หวงก้างแบบเนียนๆ

"พี่ทัพ! เลิกแกล้งหนูสักทีได้ไหมคะ! เมื่อกี้ถามว่าพิมพ์อะไรไป... ก็พิมพ์บอกว่า 'พี่มันหล่อเกินไปจนน่ารำคาญ' ไงคะ พอใจหรือยัง!" คนตัวเล็กกว่าโพล่งออกมาเสียงดังจนคนในโรงอาหารหันมามองกันเป็นตาเดียว หมอกหนาหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนโยนลงไปในกระทะทอดไข่ มือไม้พันกันจนแทบไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน ในขณะที่ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามตรงหน้ากลับยืนพิงโต๊ะไม้ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากนั่นมันน่าหมั่นไส้น่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริง "หืม? หล่อจนน่ารำคาญเหรอครับ?" ทัพฟ้าทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ลากยาวอย่างจงใจ "แล้วรำคาญแบบไหนล่ะ... รำคาญที่พี่มายุ่ง หรือรำคาญที่หัวใจตัวเองมันเต้นแรงเวลาพี่อยู่ใกล้กันแน่คะ?" "พี่ทัพ! ปากเสีย!" หมอกหนาแหวใส่ พลางคว้าถาดข้าวเตรียมจะหนีไปหาเจ้านายที่นั่งกลั้นขำจนตัวโยนอยู่ที่โต๊ะข้างๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาหนีไปไหน รุ่นพี่คณะวิศวะคนดีคนเดิมก็เอื้อมมือมาคว้าขอบถาดไว้เบาๆ เป็นเชิงบังคับให้อยู่ต่อ "เดี๋ยวสิครับ หมอกหนา..." ยังไม่ทันที่การโต้เถียงแบบโบ๊ะบ๊ะจะดำเนินไปไกลกว่านั้น ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ดูแปลกตา—คนละคณะกับทัพฟ้า—ก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ โต๊ะ พวกเขาดูมีท่าทีประหม่าแต่ก็มีความมั่นใจในแบบฉบับของคนที่ตั้งใจมาจีบ "เอ่อ... ขอโทษนะครับ" ชายคนนั้นเกาหัวเขินๆ ก่อนจะหันไปสบตากับหมอกหนา "พอดีเห็นน้องนั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว คือ... ขอไอจีหน่อยได้ไหมครับ พอดีผมเห็นน้องที่งานกีฬาเฟรชชี่เมื่อวานแล้วรู้สึกว่า... น่ารักดีครับ" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันที เจ้านายที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักพรวดออกมา ส่วนหมอกหนาน่ะเหรอ? ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงซ่านเข้าไปใหญ่ด้วยความทำตัวไม่ถูก เขาอ้าปากพะงาบๆ จะปฏิเสธก็พูดไม่ออก จะตอบตกลงก็ไม่กล้าเหลือบไปมองหน้าคนข้างๆ ที่ตอนนี้รัศมีออร่าความมืดดำแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "เอ่อ... คือว่า..." หมอกหนาพยายามจะหาทางออก ทัพฟ้าที่ยืนเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็ขยับตัวก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน แรงกดดันจากรุ่นพี่วิศวะตัวท็อปทำเอาหนุ่มรุ่นน้องคนนั้นชะงักไปชั่วขณะ ทัพฟ้าไม่ได้ด่า ไม่ได้ตะคอก แต่เขากลับยกมือขึ้นโอบไหล่หมอกหนาไว้หลวมๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูคนตัวเล็กกว่าเบาๆ แต่จงใจให้คนมาขอไอจีได้ยินชัดเจน "โทษทีนะน้อง..." ทัพฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหมายที่ทุกคนเข้าใจตรงกัน "น้องเขาไม่ค่อยเล่นโซเชียลหรอกครับ... เพราะปกติเวลามีอะไร พี่เป็นคนคอย 'อัปเดต' ให้เขาเองตลอด... จริงไหมครับหมอกหนา?" "พะ... พี่ทัพ!" หมอกหนาเบิกตากว้าง หันไปค้อนใส่คนที่ถือวิสาสะเอาแขนมาพาดคอเขาแถมยังพูดจาให้คนอื่นเข้าใจผิดแบบเนียนๆ "ว่าไงคะ? หรืออยากให้พี่อัปเดตเรื่องไหนให้ฟังอีกรอบ?" ทัพฟ้าเลิกคิ้วมองอย่างผู้ชนะ นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับและเต็มไปด้วยความหวงก้างแบบไร้ที่ติ รุ่นพี่หนุ่มคนนั้นหน้าเจื่อนไปถนัดตา ก่อนจะรีบขอโทษขอโพยแล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว หมอกหนาพยายามจะขยับตัวออกจากอ้อมแขนนั้นแต่ดูเหมือนเจ้าของแขนจะยิ่งกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องพันธนาการที่เขาสลัดเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหลุด "ปล่อยเลยนะ! พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง คนอื่นเขาเข้าใจผิดหมดแล้ว!" หมอกหนาโวยวายเบาๆ พลางก้มหน้าหนีสายตาเพื่อนร่วมคณะที่เริ่มหันมาซุบซิบ "เข้าใจผิดตรงไหนคะ?" ทัพฟ้าก้มลงมาสบตาในระยะที่ใกล้เสียจนหมอกหนาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "หรือว่า... ที่พี่พูดว่าพี่เป็นคนอัปเดตให้หนูตลอด... มันไม่จริง?" "มันก็ไม่จริงสิ! เราเป็นแค่พี่รหัสสายรหัสกันนะ!" "อ้อเหรอ..." ทัพฟ้าลากเสียงยาว ก่อนจะกดยิ้มกว้างที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "ถ้างั้นเย็นนี้ว่างไหมครับ? พี่ว่าจะไปธุระที่หอพักนิเทศฯ พอดี... พอดีทำ 'กุญแจห้อง' ตกไว้ที่นั่นน่ะ... หวังว่าเจ้าของห้องใจดีจะอนุญาตให้พี่เข้าไปหา 'กุญแจ' หน่อยนะ" หมอกหนาชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสายตาที่ทัพฟ้าจ้องมา มันไม่ใช่สายตาขี้แกล้งธรรมดา แต่มันมีความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกว่า... การปฏิเสธครั้งนี้อาจจะไม่มีผลอะไรเลย เพราะคนตรงหน้าดูเหมือนจะเตรียมแผนการมาซ้อนแผนการเสียจนเขาไม่มีทางหนี ในจังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมา ทัพฟ้าก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเข้าแชตของเขา ก่อนจะยัดโทรศัพท์ใส่มือหมอกหนา "อ่านดูสิคะ... ถ้าอ่านแล้วใจยังไม่เต้นแรง เดี๋ยวพี่สอนวิธีทำให้เต้นแรงกว่านี้เอง" หมอกหนามองหน้าจอที่แจ้งเตือนข้อความใหม่ ข้อความจาก 'พี่ทัพฟ้าสุดหล่อ' ปรากฏขึ้นพร้อมประโยคที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนเคว้ง... [ทัพฟ้า: อย่าไปขอไอจีคนอื่นเลยครับ เพราะในไอจีพี่... มีรูปหนูอยู่เต็มไปหมดเลยนะ... อยากรู้ไหมว่ารูปไหนบ้างที่พี่ชอบที่สุด?] เขารีบกดเปิดแชตด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพบกับรูปภาพล่าสุดที่ทัพฟ้าเพิ่งอัปโหลดลงสตอรี่ส่วนตัวที่ตั้งค่า 'Close Friends' ไว้... มันเป็นรูปของเขาสมัยปีหนึ่งที่กำลังแอบหลับอยู่บนโต๊ะเรียนเมื่ออาทิตย์ก่อน พร้อมแคปชั่นที่เขียนไว้ว่า... 'ขโมยมาได้แค่นี้... แต่ใจน่ะขโมยไปหมดตั้งนานแล้ว' ทัพฟ้ายังคงยืนยิ้มกว้าง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแซวของเพื่อนๆ รอบข้าง โดยที่เขายังไม่ยอมปล่อยแขนออกจากไหล่ของหมอกหนาเลยแม้แต่นิดเดียว หมอกหนาหันไปมองคนข้างตัวที่ทำหน้าระรื่น ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยนิ้วที่สั่นระริก "ถ้าพี่ไม่เลิกทำตัวแบบนี้... หนูจะบล็อกพี่จริงๆ ด้วย!" ทัพฟ้าไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่กลับก้มลงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่นจนแทบยืนไม่อยู่... "บล็อกไปสิคะ... แต่พี่จะไปตามจีบถึงหน้าห้อง... แล้วถ้ายังไม่ใจอ่อนอีก พี่ก็จะบุกเข้าไป 'ขโมย' หัวใจหนูให้ได้... เตรียมตัวไว้เถอะนะคะ 'ว่าที่แฟนพี่ทัพ'" ประโยคนั้นทำให้หมอกหนาตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่แค่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้นในใจว่า... เขากำลังตกหลุมรักพี่ชายจอมกวนประสาทคนนี้เข้าให้แล้วจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเอ็นดูและตามติดความสัมพันธ์แบบหวงก้างปนความคลั่งรักของพี่ทัพกับน้องหมอกนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!