แกล้งหลับแต่แอบฟัง

"ถ้าพี่ทัพยังไม่เลิกแกล้งโง่แล้วทำเป็นไม่รู้เรื่องล่ะก็... หมอกจะเอาชานมไข่มุกสาดหน้าจริงๆ ด้วย!" เสียงโวยวายของหมอกหนาดังสะท้อนก้องห้องนั่งเล่นในคอนโดฯ ของคุณชายวิศวะปีสามอย่างไม่ได้เกรงใจเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย ชั่ววินาทีนั้นเอง... ความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างโหดร้ายและชวนให้อยากจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด! เมื่อข้อความในหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของพี่ทัพที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก เด้งเตือนชื่อแชตกลุ่มแก๊งวิศวะพร้อมข้อความหมัดฮุกที่ทำเอาคนอ่านอยากมุดแผ่นดินหนี—*['ไอ้ทัพ แผนแกล้งความจำเสื่อมมึงเนี่ย เนียนจนน้องเกือบจะร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่แล้ว มึงรีบเฉลยเหอะ สงสารน้องมันเถอะว่ะ']* ให้ตายเถอะ! นี่เขาโดนหลอกเหรอเนี่ย! หมอกหนายืนกำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความอับอายที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก เด็กปีหนึ่งนิเทศฯ อย่างเขาอุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย คิดว่าพี่รหัสสุดหล่อเกิดอุบัติเหตุสมองกระทบกระเทือนจนจำอะไรไม่ได้ ถึงขั้นยอมมาค้างที่ห้องเพื่อดูแล ป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดตัวให้... แต่ความจริงคืออะไรล่ะ? ความจริงคือเขากำลังถูกเสือร้ายตัวนี้ปั่นหัวเล่นเหมือนเด็กอมมืออยู่ต่างหาก! "ฮึ! สนุกมากไหมล่ะกับการเห็นคนอื่นเขาเป็นตัวตลกน่ะ!" หมอกหนาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับก้อนสะอื้นที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ดวงตากลมโตเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างเดียวหريك แต่มันคือความรู้สึก 'เสียหน้า' และ 'ใจหาย' ที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสะบัดหน้าพรืด หันหลังขวับเตรียมจะสาวเท้าเดินไปคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งที่วางอยู่บนโซฟาเพื่อหนีออกจากห้องนรกนี่ให้พ้นๆ เสียที ทว่า... ร่างสูงใหญ่ที่เมื่อครู่ยังนอนแผ่หลาทำท่าทางอ่อนระโหยโรยแรงอยู่บนโซฟาตัวยาว กลับไวกว่าแสง ร่างของทัพฟ้าพุ่งพรวดขึ้นมาคว้าข้อมือเรียวของเขาไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่ได้บ่งบอกเลยสักนิดว่าป่วยไข้หรือความจำเสื่อม! "เดี๋ยวดิ หนีทำไมล่ะครับ ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับแรงดึงเบาๆ ที่ทำให้หมอกหนาเสียหลักเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบ "ปล่อยนะ! ไม่ต้องมาจับ! คนหลอกลวง คนเจ้าเล่ห์! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้พี่ทัพ!" หมอกหนาโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับออกแรงดิ้นสุดชีวิต มือเล็กระดมทุบลงบนอกเสื้อของอีกฝ่ายรัวๆ เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ แต่มีหรือที่แรงเด็กนิเทศฯ จะสู้แรงนักกีฬาของเดือนวิศวะได้ นอกจากจะดิ้นไม่หลุดแล้ว เขายิ่งถูกวงแขนแกร่งรวบกอดเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ถ้าปล่อยแล้วใครจะรับผิดชอบหัวใจพี่ที่เต้นแรงขนาดนี้ล่ะหึ" ทัพฟ้ากระซิบชิดกลุ่มผมหอมกรุ่น น้ำเสียงเจือความขี้เล่นและรอยยิ้มมุมปากที่หมอกหนารู้ดีว่ามันกวนประสาทขนาดไหน "ยอมรับมาซะดีๆ ว่าเมื่อกี้เป็นห่วงพี่จนแทบจะร้องไห้ใช่มั้ยล่ะ" "ใครเป็นห่วงพี่! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย! หน้าตาอย่างพี่ ต่อให้เป็นลมชักตายอยู่ตรงนี้ ผมก็แค่มองข้ามแล้วเดินเหยียบผ่านไปเฉยๆ เว้ย!" ปากก็พูดปฏิเสธเสียงแข็งสวนทางกับใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูอย่างปิดไม่มิด ทัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ เขายอมคลายอ้อมกอดลงนิดหน่อยเพื่อให้คนตัวเล็กได้หายใจสะดวก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือข้างนั้นอยู่ดี นิ้วเรียวยาวแกล้งเกลี่ยไล้ข้อมือบางเล่นเบาๆ อย่างถือวิสาสะ "ปากแข็งชะมัด... เมื่อกี้ใครนะที่นั่งกุมมือพี่แล้วพึมพำว่า *'ฮือ... พี่ทัพอย่าเป็นอะไรนะ ถ้าพี่เป็นอะไรไปแล้วใครจะคอยกวนประสาทผมทุกวันล่ะ'* หื้ม? จำได้ไหมเอ่ย" เพล้ง! เหมือนมีกระจกใสนับพันบานแตกละเอียดในหัวของหมอกหนา ใบหน้าร้อนผ่าวราੁวกับโดนน้ำร้อนลวกจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์ เขาอุตส่าห์คิดว่าพูดเบาจนกระซิบแล้วนะ ทำไมปีศาจหูทิพย์นี่ถึงได้ยินทุกคำวะเนี่ย! "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครเขาพูดแบบนั้นกัน! พี่หูฝาดไปเองแล้ว! