พี่รหัสตัวแสบ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของหมอกหนาสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง เหมือนมีคนกำลังรัวนิ้วพิมพ์ข้อความด้วยความเร็วแสง ท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความอึดอัดปนความอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้าง เด็กรนิเทศปีหนึ่งอย่างเขาอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อความจริงข้อหนึ่งเพิ่งถูกเปิดเผยออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว—และความจริงข้อนั้นก็คือ พี่รหัสสายตรงสุดที่รัก (หรือจะเรียกว่าตัวแสบดีล่ะ) ของพี่ทัพฟ้า คนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเขาอยู่นี่... ดันเป็นคนใกล้ตัวชนิดที่เรียกว่าตัดไม่ขาดขายไม่ทิ้งซะด้วยสิคะ! "ไหน ๆ ๆ ขอเจ๊ดูหน้าพี่รหัสตัวจริงของไอ้ทัพหน่อยซิ หมอกหนา แกอย่ามาหวงข้อมูลน่า" เจ้านาย เพื่อนสนิทตัวดีที่ทำหน้าที่เป็นทั้งกองเชียร์และตัวชงระดับชาติ พยายามชะโلمคอข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนมาแย่งโทรศัพท์ในมือเขา ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความเสือก เอ้ย ความอยากรู้อยากเห็นเต็มพิกัด "ไม่ต้องมาดูเลยนะเจ้านาย! แกถอยไปไกล ๆ เลย!" หมอกหนาแหวใส่เสียงดังลั่น พร้อมกับเอี้ยวตัวหลบซ้ายทีขวาทีจนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนสะบัดตามแรง มือบางรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วคว่ำมันลงกับโต๊ะทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ไม่ใช่เพราะตกใจเจ้านายหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะข้อความล่าสุดจากไลน์กลุ่มสายรหัสที่เด้งขึ้นมาเมื่อกี้ต่างหากล่ะ ที่มันกำลังจะทำให้เขาอกแตกตายอยู่แล้ว *(สายรหัสเทวดาพารอด)* **พี่รหัสตัวแสบ (พี่ทัพฟ้า):** "น้องหมอกครับ เดี๋ยวตอนเย็นเลิกเรียน พี่รหัสของพี่จะมารับไปเลี้ยงสายรหัสด้วยนะ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ หึๆ" **พี่รหัสตัวแสบ (พี่ทัพฟ้า):** "อ้อ... แล้วก็ ไม่ต้องตกใจนะ ถ้าเห็นหน้าพี่รหัสพี่ เพราะจริง ๆ แล้ว... แกเป็นคนใกล้ตัวน้องหมอกมาก ๆ เลยล่ะครับ" คนใกล้ตัวบ้าบออะไรล่ะคะ! หมอกหนายกมือขึ้นกุมขมับทันที รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาทันทีทันใด แค่คิดว่าต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับพี่รหัสของพี่ทัพที่คาดว่าน่าจะมีดีกรีความกวนประสาทไม่แพ้กัน หรืออาจจะหนักข้อกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า หมอกหนาก็อยากจะวาร์ปหนีไปดาวอังคารซะเดี๋ยวนี้เลย "โหย หมอกหนา แกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวันแบบนั้นหมายความว่าไงวะ" เจ้านายหรี่ตามองเพื่อนด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปขอแนวร่วมจากวิน เพื่อนสนิทของพี่ทัพที่เพิ่งเดินถือแก้วน้ำเข้ามาสมทบพอดี "ไอ้วิน แกรู็ใช่ไหมว่าพี่รหัสไอ้ทัพคือใคร ทำไมพวกแกถึงทำหน้าเหมือนอมพะอมกันอยู่สองคนเนี่ย" วินสำลักน้ำในหลอดแทบพุ่ง ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปทางตึกคณะนิเทศฯ แวบหนึ่งก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา กลบเกลื่อนพิรุธสุดฤทธิ์ "ใคร... ใครจะไปรู้ล่ะเจ้านาย เรื่องของสายรหัสวิศวะเขาก็อุبتเป็นความลับกันทั้งนั้นแหละน่า แกก็อย่าไปคาดคั้นน้องมันเลย" "อุบอิบอะไรล่ะ หน้าแกนี่ฟ้องชัด ๆ ว่ารู้แต่ไม่ยอมบอก!" เจ้านายหfี่ตาจับผิด หมอกหนาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนเขินอาย เขาเงยหน้าขึ้นมองวินด้วยสายคาดคั้น เอาเรื่องสุดฤทธิ์ "พี่วิน บอกผมมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! พี่รหัสของพี่ทัพ... คือใครกันแน่ ทำไมพี่ทัพถึงบอกว่าผมรู้จักล่ะ หรือว่าเป็น... ยัยรุ่นพี่ปีสี่คนที่ชอบมาเกาะแกะพี่ทัพหน้าคณะเมื่อเทอมก่อน?" ถ้าเป็นยัยคนนั้นจริง ๆ นะคะ หมอกหนาสัญญาเลยว่าจะเอาชานมไข่มุกสาดหน้าพี่ทัพฟ้าสักรอบข้อหาทำให้เขาหึง... เอ้ย! ทำให้เขาหงุดหงิดเล่น! วินรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ใช่ ๆๆๆ ไม่ใช่ยัยพิมแน่นอน หมอกหนา แกสบายใจได้เลยเรื่องนั้น