ป๊อปคอร์นเลอะมุมปาก

“นี่พี่ทัพ! ปล่อยนะ คือ… ที่พูดเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง!?” เสียงของฉันแทบจะกลายเป็นเสียงนกหวีดไปแล้วค่ะ หน้าของฉันตอนนี้คงแดงลามไปถึงใบหูไม่ต่างจากมะเขือเทศสุกจัด พยายามจะขยับตัวหนีจากโซฟาคู่ตัวแคบที่พี่ทัพจงใจเลือกกดจองเสียดิบดี แต่ทำไมคะ? ทำไมพอจะลุกขึ้นทีไร อ้อมแขนกว้างๆ นั่นถึงได้ดูเหมือนกำแพงเมืองจีนที่ขยับขยายพื้นที่ของมันเองได้ตามใจชอบแบบนี้! “หมายความว่าไงคะ?” พี่ทัพเลิกคิ้วข้างหนึ่ง แกล้งทำหน้าซื่อตาใสทั้งที่ในตาคมกริบคู่นั้นมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่มิด “ก็หมายความตรงตัว... พี่แค่อยากชวนดูหนังให้มันมีบรรยากาศน่ะ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่า ‘การจีบ’ เลยนะ หืม?” “พี่ทัพ!” ฉันแหวใส่ เสียงเริ่มสูง “ใครบอกให้พี่จีบ! แล้วที่นี่มันโรงหนังนะ ไม่ใช่สวนสาธารณะ จะมาพูดอะไรแบบนี้ไม่อายคนข้างหลังบ้างหรือไง!” “ถ้าอาย พี่ไม่ทำหรอกค่ะ” พี่ทัพขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก กลิ่นสะอาดๆ ที่ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะ “แต่ถ้าดูหนังแล้วหันมามองพี่... พี่ก็ยินดีให้มองนะ” “ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้คนขี้หยอด!” ฉันบ่นอุบอิบแล้วคว้าถังป๊อปคอร์นขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ ตั้งใจว่าจะเคี้ยวป๊อปคอร์นประชดชีวิตให้หายเครียด แต่ก็นั่นแหละค่ะ... ความโชคร้ายของ ‘หมอกหนา’ มันมักจะมาในจังหวะที่ไม่คาดคิดเสมอ *ครืด...* ป๊อปคอร์นเม็ดหนึ่งเจ้ากรรม ดันร่วงลงมาแปะอยู่ที่มุมปากของฉันพอดี จังหวะที่ฉันกำลังอ้าปากเตรียมจะส่งเสียงเถียงเขาต่อ ความเงียบงันพลันเข้าปกคลุมพื้นที่เล็กๆ ของเราทันที เมื่อพี่ทัพหยุดหัวเราะ แล้วเปลี่ยนมาจ้องมองที่ใบหน้าของฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาขี้แกล้งอย่างทุกที แต่มันดู ‘จริงจัง’ จนฉันแทบหยุดหายใจ “หมอก...” เสียงพี่ทัพทุ้มต่ำลง “อะไร... จะพูดอะไรก็พูดมา ถ้าจะด่าเรื่องกินเลอะล่ะก็ ไม่ต้องเลยนะ!” ฉันรีบแก้ต่างล่วงหน้า ทว่า... มือหนาของเขากลับค่อยๆ ยื่นมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ฉันตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป ความรู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าวิ่งผ่านผิวหนังเมื่อปลายนิ้วโป้งของเขาแตะลงที่มุมปากของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ลากผ่านผิวแก้มเนียนนุ่มช้าๆ ชวนให้รู้สึกวูบวาบจนแทบจะกลั้นหายใจ “เลอะหมดแล้วค่ะเด็กดื้อ” พี่ทัพกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด “กินยังไงให้ดูน่ารักขนาดนี้... รู้ตัวไหมว่ายิ่งทำแบบนี้ พี่ก็ยิ่งอยากเก็บไว้มองคนเดียว” โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ความร้อนบนใบหน้าของฉันมันพุ่งทะลุปรอทไปแล้วค่ะ หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงดนตรีประกอบภาพยนตร์ในโรงหนังดูเบาหวิวไปถนัดตาเมื่อเทียบกับเสียงลมหายใจของคนตรงหน้า “พี่ทัพ... พอ... พอได้แล้ว” ฉันพึมพำ ใจหนึ่งอยากจะผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง “ไม่พอค่ะ... บอกแล้วไง ว่าจะจีบให้ติด” เขายังไม่ถอนนิ้วออก แต่กลับไล้ปลายนิ้วไปตามแนวริมฝีปากล่างของฉันเบาๆ เป็นเชิงหยอกเย้า สายตาคมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับจะค้นหาคำตอบว่าฉันกำลังรู้สึกอย่างไร วินาทีนั้นเอง... หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉันก็สั่นรัวขึ้นมา ทำลายภวังค์แสนหวานปนอันตรายนั่นลงทันที ฉันรีบผละตัวออกแล้วคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูด้วยความตื่นตระหนก ข้อความจาก ‘เจ้านาย’ เพื่อนตัวดีส่งมาในกลุ่มแชทที่พี่ทัพเองก็อยู่ในนั้นด้วย [เจ้านาย]: @ทัพฟ้า เฮ้ยพี่! หนังจบแล้วป่ะวะ? รีบพาน้องมันออกมาเลย อย่ามัวแต่เต๊าะในโรง เดี๋ยวคุกกี้จะรันเวย์! [เจ้านาย]: @หมอกหนา มึงยังรอดชีวิตดีอยู่ใช่ไหมเพื่อน? ตอบกูที ไม่ใช่โดนพี่ทัพเคี้ยวไปแล้วนะ! ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความลนลานจนมือสั่น [หมอกหนา]: จะบ้าหรอ! กูกำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ! แต่ในขณะที่กำลังจะกดส่ง พี่ทัพกลับคว้ามือถือไปจากมือฉันเสียดื้อๆ เขาอ่านแชทนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับด้วยความเร็วแสงแล้วส่งสติกเกอร์รูปหมีกอดกันทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้วยัดคืนใส่มือฉัน “ไปกันค่ะ... หิวหรือยัง? เดี๋ยวพี่พาไปหาอะไรกินที่มัน ‘หวาน’ กว่าป๊อปคอร์นนะ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทว่า... สองสามวินาทีต่อมา โทรศัพท์ในมือฉันก็เด้งข้อความแจ้งเตือนรัวๆ จากเจ้านาย [เจ้านาย]: เหี้ย! ไอ้พี่ทัพ! มึงส่งอะไรมาเนี่ย!! [เจ้านาย]: แล้วมึงไปถ่ายรูปตอนไหนวะ!! ไอ้พวกคนคลั่งรัก! ฉันรีบกดเข้าไปดูรูปในแชทล่าสุด แล้วลมหายใจก็แทบหยุดกึก... มันเป็นรูปตอนที่พี่ทัพใช้นิ้วเช็ดมุมปากให้ฉันเมื่อกี้! รูปถ่ายในมุมเสยที่ดูแล้วเหมือนเรากำลังจะ ‘จูบ’ กันจริงๆ! “พี่ทัพ! พี่ส่งรูปอะไรไปคะ! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เขายักไหล่ หน้าตายสุดๆ “พี่แค่แชร์โมเมนต์ความสุขค่ะ ใครเขาจะลบกัน... จริงไหม?” เขาก้าวเดินออกไปจากโรงหนังทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น ก่อนจะหยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ “อ้อ... เกือบลืมไป อีกห้านาทีพี่จะโพสต์ลงสตอรี่นะ เตรียมตัวรับมือกับเสียงกรี๊ดจากคนทั้งมหาลัยด้วยล่ะ เพราะพี่ไม่ได้คิดจะ ‘หยุด’ แค่นี้แน่นอน” หัวใจของฉันหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... เรื่องของพี่ทัพกับฉันกำลังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ของคนทั้งคณะจริงๆ แล้วใช่ไหมเนี่ย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความวุ่นวายของยัยหมอกกับพี่ทัพนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!