ดาวเหนือกับนายรอมคอม

"พี่ทัพ! จะพาผมมาดูดาวหรือจะพามาปล่อยเกาะกันแน่ครับ มืดตื๋อขนาดนี้ถ้าเกิดผมโดนงูฉกตายขึ้นมา พี่รับผิดชอบไหวเหรอ!" เสียงโวยวายของหมอกหนาดังแทรกความเงียบงันบนดาดฟ้าตึกเก่าของคณะวิศวะฯ ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านยอดไม้ ร่างบางกอดอกแน่น สายตาระแวงมองซ้ายมองขวา ทั้งที่ความจริงแล้วเจ้าตัวกำลังใจเต้นตุบตับแทบหลุดออกมานอกอก เพราะคนข้างๆ เล่นจ้องเขาด้วยสายตาหวานเชื่อมจนแทบละลาย ทัพฟ้าไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขายกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวที่มักจะทำให้หมอกหนาเสียอาการอยู่ร่ำไป—ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่กว้างแตะกับไหล่แคบของคนขี้โวยวาย "งูไม่กัดหรอกครับ... แต่งูเฝ้าดาวน่ะมีจริง" ทัพฟ้าเว้นจังหวะ สายตาคมกริบเลื่อนไปมองกลุ่มดาวบนฟ้าที่เริ่มชัดเจนขึ้นเพราะห่างไกลจากแสงไฟเมือง "แล้วถ้าหนูโดนงูกัดจริงๆ พี่ก็พร้อมจะดูดพิษให้ ไม่คิดค่าบริการด้วยนะ" "พี่ทัพ! ไอ้คนบ้า! ใครเป็นหนูพี่วะ!" หมอกหนาหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู มือบางคว้าหมอนอิงที่เตรียมมาฟาดลงบนไหล่คนตัวโตเต็มแรง แต่คนโดนกลับหัวเราะร่วนเหมือนคนบ้า แถมยังถือโอกาสคว้าข้อมือคนตัวเล็กเอาไว้แล้วดึงให้ลงมานั่งบนเสื่อที่ปูเตรียมไว้ บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงหลังจากเสียงโวยวายสงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน หมอกหนาเม้มปากแน่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องเขาไม่วางตา "ดูดาวสิครับ" ทัพฟ้ากระซิบเสียงต่ำ "ดาวเหนือตรงนั้นน่ะ... สว่างที่สุดในกลุ่มเลยนะ รู้ไหมว่าทำไม?" "ทำไมล่ะ?" หมอกหนาถามเบาๆ พลางเงยหน้ามองตามนิ้วเรียวยาวที่ชี้ไปยังจุดสว่างไสวบนฟ้า "เพราะมันไม่เคยเปลี่ยนที่... เหมือนที่พี่ไม่เคยเปลี่ยนใจจากคนแถวนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ประโยคที่ดูเหมือนจะกวนประสาทตามสไตล์พี่ว้ากวิศวะฯ กลับแฝงความจริงจังจนหัวใจของคนฟังเต้นผิดจังหวะ หมอกหนาหันขวับไปมองคนข้างๆ สบเข้ากับดวงตาคมที่สะท้อนเงาของดวงดาว... และสะท้อนเงาของเขาอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน "พี่ทัพ... อย่ามาเล่นมุกนี้อีกนะ ผม... ผมรับมือไม่ถูก" เสียงของหมอกหนาแผ่วเบาลง เหมือนคนกำลังจะขาดใจตายเพราะความเขิน "ไม่ได้เล่นครับ" ทัพฟ้าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า "ที่พูดไปทั้งหมด... ไม่เคยมีคำไหนที่เล่นเลยสักครั้ง" หมอกหนาชะงักไป ความกล้าที่มีน้อยนิดมลายหายไปสิ้นเมื่อคนตรงหน้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดของคนข้างกายทำให้เขาเหมือนคนเมามาย เขาควรจะโวยวาย เขาควรจะผลักออก แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการหลับตาลงช้าๆ เหมือนเป็นการอนุญาต ทัพฟ้าเองก็หยุดชะงัก ลมหายใจเขาติดขัดเมื่อเห็นท่าทางยอมจำนนของคนตรงหน้า หัวใจของหนุ่มวิศวะฯ ที่เคยว่าแข็งแกร่งกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของหมอกหนาดังขึ้นทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังจะสอดประสานกัน ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ หมอกหนาล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความจาก 'เจ้านาย' เพื่อนรักที่ส่งมาขัดจังหวะในเวลาที่แย่ที่สุด *เจ้านาย: "หมอก! อย่าเพิ่งสารภาพนะเว้ย! พี่ทัพมันไม่ได้ชอบแกคนเดียว มันกำลังจะย้ายไปเรียนต่อนอกเดือนหน้า มันกะจะหลอกให้แกหวั่นไหวเล่นๆ แล้วทิ้ง! อย่าหลงกลเด็ดขาด!"* หมอกหนานิ่งค้าง อ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกอบอุ่นในใจเมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความเย็นวาบที่แล่นขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจ เขาเงยหน้ามองทัพฟ้าที่ตอนนี้กำลังทำหน้างงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา "หมอก... เป็นอะไรไปครับ?" ทัพฟ้าถามเสียงนุ่ม ทว่าหมอกหนากลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง "พี่... พี่จะไปเรียนต่อนอกเหรอ?" ทัพฟ้าชะงักไปเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนโยนไหววูบไปชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้... แล้วเขาก็ยิ้ม—รอยยิ้มที่ทำให้หมอกหนาใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม "ใครบอกหนูครับ?" ทัพฟ้าค่อยๆ ยื่นมือมาสัมผัสแก้มใสเบาๆ นิ้วโป้งคลึงเบาๆ ตรงพวงแก้มร้อนผ่าว ก่อนจะกระซิบคำถามสุดท้ายที่ทำให้โลกของหมอกหนาแทบหยุดหมุน "แล้วถ้าพี่จะไปจริงๆ... หนูจะรั้งพี่ไว้ไหมครับ... หรือว่าจะปล่อยให้พี่ไปทั้งแบบนี้?" ท่ามกลางแสงดาวที่ส่องประกาย หมอกหนาตัดสินใจไม่ได้เลยว่าควรจะเชื่อหัวใจตัวเองหรือเชื่อคำเตือนที่สั่นคลอนความมั่นใจ... และในวินาทีที่ทัพฟ้าโน้มตัวลงมาอีกครั้ง เสียงหัวใจที่เต้นรัวก็ดังกลบเสียงความสงสัยทั้งหมดจนสิ้น ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านจะตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ของน้องหมอกกับพี่ทัพนะคะ!