ชาไข่มุกไถ่โทษ

หน้าจอโทรศัพท์บนหมอนยังคงสว่างวาบ ภาพถ่ายในอดีตระหว่างทัพฟ้ากับธันย์ในมุมกล้องที่ชวนให้ตีความไปไกลลิบลิ่วสะท้อนเข้าตาหมอกหนาเต็มๆ หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งจะเต้นเป็นจังหวะแปลกๆ เพราะคำกระซิบเมื่อครู่หล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่มทันที ความรู้สึกหน่วงๆ ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อกอย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าพวกเขาเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง หรือต่อให้เคยสนิทกันมากกว่านั้น... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาเล่า! "ฮึ่ย! คนบ้าอะไร ชอบทิ้งระเบิดไว้แล้วก็ชิ่งหนีตลอด!" หมอกหนาคว้าโทรศัพท์เจ้าปัญหาเครื่องนั้นขึ้นมากำไว้แน่น นิ้วเรียวสั่นเทาด้วยความโมโหปนน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วโยนมันลงไปนอนแอ้งแม้งบนโซฟาอย่างแรง ปากก็พึมพำตัดพ้อคนตัวสูงที่เพิ่งเดินออกไปไม่ถึงหนาที *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงกวนประสาทที่ต่อให้เอาผ้ามาอุดหูก็ยังจำได้แม่น "เด็กดื้อ... เปิดพี่หน่อยเร้ว ขนมหมดตู้เย็นแล้วมั้งเนี่ย หน้าบึ้งเป็นตูดหม้อทอดไร้น้ำมันอีกแล้วล่ะสิ" "ไม่เปิด! เชิญไปกินชาไข่มุกกับคนในรูปโน่นเลยไป!" หมอกหนาตะโกนสวนกลับเสียงดังลั่นห้อง ตาคู่สวยร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แบบที่เจ้าตัวก็เกลียดตัวเองเหลือเกิน แพ้ทางเขาตลอด... ไม่ว่าจะทำท่าทางกวนประสาทใส่แค่ไหน สุดท้ายก็ดันมาตกม้าตายกับแค่รูปๆ เดียวเนี่ยนะ เงียบไปอึดใจใหญ่... ไม่มีเสียงเคาะประตูต่อ แต่มีเสียงแจ้งเตือนไลน์เด้งขึ้นมาแทน *(Tupfah): เปิดประตูเถอะหนา พี่ไม่ได้ตั้งใจจะกวนโมโหเรื่องนั้น* *(Tupfah): พี่ซื้อชาไข่มุกไถ่โทษมาแล้วนะ ไข่มุกแน่นๆ หวานน้อย 25% แบบที่เธอชอบเป๊ะด้วย* *(หมอกหนา): ใครอยากกิน! เอาไปให้คนที่ถ่ายรูปคู่ด้วยโน่นเลยไป๊!* *(Tupfah): หึงเหรอ? หูย... หูแดงถึงใบหูเลยมั้งเนี่ย เปิดประตูให้พี่เข้าไปอธิบายก่อนเด็กโง่* "ใครโง่ฟะ! พี่ต่างหากที่โง่! แบร่!" หมอกหนาพิมphตอบด้วยความเร็วแสง นิ้วจิ้มหน้าจอราวกับระบายอารมณ์ใส่หน้าพระเอกตัวดี ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงไขกุญแจดังคลิก! ตายละว่าลืมล็อกกลอนสำรอง! แอ๊ด... ร่างสูงโปรดของทัพฟ้าก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفة มือข้างหนึ่งถือแก้วชาไข่มุกสีชาละมุนที่มีหลอดปักพร้อมดูด อีกข้างถือขนมปังปิ้งเนยนมกลิ่นหอมกรุ่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเด็กปีหนึ่งที่กำลังนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่บนเตียงนอน พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (ปนเขิน) ชัดเจนจนคนมองหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ "ขำอะไรเล่า! ออกไปเลยนะ! บอกให้ไปก็ไปสิ!" หมอกหนาหวีดร้องลั่น พยายามคว้าหมอนข้างขว้างใส่หน้าคนฉวยโอกาสที่ถือวิสาสะเดินดุ่ยๆ เข้ามาประชิดเตียง ทัพฟ้ารับหมอนข้างที่ลอยมาปะทะอกได้อย่างง่ายดาย เขาวางมันไว้ข้างตัว ก่อนจะทรุดกายลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่เสมอพ้นขอบเตียงที่หมอกหนานั่งชันเข่าอยู่ "โกรธเป็นฟองเบียร์เลยแฮะ" ทัพฟ้าเอ่ยเสียงนุ่ม แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "เรื่องรูปในมือถือ... คือความเข้าใจผิดระดับมหาสลัดเลยนะเด็กดื้อ" "ใครสนเล่า