เสื้อตัวนั้นของใคร

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้นาย! แกเอาเสื้อฮู้ดสีดำปักลายโลโก้วงร็อกสווนเทจตัวโปรดของฉันไปซุกไว้ไหน!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องนอนขนาดกะทัดรัดของหมอกหนา ทันทีที่เจ้าตัวก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่โปะอยู่บนหัว ร่างบางในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำสนิทตัวโคร่งที่ชายเสื้อยาวคลุมสะโพกกำลังยืนเท้าเอว หน้าตาบึ้งตึงด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ปลายสายโทรศัพท์คือเจ้านายเพื่อนสนิทตัวดีที่ตอนนี้กำลังส่งเสียงหัวเราะคิกคักกลับมาผ่านสปีกเกอร์โฟน *(พี่ทัพอ่านแล้ว)* แจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาขัดจังหวะ หมอกหนานิหน้าทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นชื่อของบุคคลอันตรายที่ยังคงติดอยู่ในหัวสมองตั้งแต่เหตุการณ์ข้อความเมื่อคืน... ข้อความบ้าบอที่ส่งมาว่า *'ถ้าหึงก็บอกกันดีๆ ไม่เห็นต้องทำเป็นปากแข็งเลยเด็กดื้อ'* จนทำให้เขาเกือบโยนโทรศัพท์ทิ้งสระน้ำคณะนิเทศฯ ไปแล้ว "อะไรวะไอนาย แกเงียบทำไมเนี่ย! เสื้อตัวนั้นฉันหาก็ไม่เจอ รีบจะไปเรียนตึกวิศวะอยู่แล้วนะเว้ย วันนี้มีคลาสอาจารย์ป้าหัวเด็ดขาดไม่มีทางยอมให้เข้าสายเด็ดขาด!" หมอกหนายังคงบ่นกระปอดกระแปด พลางมือข้างหนึ่งก็รื้อตะกร้าผ้าไปด้วย *(เจ้านาย): "โอย... อีหนา แกใจเย็นก่อนเพื่อน เสื้อฮู้ดอะไรของแก ฉันไม่ได้เอาไปสักหน่อย ละอีกอย่างนะ... แกก้มลงมองตัวเองในกระจกตอนนี้ยังวะ?"* "มองทำไม? ฉันรีบ..." หมอกหนาชะงักฝีเท้า เขาก้มหน้าลงมองเสื้อยืดสีดำสนิทตัวโคร่งที่ตัวเองสวมใส่อยู่... เสื้อยืดผ้าคอตตอนเนื้อนุ่มฟูที่ใส่สบายจนลืมตัวว่าเป็นของใคร เนื้อผ้าสีดำสนิทไร้ลวดลาย ทว่ามีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ แนววูดดี้ผสมความเซ็กซี่คุ้นจมูกลอยอวลเตะจมูก กลิ่นประจำตัวที่ต่อให้หลับตาก็จำได้แม่น... กลิ่นของพี่ทัพฟ้า! "เห, เห้ย..." หมอกหนาสะดุ้งโหยงจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงจากมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่านเมื่อสมองประมวลผลทันทีว่า เมื่อคืนตอนที่พี่ทัพมาส่งเขาหน้าหอแล้วบอกให้ยืมเสื้อใส่กันหวัดเพราะพิษไข้... เขาไม่ได้ถอดคืน แถมยังหยิบติดมือกลับขึ้นห้องมาด้วย แล้วตอนนี้... ตอนนี้เขากำลังใส่มันอยู่! แถมยังใส่แบบตัวเดียวโดดๆ ชายเสื้อยาวเฟื้อยจนเกือบถึงเข่า! *(เจ้านาย): "นั่นแหละเพื่อนรัก... เสื้อตัวโปรดของเดือนมหาลัยเขาละมั้งนั่น กร๊าดยยย! สวยงามมากค่ะเพื่อน ได้ข่าวว่าพี่ทัพเขากำลังเดินตรวจงานตึกนิเทศฯ พอดีป่ะวะ แกเตรียมตัวโดนแซวตับไตไส้พุงหลุดได้เลย!"* "ไอ้นาย! ปากแกนี่มันน่าหาอะไรมาเย็บจริงๆ!" หมอกหนากรั้นเสียงลอดไรฟัน หน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู ขisอกระชับคอเสื้อกว้างๆ ของตัวเองด้วยความทำอะไรไม่ถูก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล "แล้วทำไมแกไม่เตือนฉันตั้งแต่แรกวะ!" *(เจ้านาย): "เตือนทันที่ไหนเล่า แกหลับเป็นตายแถมยังกอดเสื้อตัวนั้นแน่นซะยิ่งกว่าตุ๊กตาหมี ใครจะไปกล้าแกะออกวะคุณนาย! แค่นี้ก่อนนะลูกค้าหน้าร้านมาพอดี โชคดีนะมึง ขอให้รอดเงื้อมมือสิงโตวิศวะนะคะจุ๊บๆ"* ตื๊ด! เจ้านายตัดสายทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้หมอกหนายืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องเหมือนคนถูกสาปให้เป็นหิน ให้ตายเถอะ... จะเปลี่ยนตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว คลาสแรกเริ่มอีกสิบนาที แถมตึกวิศวะกับตึกนิเทศฯ ก็อยู่ใกล้กันนิดเดียว หมอกหนากัดริมฝีปากตัวเองอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจแล้ววิ่งแจ้นออกจากห้องพักทันที ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าวันนี้คงจะไม่ซวยแจ็คพอตแตกไปเจอเจ้าของเสื้อตัวจริงเข้าหรอกน่า! ...