั่งเม้มปากแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยอมรับชะตากรรม พลันเสียงแจ้งเตือนมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นแชตจากพี่ทัพที่เพิ่งส่งมาสดๆ ร้อนๆ *ทัพฟ้า:* ลบแล้วนะ... แต่ถึงลบไป รูปก็ยังอยู่ในใจพี่อยู่ดีนะน้องหมอก :) หมอกหนาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นิ้วเรียวสั่นเทาขณะกำลังจะพิมพ์ตอบโต้กลับไป แต่ทว่า... จู่ๆ ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาแทรกขัดจังหวะ *วิน:* ไอ้หมอก ระวังตัวด้วยนะ พี่ทัพมันไม่ได้แค่จะไปกินไอติมกับมึงหรอก... มันเตรียมแผนเซอร์ไพรส์สารภาพรักต่อหน้าคนทั้งมหาลัยไว้แล้ว หมอกหนาเบิกตากว้างจนแทบถลน ใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น เงาของใครบางคนก็ทอดทับลงมาตรงหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับพี่ทัพที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงนั้น พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่โผล่มาจากด้านหลัง... และกล้องมือถือของคนทั้งห้องสมุดที่จ่อมาที่เขาในวินาทีนี้! ขอบคุณที่ติดตามความน่ารักปนวุ่นวายของคู่พี่ทัพน้องหมอกหนามาถึงตอนนี้นะคะ อย่าเพิ่งใจหายนะคะ รีบกดอ่านตอนถัดไปได้เลยค่ะ! 💖