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" หมอกหนาร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้ปัดป่ายไปทั่วเพื่อหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ชวนละอายนี้ "ไม่ได้หูฝาดหรอกครับ เด็กดีหูกระต่าย" ทัพฟ้าโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงจัด หมอกหนาต้องรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพราะทนรับสายตาพราวเสน่ห์คู่นั้นไม่ไหว หัวใจข้างซ้ายเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันประท้วง "ปล่อย... ไม่งั้นผมจะโกรธจริงๆ ด้วยนะ" เสียงที่พยายามทำให้น่ากลัว กลับสั่นเครือและเบาหวิวเสียจนฟังดูเหมือนลูกแมวขู่มากกว่าเสือ "โอเคๆ ยอมปล่อยก็ได้ครับ กลัวแมวข่วนตายชัก" ทัพฟ้าหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ยอมแบมือปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระแต่โดยดี แต่สายตาก็ยังคงจดจ้องมองใบหน้าหวานที่บึ้งตึงด้วยความหมั่นเขี้ยว หมอกหนารีบก้าวถอยหลังกรูดเว้นระยะห่างทันที ยกมือขึ้นกอดอกทำท่าทางฟาดงูฟาดงาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังกัดกินหัวใจ "จำไว้เลยนะพี่ทัพ! เรื่องนี้ยังไม่จบ! ผมจะฟ้องเจ้านาย ฟ้องไอ้วิน ให้มาจัดการพี่ข้อหาหลอกลวงผู้บริโภค!" "ฟ้องได้เลยครับ เดี๋ยวพี่เตรียมค่าปรับเป็น 'หัวใจ' ทั้งดวงไว้ให้เลย สนใจรับพิจารณาหน่อยไหมล่ะ" "อี๋! เสี่ยวสิ้นดี! ขนลุกหมดแล้วเนี่ย!" หมอกหนายกมือขึ้นลูบแขนตัวเองทำท่าทางขยะแขยงสุดขีด แต่ริมฝีปากที่เม้มแน่นเพื่อกลั้นยิ้มนั้นฟ้องชัดเจนว่ากำลังแพ้ทางรอยยิ้มแพรวพราวของอีกฝ่ายราบคาบ ทัพฟ้ายิ้มรับคำด่าทอเหล่านั้นด้วยความเอ็นดู ดวงตาคมกริบมองตามร่างโปร่งที่ทำท่าฮึดฮัดคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายไหล่ แล้วรีบจ้ำอ้าวเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูห้องราวกับหนีตาย "กลับดีๆ นะครับ ถึงห้องแล้วไลน์บอกด้วยล่ะ เดี๋ยวความเป็นห่วงของหมอกหนาจะไม่มีคนมารับฝากนะ!" เสียงทุ้มตะโกนไล่หลังตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดตามมา หมอกหนารีบดึงเปิดประตูห้องแล้วก้าวออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว ปิดประตูปังใหญ่เพื่อตัดบทสนทนา แต่รอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ลงบนใบหน้าหวานกลับทรยศความรู้สึกปากแข็งของตัวเองเสียสนิท เขารีบยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ สองทีเพื่อเรียกสติ ขณะที่ก้าวเดินไปรอลิฟต์พลางบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ *'ไอ้พี่บ้าเอ๊ย... ทำไมต้องทำให้ใจเต้นแรงตลอดเวลาด้วยวะเนี่ย'* นิ้วเรียวเล็กกดปุ่มเรียกriฟต์ พร้อมกับเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือตั้งใจจะพิมพ์ข้อความไปด่าทอทัพฟ้าสักย่อหน้าใหญ่ๆ ให้สมกับความแค้นเคือง แต่ทว่า... ทันทีที่ปลดล็อกหน้าจอและเปิดแอปพลิเคชันแชตขึ้นมา ข้อความล่าสุดจากกลุ่มแชตคณะที่เด้งขึ้นมาตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหมอกหนาค้างเติ่งไปในทันที *['ประกาศด่วนจากสโมสรนักศึกษา: ขอให้นิสิตชั้นปีที่ 1 ทุกคนที่มีรายชื่อดังต่อไปนี้ มารายงานตัวที่ตึกคณะนิเทศฯ ภายในเวลา 06.00 น. พรุ่งนี้เช้า... และหนึ่งในนั้นมีชื่อของ นายหมอกหนา นิเทศฯ ปี 1']* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนงงงวย เมื่อเลื่อนสายตาอ่านรายละเอียดข้างล่างต่อ หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงเมื่อครู่ก็กลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับชื่อของบุคคลปริศนาที่ถูกระบุว่าเป็น 'คู่บัดدي' ในกิจกรรมรับน้องโหดของคณะ ซึ่งดันกลายเป็นชื่อของคนที่ไม่คาดคิดที่สุดในสามโลก! --- *(คุยกับชาพีชหวานน้อย: ง״อออ เด็กดื้อของเราโดนพี่รหัสจอมเจ้าเล่ห์ตกเข้าให้อย่างจังแล้วนะคะเนี่ย งานนี้เตรียมตัวรับมือกับความคลั่งรักของพี่ทัพในตอนหน้าได้เลยนะคะ รี้ดเดอร์คนสวยขา อย่าลืมกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ชาพีชหวานน้อยด้วยนะคะ เลิฟยูค่ะ!)*