เสียงเรียกเข้าสุดพิเศษ

"พี่ทัพ! จะเอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะพี่!" ฉันแผดเสียงลั่นห้องชมรมจนเจ้านายที่กำลังนั่งไถมือถืออยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยงจนเกือบตกเก้าอี้ นี่ฉันกำลังยืนตัวสั่นด้วยความโมโหปนเขินจนทำอะไรไม่ถูก ก็ดูสิ... คนตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'เดือนวิศวะ' กำลังชูมือถือของฉันขึ้นสูงเหนือหัว แถมยังยิ้มมุมปากแบบที่เห็นแล้วอยากจะกระโดดงับให้จมเขี้ยว! "อะไรกันหมอก ก็แค่อ่านแชตนิดหน่อยเอง พี่ไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวหรอกนะ... แค่จะดูว่ามีใครมาจีบเด็กดื้อแถวนี้บ้างหรือเปล่า" พี่ทัพพูดหน้าตาย มือข้างหนึ่งยังคงถือเครื่องมือสื่อสารของฉันไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ยันกับผนังห้อง กักขังฉันไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำเอาหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "พี่ไม่มีสิทธิ์! เอาคืนมา! แล้วไอ้ที่นั่งกดๆ อยู่นั่นน่ะ ทำอะไรน่ะ?!" "อ๋อ... ไม่ทำอะไรมากหรอก ก็แค่..." เขาลากเสียงยาวก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนมาให้ฉันด้วยความแม่นยำ ฉันรีบรับมันไว้แทบไม่ทัน ใจคอไม่ดีเลยแฮะ ยิ่งเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าแล้วด้วย... พี่ทัพเดินถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว พลางยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เจ้านาย มึงดูพี่มันดิ! ชอบมาถือวิสาสะกับชีวิตกูตลอดเลย!" ฉันหันไปฟ้องเพื่อนสนิทที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ "ใจเย็นเพื่อน... แต่กูว่าพี่ทัพเขาก็ชัดเจนดีนะ มึงไม่ลองเปิดดูหน่อยเหรอว่าเขาแอบไปทำอะไรในเครื่องมึง?" เจ้านายบุ้ยปากมาที่หน้าจอที่ยังเปิดค้างไว้ ฉันถอนหายใจยาว ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอ ใจเต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้ แต่พอกดล็อกหน้าจอแล้วปลดล็อกใหม่ เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าก็ดังขึ้นทันที! *ตึ๊ง!* ไม่ใช่เสียงริงโทนธรรมดา แต่มันเป็นเสียง... เสียงพากย์การ์ตูนนุ่มๆ ที่พากย์โดยเจ้าของชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ **[ 'เจ้าหมอกขี้งอนของพี่ทัพ' กำลังโทรเข้า... ]** "กรี๊ด! พี่ทัพ! พี่ตั้งชื่อนี้ให้ผมเหรอ! เปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ฉันหน้าแดงซ่านจนแทบจะระเบิดตัวเองตายอยู่ตรงนั้น มันจะบ้าเกินไปแล้ว! พี่ทัพที่ยืนหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องหยุดกึก เขาหมุนตัวกลับมามองฉันด้วยแววตาพราวระยับ รอยยิ้มที่มุมปากกว้างขึ้นกว่าเดิมจนดูร้ายกาจแต่กลับมีเสน่ห์จนฉันแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "ไม่เปลี่ยนครับ ชื่อนี้แหละเหมาะกับหมอกที่สุดแล้ว" "เหมาะบ้าอะไรเล่า! ผมไม่ใช่ของพี่สักหน่อย!" "หึ..." เขาเดินเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหูฉัน "ไม่ใช่ของพี่วันนี้... แล้ววันหน้าจะให้พี่ไปขออนุญาตคุณแม่เลยไหมล่ะว่าอยากได้เป็น 'เจ้าหมอกของพี่ทัพ' อย่างเป็นทางการน่ะ?" ประโยคทิ้งท้ายที่แสนจะเผด็จการแต่กลับหวานหยดจนแทบสำลักทำเอาฉันไปไม่เป็น ได้แต่ยืนอ้าปากค้างจนพี่ทัพต้องหัวเราะร่วนในลำคอ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางห้อง "ไอ้หมอก... มึงตายแน่ๆ หัวใจมึงพังยับเยินแน่นอนงานนี้" เจ้านายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสมน้ำหน้าปนเอ็นดู ฉันทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่โชว์หราอยู่อีกครั้ง เสียงเรียกเข้ายังคงดังกังวานอยู่ในหัวใจ... 'เจ้าหมอกขี้งอนของพี่ทัพ' อย่างนั้นเหรอ? ให้ตายเถอะ... แค่นี้ก็จองจำฉันไว้ด้วยชื่อเรียกง่ายๆ นี่เสียแล้ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะกดวางสาย สายเรียกเข้าสายใหม่ก็เด้งขึ้นมาแทนที่ มันไม่ใช่สายจากพี่ทัพ แต่มันคือเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึก แต่พอกดรับ ปลายสายกลับส่งเสียงที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบไปทั้งตัว "สวัสดีครับ... น้องหมอกหนา ใช่ไหมครับ? พี่มีเรื่อง 'ความลับ' ของพี่ทัพที่น้องอาจจะยังไม่เคยรู้ อยากจะนัดคุยด้วยสักหน่อย... ว่างไหมครับ?" ชาพีชหวานน้อยหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้นะคะ!