ตื่นมาเจอหน้าเธอ

"ออกไป!" เสียงตวาดกร้าวของหมอกหนาดังลั่นห้อง ทันทีที่ร่างสูงของ 'พี่ธันย์' อดีตคนรักเก่าของทัพฟ้าก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความกวนประสาทของทัพฟ้ากลับกลายเป็นเย็นยะเยือกเสียจนหมอกหนารู้สึกถึงความกดดันที่พุ่งเข้าใส่หน้า ทัพฟ้าที่ยืนบังอยู่หน้าหมอกหนาขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อที่แผ่นหลังเกร็งแน่นจนสังเกตได้ เขาไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่ตัวสั่นอยู่ข้างหลัง แต่แรงกดดันจากคนตรงหน้ามันมากพอที่จะทำให้หมอกหนารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "พี่ฟ้า... แค่มาคุย" ธันย์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ทัพฟ้า ก่อนจะเหลือบมามองหมอกหนาด้วยสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายอยากจะมุดดินหนี "คุยตรงนี้ได้เหรอครับ พี่ไม่มีมารยาทพอที่จะรู้จักคำว่าเคาะประตูเลยสินะ?" ทัพฟ้าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่ได้ตลกโปกฮาเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นชาจนหมอกหนายังเผลอเม้มปากแน่น การปะทะคารมดำเนินไปเพียงไม่กี่นาทีที่รู้สึกยาวนานเหมือนชั่วโมง ในที่สุดทัพฟ้าก็ผลักร่างของธันย์ออกไปนอกห้องได้สำเร็จพร้อมปิดประตูใส่หน้าดังปัง! ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง หมอกหนาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงด้วยความอ่อนแรง หัวใจเจ้ากรรมยังเต้นรัวเหมือนกลองชุด "หมอก... ไปนอนต่อเถอะ" ทัพฟ้าถอนหายใจยาว พลางขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง เขาทิ้งตัวลงบนเตียงเสริมที่ถูกกางไว้ข้างๆ เตียงของหมอกหนาอย่างหมดสภาพ "พี่ทัพ... คือ..." "ฝันดีนะไอ้ตัวแสบ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน" ทัพฟ้าไม่ได้รอคำตอบ เขาพลิกตัวหันหลังให้ ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่หมอกหนาพยายามปัดตก แต่มันก็ทำไม่ได้... --- แสงแดดจ้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่ใช่ตัวปลุก แต่เป็นเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอข้างๆ ต่างหาก หมอกหนาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่หัวไหล่ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ทัพฟ้า... พี่มันไม่ได้นอนหันหลังให้แล้ว แต่นอนตะแคงหันหน้ามาทางเขา มือหนาพาดอยู่บนหมอนของหมอกหนาแถมลมหายใจอุ่นๆ ยังรดอยู่บนแก้มนวล *ไอ้พี่บ้า! ทำไมมาอยู่นี่!* หมอกหนาพยายามขยับตัวถอยหนี แต่ท่อนแขนแกร่งกลับกระชับแน่นขึ้น เหมือนคนละเมอคว้ากอดหมอนข้าง เขาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก "อื้อ..." เสียงครางต่ำในลำคอของทัพฟ้าทำให้หมอกหนาชะงักกึก จังหวะที่คนตัวโตกว่าปรือตาขึ้นมามองอย่างงัวเงีย ดวงตาคู่คมนั้นประสานเข้ากับดวงตากลมโตของเขาทันที "ตื่นแล้วเหรอครับ... ยัยตัวดี" ทัพฟ้ากระซิบ เสียงแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอนมันเซ็กซี่เกินไปจนหมอกหนาหน้าร้อนผ่าว "พี่ทัพ! ปล่อยนะ! มานอนใกล้ขนาดนี้ทำไม!" หมอกหนาโวยวายตามสัญชาตญาณ พยายามยันตัวหนีแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะทัพฟ้าล็อคเอวเขาไว้แน่น "ก็หนาว... ผ้าห่มมันอยู่ฝั่งหนูหมดเลย" "โกหก! แอร์มันตั้ง 25 องศา!" "โอเค... ไม่ได้หนาวครับ แต่คิดถึง" ทัพฟ้าพูดหน้าตาย ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน "แค่อยากเห็นหน้าเป็นคนแรกตอนตื่น... ผิดเหรอ?" "ผิด! ผิดมหันต์! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้พี่บ้า!" หมอกหนาดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำไปถึงใบหู ยิ่งดิ้น ทัพฟ้าก็ยิ่งแกล้งกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม "ดื้อจังนะเราเนี่ย... ถ้าไม่หยุดดิ้น พี่จะคิดว่าหนูอยากจะ 'มอร์นิ่งคิส' นะครับ" "จะบ้าเหรอ! ใครเขาจะไปอยาก—" ยังไม่ทันขาดคำ ทัพฟ้าก็ถือโอกาสตอนที่อีกฝ่ายอ้าปากเถียง กดริมฝีปากลงบนแก้มใสของหมอกหนาเบาๆ อย่างรวดเร็วแล้วผละออก พร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำให้หมอกหนาทำตัวไม่ถูก ทัพฟ้าหัวเราะร่วนท่ามกลางอาการขี้โวยวายของรุ่นน้องที่เริ่มจะไปไม่เป็น แต่ก่อนที่บรรยากาศจะหวานหยดไปมากกว่านี้ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของทัพฟ้าที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้นต่อเนื่อง เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูผ่อนคลายกลับบึ้งตึงลงทันที "มีอะไร..." หมอกหนาถามเสียงเบา ความรู้สึกไม่ดีเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก ทัพฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหมอกหนาด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้ เขาค่อยๆ กดเปิดข้อความที่ส่งเข้ามาในแชทกลุ่มซึ่งมีแค่สมาชิกกลุ่มของเขากับใครบางคน *ข้อความจาก: ธันย์* *'ทัพฟ้า... ถ้าไม่อยากให้รูปพวกนี้หลุดออกไปถึงหูพ่อแม่น้องเขา ก็กลับมาคุยกับพี่ดีๆ ที่เดิม... ตอนนี้'* นิ้วของทัพฟ้าสั่นเล็กน้อยก่อนจะกดล็อคหน้าจอทันที เขาไม่ได้หันมาสบตาหมอกหนาเหมือนทุกครั้ง แต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนเก้าอี้มาสวมอย่างเร่งรีบ "พี่ทัพ? เป็นอะไรไป" ทัพฟ้าหันมามองหมอกหนาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างมหาศาล เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงอีกครั้ง ก้มลงหอมหน้าผากคนตัวเล็กที่นั่งอึ้งอยู่เบาๆ "หมอก... ถ้าพี่ต้องหายไปสักพัก อย่าเพิ่งไปเต๊าะใครล่ะ" เขากระซิบข้างหู ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงความเงียบและข้อความแชทสุดท้ายที่ทัพฟ้าลืมกดยกเลิกในหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังวางทิ้งไว้บนหมอน ซึ่งโชว์รูปภาพในอดีตของทัพฟ้ากับธันย์ในมุมที่หมอกหนาเห็นแล้วต้องหัวใจหล่นวูบ! ขอให้มีความสุขกับการติดตามความรักของหมอกหนาและทัพฟ้านะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับชาพีชหวานน้อยค่ะ!