จะเข้าใจถูกหรือเข้าใจผิดมันก็เรื่องของพี่สิ! เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมต้องมารับรู้เรื่องส่วนตัวด้วย!" หมอกหนาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พยายามทำเป็นใจแข็ง ทั้งที่หางตาแอบเหลือบมองแก้วชาไข่มุกในมือเขาอย่างอดไม่ได้... กลิ่นหอมชาไต้หวันเตะจมูกเบาๆ แถมป้ายร้านยังเป็นร้านโปรดคิวยาวเหยียดอีกต่างหาก "ปากแข็งชะมัด" ทัพฟ้ายิ้มขำ ยื่นแก้วชาไข่มุกเข้าไปจ่อใกล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "อะ ชาไข่มุกไถ่โทษ หวานน้อยแต่คนให้คลั่งรักมาก... เอ๊ย ไม่ใช่ หวานน้อยแต่ตั้งใจซื้อให้สุดๆ ดีกันนะหมอกหนา" "ใครจะไปหายโกรธง่ายๆ แค่ชาแก้วเดียว..." "งั้นแถมจูบแก้มทีนึง เอาป่ะ?" "ไอ้พี่ทัพ! ทะลึ่ง!" หมอกหนาหันขวับมาแว้ดใส่หน้าทันที มือเรียวฟาเข้าที่แขนแกร่งดังเพี๊ยะใหญ่จนเจ้าตัวร้องโอ๊ยเบาๆ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหล่อเหลากลับกว้างขึ้นกว่าเดิม "ล้อเล่นน่า... ฟังก่อนสิ ธันย์ในรูปน่ะ เป็นแค่น้องรหัสเก่าที่คณะสถาปัตย์สมัยปีหนึ่งโน้น ตอนนั้นมันโดนเพื่อนแกล้งเอาป้ายชื่อคณะไปซ่อนแล้วร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ใต้ตึก พี่แค่เดินไปปลอบแล้วบังเอิญโดนแอบถ่ายรูปเก็บไว้ต่างหาก ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งสิ้น สัญญาเอาหัวใจเป็นประกันเลยเอ้า" ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนพูดอย่างระแวง "จริงเหรอ? ไม่ได้โกหกใช่มั้ย?" "ระดับเดือนวิศวะเคยโกหกใครที่ไหนล่ะ" ทัพฟ้าเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะเลื่อนแก้วชาไข่มุกมาแตะที่แก้มเนียนเบาๆ "อ่ะ หายงอนได้แล้ว หน้ามุ่ยแบบนี้เดี๋ยวแก่เร็วนะ ชาละลายหมดแล้วเนี่ย" หมอกหนายอมรับว่าความขุ่นเคืองในใจมลายหายไปตั้งแต่ได้ยินคำอธิบายยืดยาวนั่นแล้ว แต่ฟอร์มไง... เกิดเป็นหมอกหนาจะยอมใครง่ายๆ ได้ยังไงเล่า! มือเรียวยื่นไปคว้าแก้วชาไข่มุกมาถือไว้เองกระแทกกระทั้นนิดหน่อยพอเป็นพิธี ก่อนจะดูดน้ำหวานเข้าปากอึกใหญ่ รสชาติหอมหวานกำลังดีและความหนึบหนับของไข่มุกทำให้มุมปากหยักสวยคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทัพฟ้านั่งมองเด็กตรงหน้าอมยิ้มเคี้ยวไข่มุกตุ่นๆ ด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว มือหนายื่นไปหมายจะบีบแก้มใสสักที "โอ๊ย! เจ็บนะ!" หมอกหนาปัดมือออกทันที พร้อมทำตาเขียวใส่ "อย่ามาเนียนนะ!" "เปล่าเนียน แค่หมั่นเขี้ยวคนแถวนี้ที่ขี้หึงชะมัด" ทัพฟ้าหัวเราะร่วน บรรยากาศมาคุเมื่อครู่ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นฟีลกู๊ดที่อบอวลไปทั่วห้องนอนเล็กๆ ของเด็กนิเทศฯ โทรศัพท์บนโซฟาที่เคยสว่างวาบดับสนิทลงแล้ว หมอกหนาก้มมองแก้วชาในมือ พลางคิดในใจว่า... บางทีการโดนแกล้งแล้วมีคนเอาชาไข่มุกมาง้อแบบนี้ มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกนะ ทว่า... ในจังหวะที่ทัพฟ้ากำลังเอื้อมมือไปเก็บกล่องขนมปังบนโต๊ะทำงานขวามือ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาเองก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ของทัพฟ้าที่คว่ำไว้อยู่สว่างวาบขึ้นอัตโนมัติจากแรงสั่นสะเทือน ปรากฏชื่อผู้ส่งเด่นชัดพร้อมข้อความพรีวิวสั้นๆ ที่ต่อให้ทัพฟ้าจะรีบคว่ำหน้ามันลงแทบไม่ทัน แต่หมอกหนาก็ตาไวพอที่จะอ่านทุกตัวอักษรได้ทันท่วงที! *(ธันย์): พี่ทัพครับ... เรื่องรูปที่ส่งไปเมื่อกี้ ธันย์ยังรู้สึกดีกับพี่เหมือนเดิมนะ* รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของหมอกหนาแข็งค้างทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานละมุนและโดنตกหัวใจไปพร้อมกับความโบ๊ะบ๊ะของพี่ทัพและน้องหมอกหนากันนะคะ!