ฝนตกถนนลื่น

"บอกแล้วไงว่าร่มคันนี้มันกางได้แค่คนเดียว!" หมอกหนายืนกระแทรกส้นเท้าปึงปังอยู่ใต้ชายคาตึกคณะนิเทศศาสตร์ ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวสูงกว่าที่ยืนยันจะยัดเยียดตัวเองเข้ามาเบียดพื้นที่ร่มพับสีดำคันจิ๋ว เม็ดฝนด้านนอกสาดซัดกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม เสียงฟ้าคำรามครืนๆ แข่งกับเสียงหัวใจของเด็กปีหนึ่งที่เต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัวเสียงฟ้าผ่าหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขากับ 'พี่ทัพฟ้า' เดือนวิศวะปีสามตัวแสบต่างหาก ที่มันใกล้ชิดจนเกินคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องไปไกลลิบลิ่วแล้ว "ก็ใครบอกให้หนูวิ่งหนีฝนมาคนเดียวล่ะครับ พี่บอกแล้วว่าให้รอที่ตึกวิศวะ เดี๋ยวพี่ขับรถมารับหน้าตึก" ทัพฟ้าส่งเสียง 'ชิ' เบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากหยักสวย มือข้างหนึ่งถือด้ามร่มไว้มั่น ส่วนแขนแกร่งอีกข้างก็โอบประคองไหล่บางของคนขี้โวยวายเอาไว้ไม่ให้เปียกน้ำฝนที่สาดกระเซ็น กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ผู้ชายปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูกจนหมอกหนาต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เผลอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความประหม่า "ก็ใครจะไปรู้ว่าฝนมันจะตกหนักขนาดนี้เล่า! แล้วนี่อะไร ทำไมต้องเดินเบียดขนาดนี้ด้วย หลบไปเลยนะพี่ทัพ!" "ถ้าพี่หลบ หนูเปียกโชกเป็นลูกแมวตกน้ำแน่ๆ ครับหมอก... ดูดิ เสื้อนิเทศบางๆ เนี่ย แนบเนื้อหมดแล้วนะ อยากให้คนอื่นมองขาขาวๆ ของหนูรึไง หื้ม?" "ไอ้พี่ทัพ! ทะลึ่งละ!" หมอกหนารีบยกมือขึ้นตีแขนแกร่งที่พาดอยู่แถวไหล่ไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้เขากำลังหน้าแดงแจ๋แค่ไหน ยิ่งพอต้องก้าวเดินฝ่าสายฝนออกไปที่ป้ายรถเมล์หน้ามอด้วยกัน พื้นที่ใต้ร่มคันเล็กทำให้ไหล่กว้างของคนพี่กับไหล่บางของคนน้องต้องเบียดเสียดแนบชิดกันทุกย่างก้าว ทุกครั้งที่ก้าวเดิน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงเม็ดฝนที่กระทบพื้นคอนกรีต *ตัก... ตัก... ตัก...* เสียงหัวใจของใครบางคนดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท หรือจริงๆ แล้วมันคือเสียงหัวใจของพวกเขาทั้งคู่กันแน่นะ? หมอกหนาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมคายที่อยู่ห่างแค่คืบ เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหันไปมองตอนนี้ เขาจะต้องแพ้สายตาแพรวิบวับคู่นั้นราบคาบอย่างแน่นอน "หนหนาวเหรอครับ ทำไมตัวสั่นๆ ล่ะ" น้ำทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเจือความขี้เล่น ทัพฟ้าเหลือบมองเด็กในคาถาที่ตอนนี้ห่อไหล่เข้าหากันด้วยความหนาว (หรือความเขินกันแน่ก็ไม่รู้) ก่อนที่เจ้าตัวจะตัดสินใจรวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวแน่นขึ้นไปอีก จนแผ่นหลังของหมอกหนาแนบชิดกับอกแกร่งราวกับไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ฮื่อ! พี่ทัพ! มัน... มันเดินยากนะ!" หมอกหนาโวยวายเสียงหลง พยายามดันอกอีกฝ่ายออกแต่มีหรือจะสู้แรงคนตัวโตกว่าได้ "เดินดีๆ ครับ เด็กดื้อ... ถ้าลื่นล้มไปพี่ไม่รับผิดชอบนะ" ทัพฟ้ากระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มแหบพร่าทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้หมอกหนาแทบจะหยุดหายใจ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่กระชับรอบเอวเขาแน่นขึ้น ในจังหวะที่ต้องก้าวข้ามแอ่งน้ำขังขนาดใหญ่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ทัพฟ้าช้อนตัวอุ้มคนตัวเล็กกว่าขึ้นในจังหวะเดียวอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงกรี๊ดเบาๆ หลุดออกจากปากหมอกหนาด้วยความตกใจ สองมือเรียวรีบคว้าคอแกร่งไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหวานซบลงกับลาดไหล่กว้างอย่างไร้ทางเลี่ยง "กรี๊ด! พี่ทัพ! ทำบ้าอะไรเนี่ย คนมองเต็มเลยนะ!" "ก็กลัวขาสวยๆ ของหนูเลอะโคลนนิครับ... เกาะแน่นๆ นะ เดี๋ยวร่วง" ทัพพายิ้มกริ่ม ยอมแบกเด็กนิเทศฯ ขี้โวยวายเดินลุยฝนจนถึงรถเก๋งคันหรูที่จอดเทียบท่าอยู่พอดี ถึงแม้ปากจะบ่นอุบอับไม่หยุด แต่ตลอดทางที่นั่งอยู่บนรถจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกไป หมอกหนาก็เอาแต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มหวานหยดไว้ใต้กลุ่มผมที่ชื้นฝน แอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนขับที่ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ให้ตายเถอะ... แบบนี้จะไม่ให้เผลอใจไปรักได้ยังไงไหวล่ะเนี่ย มือเรียวบางสั่นระริกหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าแชทสีเขียว ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความไปต่อว่าคนเจ้าเล่ห์สักหน่อย แต่เพราะความล่ำลั่กและหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ นิ้วเจ้ากรรมดันเผลอพิมพ์ความรู้สึกที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจลงไปแทน *หมอกหนา: งرาuจจิUอU่uงี้น... ยุ่ดเต๊าะซักวันสิคะ เดี๋ยวเผลอใจรักจริงๆ ละนะ* กว่าจะรู้ตัวว่าพิมพ์อะไรลงไป ปลายนิ้วก็กดส่งข้อความไปเสียแล้ว! หมอกหนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดกดยกเลิกข้อความแทบไม่ทัน แต่ทว่า... *Rrr...* หน้าจอโทรศัพท์ของทัพฟ้าสว่างวาบขึ้นมาทันที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ส่งตรงถึงอีกฝ่ายแบบพอดิบพอดี ดวงตาคมกริบเหลือบมองหน้าจอรถ ก่อนจะหันมามองคนข้างๆ ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือด นั่งแข็งทื่อเป็นหินไปเรียบร้อยแล้ว "หื้ม...? เมื่อกี้หนูพิมพ์อะไรส่งมานะ... ไหนอ่านให้พี่ฟังชัดๆ หน่อยซิครับ?" ทัพฟ้ายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ดวงตาพราวระยับหันมาสบตากับคนขี้เขินที่ตอนนี้มุมปากกระตุกริก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปเสียแล้ว ขอบคุณคุณรี้ดทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!