แต่... เอ่อ เอาเป็นว่าเดี๋ยวตอนเย็นแกก็รู้เองแหละน่า ไอ้มือถือเครื่องนั้นน่ะ..." วินพยักเพยิดไปทางโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ "เตรียมตัวรับแรงกระแทกไว้ให้ดีก็แล้วกัน เพราะพี่เขาน่ะ... ดุยิ่งกว่าเสือตบเด็กอีกนะจะบอกให้" คำเตือนของวินไม่ได้ช่วยให้หมอกหนารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย รังแต่จะทำให้ต่อมความอยากรู้ทำงานหนักขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว และในจังหวะที่หมอกหนากำลังจะอ้าปากซักไซ้ต่อให้รู้เรื่อง หน้าจอโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าที่ทำเอาเขา สะดุ้งโหยง (สายเรียกเข้า: พี่รหัสตัวแสบ 💖) หมอกหนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ชำเลืองมองหน้าจอที่มีชื่อของคนกวนประสาทปรากฏหราอยู่ พร้อมกับอีโมจิหัวใจสีชมพูหวานแหววที่อีกฝ่ายเป็นคนตั้งให้เขาเองโดยไม่ถามความสมัครใจสักคำ "รับสิแก รออะไรอยู่ล่ะ หรือว่ากลัวเสียงหวาน ๆ ของพี่เขาจนมือไม้อ่อนไปหมดแล้วฮึ" เจ้านายส่งเสียงแซวพร้อมกับทำหน้าล้อเลย ชวนให้น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "เจ้านาย! แกเงียบไปเลยนะ!" หมอกหนาแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้า แล้วกดรับสายพร้อมกับกรอกเสียงใส่ไมค์ทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันทักท้วง "ฮัลโหล! เลิกหยอดคำหวานเลี่ยน ๆ ใส่ผมสักทีได้ไหมครับพี่ทัพฟ้า! แล้วก็เลิกอุบอิบเรื่องพี่รหัสบ้าบอนั่นได้แล้ว บอกมาเลยนะว่าใคร ไม่งั้นผมจะไม่ไปกินข้าวเย็นด้วยจริง ๆ ด้วย!" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ... ไม่มีเสียงหัวเราะกวน ๆ หรือคำพูดหยอดคำหวานเลี่ยนหูอย่างเคย มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา และเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอกของคนฟัง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเจ้าเล่ห์นิด ๆ และความเอ็นดูแบบสุดซึ้ง จนทำให้หมอกหนาต้องชะงักค้างไป *(เสียงจากปลายสาย)* "ใจร้อนจังเลยนะครับตัวเล็ก... อยากรู้เหรอว่าพี่รหัสของพี่เป็นใคร?" "ก็ใช่น่ะสิครับ! พี่จะลีลาอยู่ทำไมเนี่ย ผมปวดหัวจะตายอยู่แล้วนะ!" หมอกหนาโวยวายใส่ปลายสายอย่างลืมตัว แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ กับคำว่า 'ตัวเล็ก' ที่อีกฝ่ายขยันสรรหามาเรียกอยู่เรื่อย "โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้..." ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูเซ็กซี่เป็นบ้า จนหมอกหนาต้องเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอาการใจเต้นแรง "ความจริงแล้ว... พี่รหัสของพี่ก็ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนหรอกนะหมอกหนา..." "แล้วใครล่ะครับ พูดมาสิ!" "ก็คนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังแกตอนนี้... ไงล่ะครับ" ฉับพลัน... โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปดื้อ ๆ เมื่อเสียงทุ้มนั้นไม่ได้ดังมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือที่แนบอยู่ข้างหูเพียงอย่างเดียว แต่มันกลับดังลอยมาจาก **'ด้านหลัง'** ของเขาอย่างชัดเจน พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่แตะเบา ๆ ลงบนลาดไหล่บอบบาง หมอกหนาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ค่อย ๆ หันขวับกลับไปมองด้านหลังช้า ๆ อย่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง และภาพที่ปรากฏตรงหน้า... ก็ทำให้สติสตางค์ของเด็กนิเทศปีหนึ่งกระเจิดกระเจิงหายไปในอากาศทันที! ไม่ใช่ทัพฟ้า... แต่เป็นร่างสูงโปร่งของ **ใครอีกคน** ที่เขารู้จักคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าใคร... คนที่ชอบทำหน้าตายและถือวิสาสะเดินเข้ามาในชีวิตเขาอยู่เรื่อย ๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจไม่แพ้รุ่นน้องปีสามเลยแม้แต่น้อย! ชั่ววินาทีนั้นเอง... ความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างโหดร้ายและชวนให้อยากจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด! -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนใจเต้นของหมอกหนากับพี่ทัพฟ้านะคะ*