ครบหนึ่งเดือนพอดี

"บอกว่าอย่าใส่สามชั้นลงไปหมดทีเดียวไงพี่ทัพ! เดี๋ยวไขมันมันก็ละลายหายไปหมด หมูกระทะก็จะแห้งเป็นหนังยางหมดพอดี!" เสียงโวยวายของหมอกหนาดังลั่นระเบียงหอพัก พร้อมกับตะหลิวพลาสติกในมือที่ทำท่าจะเคาะหัวคนตัวสูงกว่าสักทีข้อหาขัดใจเรื่องวิธีย่างหมู ทัพฟ้าหัวเราะร่วนในลำคอ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความเอ็นดู ยอมถอยร่นมือออกจากเตาไฟฟ้าตัวจิ๋วที่ตั้งอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นญี่ปุ่นเตี้ยๆ หน้าห้อง พร้อมกับยกมือขึ้นยอมแพ้แบบขอไปที แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับไม่ได้ลดดีกรีความกวนประสาทลงเลยสักนิด "ครับๆ เซียนหมูกระทะประจำคณะนิเทศฯ ว่ายังไง พี่ก็ว่าตามนั้นครับผม" ทัพฟ้าหยอดเสียงนุ่ม แกล้งขยับเข้าไปใกล้จนไหล่กว้างแทบจะเกยติดกับร่างโปร่งที่กำลังยืนหน้ามุ้ยอยู่หน้าเตาย่าง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูหมักงาและเนยเค็มที่กำลังละลายส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วทางเดินหน้าห้องพัก นี่คือภารกิจสำคัญในค่ำคืนนี้ค่ะ... ครบหนึ่งเดือนพอดีเป๊ะ! นับตั้งแต่วันที่รุ่นพี่ปีสามตัวแสบวิศวะคนนี้หาเรื่องย้ายสัมภาระมาเนียนอยู่ห้องเดียวกับเด็กปีหนึ่งคณะนิเทศฯ ด้วยข้ออ้างสารพัดสารพัน ตั้งแต่กลัวผี รูมเมทกลับต่างจังหวัด ไปจนถึงข้ออ้างสิ้นคิดอย่าง 'ท่อประปาห้องพี่พัง' ที่หมอกหนารู้ทันตั้งแต่ห้าวินาทีแรกแต่ก็จำใจต้องปล่อยเลยตามเลย จากวันนั้นจนถึงวันนี้... เผลอแป๊บเดียวก็ครบหนึ่งเดือนเต็มแล้วนะคะ "มองหน้าแบบนี้ หมายความว่าไงคะเด็กดี" ทัพฟ้าทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นห้อง คว้ากระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาเปิดก่อนจะยื่นส่งให้คนขี้โวยวายที่ยังยืนเท้าสะเอวอยู่ "กินก่อนเถอะหนา หน้ามุ้ยเป็นตูดหมึกแบบนี้ เดี๋ยวตีนกาขึ้นก่อนวัยอันควรนะ พี่เตือนแล้ว" "พี่ทัพ!" หมอกหนาตวัดสายตาค้อนขวับ แก้มใสป่องขึ้นด้วยความขัดัดเคืองแต่ก็ยอมรับกระป๋องน้ำอัดลมมาถือไว้ "ก็จริงนี่นา ครบหนึ่งเดือนแล้วนะที่เราต้องทนกินข้าวด้วยกัน นอนห้องเดียวกัน ใช้ห้องน้ำเดียวกัน... เป็นยังไงบ้าง หลงเสน่ห์พี่ขึ้นมาบ้างยังล่ะ หื้ม?" คำถามหน้าตาเฉยแถมพ่วงด้วยรอยยิ้มมุมปากแบบฉบับเดือนมหาลัยทำเอาหมอกหนาสำลักน้ำอัดลมแทบพุ่ง ไอแคกๆ หน้าดำหน้าแดงจนทัพฟ้าต้องรีบขยับเข้ามาลูบหลังให้เป็นการด่วน "แคกๆ! บ้าเหรอใครจะไปหลงคนหลงตัวเองแบบพี่วะ!" หมอกหนาเถียงเสียงหลง พยายามปัดมือหนาที่กำลังลูบหลังให้ออกไป ถึงแม้ว่าความจริงในใจตอนนี้... เสียงหัวใจเจ้ากรรมมันจะเต้นโครมครามจนกลบเสียงหมูกระทะเดือดปุดๆ ไปหมดแล้วก็เถอะ เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้ว... รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของหมอกหนาแข็งค้างทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น เมื่อนึกถึงตอนที่เขาแอบยิ้มคนเดียวหน้ากระจกห้องน้ำตอนเห็นรอยแปรงสีฟันสองอันวางคู่กัน... มันไม่ใช่ความอึดอัดเลยสักนิด ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยความคุ้นชิน เสียงบ่น เสียงหัวเราะ และไออุ่นจากใครอีกคนที่เข้ามาเติมเต็มห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ให้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุด ทัพฟ้าไม่ได้เซ้าซี้ต่อ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตานุ่มนวลลึกล้ำยามที่มองใบหน้าเนียนใสที่ถูกไอความร้อนจากเตาหมูกระทะกระทบจนขึ้นสีเรื่อ มือหนาเอื้อมไปหยิบชิ้นหมูที่สุกกำลังดีวางลงในจานของคนตัวเล็กอย่างเอาใจ "กินเข้าไปเยอะๆ เลยนะ จะได้มีแรงมาเถียงพี่ต่อ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะถูกลดทอนเสียงรบกวนภายนอกลงจนเหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นสอดรับกัน หมอกหนาก้มมองจานหมูสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มละลายใจมาให้อย่างไม่คิดจะปิดบังความคลั่งรัก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินจัด แต่ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังฟีลกู๊ด อบอุ่นหัวใจ และชวนให้ใจสั่นระทับอยู่นั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นสั่นสะเทือนเรียกความสนใจ ทั้งคู่ชะงัก หมอกหนาเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับชื่อของ 'เจ้านาย' เพื่อนสนิทตัวชงระดับชาติที่ส่งข้อความยาวเหยียดทะลักเข้ามากลางดึก *เจ้านาย:* "ไอ้หนา! มึงระวังตัวไว้เลยนะเว้ย ตอนนี้ไอ้วินมันกับแก๊งเพื่อนพี่ทัพกำลังวางแผนเซอร์ไพรส์ใหญ่อะไรบางอย่างอยู่หน้าตึกหอพักมึง เตรียมตัวโดนสารภาพรักรอบสองได้เลยเพื่อน!" ข้อความนั้นสว่างวาบคาตา หมอกหนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นมองหน้าพระเอกหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามทันที ทัพฟ้าชะงักมือที่กำลังคีบหมู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดิมผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างรู้ทัน พร้อมกับโทรศัพท์ในมือของร่างสูงที่สั่นครืดขึ้นมาในวินาทีเดียวกัน... เป็นข้อความจากวินที่รายงานสถานการณ์ว่า *'แผนแตกแล้วครับพี่!'* ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีนิลพราวระยับที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ท่ามกลางควันหมูกระทะที่ลอยคลุ้ง "ไหนๆ ก็รู้ตัวแล้ว... งั้นไม่รอละนะ เป็นแฟนกันซะดีๆ เถอะค่ะคนดี" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!