แต่ฟ้าดินมักจะไม่เข้าข้างคนขี้เกรงใจเสมอไป บรรยากาศบริเวณโถงทางเดินชั้นสองของตึกคณะนิเทศศาสตร์ค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังเดินขวักไขว่เพื่อเตรียมเข้า lecture หมอกหนาก้าวฉับๆ พลางดึงชายเสื้อยืดตัวโคร่งลงปิดต้นขาพัลวัน ใบเนียนก้มมองพื้นเพื่อหลบสายตาผู้คนรอบข้างด้วยความระแวง "อ๊ะ!" เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเดิน ทำให้ร่างบางพุ่งชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนที่ยืนขวางทางอยู่เต็มแรง จนเซถอยหลังเกือบก้นจุ่มพื้น โชคดีที่มือหนาคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้าไปประชิดตัวได้อย่างทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมวูดดี้อันคุ้นเคยลอยเข้าปะทะจมูกเต็มๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ติดความขี้เล่นเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเหนือหัว "เดินระวังหน่อยสครับเด็กน้อย... หรือว่าตั้งใจจะพุ่งมาซบพี่ตั้งแต่เช้า หื้ม?" หมอกหนาสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมแขนทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเมื่อพบกับใบหล่อเหลาที่ก้มลงมองมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفة ทัพฟ้าในชุดช็อปวิศวะสีแดงเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งกำลังยืนพิงเสาด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาคมกริบ cougar ที่กำลังจ้องมองลงมานั้น... กำลังกวาดสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของเขาอย่างละเอียดยิบ! และหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่... เสื้อยืดสีดำตัวโคร่งที่หมอกหนากำลังใส่อยู่ รอยยิ้มมุมปากของทัพฟ้าค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานระคนเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์จนคนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เหมือนยืนอยู่กลางกองเพลิง "อืม..." ทัพฟ้าลากเสียงยาวในลำคอ แสร้งทำเป็นยกมือขึ้นกอดอกแล้วเอียงคอพิจารณา "เสื้อยืดคอตตอนออร์แกนิกนำเข้า สีดำสนิท ไซส์ XL พิมพ์ลายปักจางๆ ที่ชายเสื้อ... เดี๋ยวนะ หมอกหนา นั่นมันเสื้อตัวโปรดของพี่ไม่ใช่เหรอครับเนี่ย?" "อะ... อะไรเล่า! ใครใส่เสื้อพี่กัน! มั่ว!" หมอกหนารีบปฏิเสธเสียงดังลั่น หน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ มือเล็กพยายามดึงชายเสื้อลงปิดให้มิดชิดยิ่งขึ้นด้วยความเก้อเขิน ปากก็เถียงคอเป็นเอ็น "นี่มันเสื้อของฉันต่างหาก ซื้อมาจากตลาดนัดตัวละร้อยนึง ยี่ห้อ... ยี่ห้อโหลๆ แถวบ้านโน่น!" "ตลาดนัดตัวละร้อย?" ทัพฟ้าเลิกคิ้วสูงอย่างนึกขัน ขยับก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบางทีละก้าว จนหมอกหนาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับเสาปูนอย่างไร้ทางหนี "แปลกจแฮะ ตลาดนัดบ้านน้องหมอกนี่มีบริการปักชื่อย่อ 'TF' ไว้ที่ชายเสื้อด้านในเหมือนกับเสื้อแบรนด์ของพี่เป๊ะๆ เลยเหรอครับเนี่ย?" ฉ่า! เหมือนมีคนเอาเตารีดมาร้อนๆ มาแนบไว้ที่ข้างแก้ม หมอกหนาใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูก สมองตื้อตันคิดคำแก้ตัวไม่ออกสักคำ ได้แต่เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ตาข่ายความกวนประสาทของพี่ทัพนี่มันร้ายกาจเกินเยียวยาจริงๆ! "ปล่อยเลยนะ! พี่มาทำอะไรที่ตึกนิเทศฯ เนี่-ยะ!" หมอกหนาเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ พยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว แต่ทัพฟ้ากลับยิ่งก้มหน้าลงมาใกล้ กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ก็มาทวงของคืนน่ะสครับ..." ทัพฟ้าหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายนายอุ่นจัดไล้แผ่วเบาอยู่ที่สันหลังคาดเดาไม่ได้ "แต่พอเห็นน้องหมอกใส่เสื้อพี่เดินโชว์หราอยู่แบบนี้... พี่ชักเปลี่ยนใจละ ไม่ทวงคืนละดีกว่า..." "ไอ้...ไอ้พี่ทัพคนฉวยโอกาส!" หมอกหนาโวยวายหน้าดำหน้าแดง ยื่นมือจะผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ ทว่า ทัพฟ้ากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนที่ร้อนผ่าวกว่าเดิม ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาด้วยประกายความหวานเชื่อมที่รุนแรงเสียจนหัวใจดวงน้อยแทบจะหลุดออกมานอกอก "ใส่เสื้อพี่... แล้วยังจะมาทำปากเก่งใส่พี่อีกนะเรา" ทัพฟ้ากระซิบเสียงนุ่ม ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มละมุนที่ทำเอาคนมองใจสั่นไหว "แบบนี้... สงสัยคืนนี้คงต้องย้ายสัมภาระมานอนห้องพี่ถาวรแล้วล่ะมั้งครับ ตัวจะได้ติดกันตลอดเวลา..." "ใครจะไปย้ายกับพี่! ปล่อยนะเว้ย! คนมองกันเต็ม..." หมอกหนายังไม่ทันได้โวยวายจบประโยค หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อช็อปของทัพฟ้าที่วางอยู่ใกล้ๆ ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอที่เด้งขึ้นมาโชว์หร่าต่อหน้าต่อตาคนทั้งคู่ *(วิน): "ไอ้ทัพ! อาจารย์เรียกเข้าห้องประชุมด่วน มึงอยู่ไหนวะเนี่ย รีบมา!"* ทัพฟ้ายอมคลายมือที่พันธนาการออกอย่างนึกเสียดาย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมยังคงทอดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงแจ๋หูแดงแจ๋ราวกับลูกตำลึงสุก หมอกหนารีบถอยกรูดออกไปยืนเว้นระยะห่างทันที พลางหอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตื่นตระหนก "ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พี่บ้า!" หมอกหนาแหวใส่เสียงสั่น พลางจะหันหลังเดินหนีเข้าห้องเรียน "เลิกคลาสแล้วเจอกันที่ลานเกียร์นะเด็กดื้อ..." ทัพฟ้ายิ้มกริ่ม ส่งสายตากรุ้มกริ่มปิดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป หมอกหนายืนทุบอกตัวเองป้าบใหญ่ด้วยความเขินอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี ร่างบางยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พลางพึมพำเบาๆ กับความซวยซ้ำซากของตัวเอง ทว่า... ริมฝีปากอิ่มกลับซ่อนรอยยิ้มหวานหยดไว้โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด *(ข้อความใหม่จากทัพฟ้า)* *TF: "เสื้อตัวนั้น... พี่ให้ ยินดีต้อนรับเข้าสู่อาณาเขตของวิศวะนะครับแฟนเด็ก"* หมอกหนาเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความล่าสุด หัวใจกระดอนขึ้นมาอยู่ที่คอหอย นิ้วเรียวสั่นเทารีบกดพิมพ์ปฏิเสธรัวๆ แต่ยังไม่ทันได้กดส่ง... *(คุณได้ยกเลิกข้อความนี้)* ให้ตายเถอะ! นี่เขาเผลอกดส่งคำว่า *'ใครเป็นแฟนพี่!'* ไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกดยกเลิกไม่ทันอย่างนั้นเหรอ! ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ รี้ดเดอร์ที่รัก! --- *ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ชาพีชหวานน้อย" เสมอมานะคะ!*