เพลงนี้ให้เธอ

“ถ้าจะเล่นกีตาร์ขนาดนี้ ก็ย้ายมาดีดในห้องผมเลยไหมล่ะ!” เสียงโวยวายของหมอกหนาดังขึ้นทันทีที่เขากดส่งข้อความเสียงไปในแชตกลุ่มที่มีแค่เขากับ ‘ทัพฟ้า’ สองคน ปลายสายอีกฝั่งไม่ได้ตอบโต้ด้วยการพิมพ์ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงดีดสายกีตาร์โปร่งที่ดังลอดผ่านผนังห้องพักหอฝั่งตรงข้ามมา... มันไม่ได้ดังจนรบกวน แต่มันชัดเจนพอที่จะทำให้คนขี้รำคาญอย่างหมอกหนา ‘นอนไม่หลับ’ ตีสองแล้วนะ! แล้วใครเขามานั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงในคืนวันจันทร์กัน! หมอกหนาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม มือข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก อีกข้างกำโทรศัพท์แน่น เสียงดนตรีแผ่วๆ ดังลอดเข้ามาคลอเคล้ากับความเงียบของค่ำคืน เป็นเพลง ‘ดาว’ ที่ใครต่อใครต่างก็ร้องได้ แต่วันนี้... ทำไมเสียงทุ้มต่ำที่ฮัมเพลงอยู่อีกฝั่งถึงได้ดูมีเสน่ห์ร้ายกาจนักก็ไม่รู้ ‘ติ๊ง!’ [ทัพฟ้า: ได้เหรอครับ? ถ้าบอกว่าให้ไป ก็ไปเดี๋ยวนี้เลยนะ] หมอกหนาตาโต พลิกตัวกลับมาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์รัวจนนิ้วแทบพันกัน [หมอกหนา: ฝันไปเถอะ! นี่มันกี่โมงแล้วพี่ทัพ! เลิกดีดได้แล้ว ผมจะนอน!] [ทัพฟ้า: นอนไม่หลับเพราะเสียงกีตาร์ หรือนอนไม่หลับเพราะคิดถึงคนดีดกันแน่ครับ?] “อีพี่บ้านี่! หลงตัวเองที่สุด!” หมอกหนาสบถออกมาเบาๆ ในความมืด แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่พยายามจะทำหน้าบึ้งใส่หน้าจอ เสียงกีตาร์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงนุ่มทุ้มของพี่ทัพจะดังลอยมาตามอากาศจริงๆ ไม่ใช่ผ่านแชต แต่เป็นเสียงสดๆ ที่ลอดผ่านระเบียงเข้ามา “หมอก... ถ้าเปิดม่านออกไปดูตรงระเบียง พี่จะร้องให้ฟังเพลงนึง เพลงนี้ให้เธอคนเดียวเลยนะ” หัวใจของหมอกหนากระตุกวูบ เขารู้ดีว่าถ้าเดินไปที่ระเบียง เขาจะแพ้... จะแพ้ความขี้เต๊าะของพี่ทัพอย่างราบคาบ แต่ขาเจ้ากรรมดันขยับไปเองเหมือนมีแม่เหล็กดึงดูด หมอกหนาเดินไปที่หน้าต่างระเบียง กัดริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะแง้มม่านออกเพียงเล็กน้อย ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจสะดุด ทัพฟ้านั่งอยู่บนเก้าอี้สนามตรงระเบียงห้องฝั่งตรงข้าม เสื้อยืดสีเทาตัวโคร่งกับกางเกงบอลดูธรรมดาที่สุด แต่พอยิ่งอยู่ในแสงสลัวของโคมไฟระเบียง ท่าทางที่เขากำลังจูนสายกีตาร์อย่างตั้งใจกลับดูเท่จนละสายตาไม่ได้ “เพลงนี้... ตั้งใจฝึกมาเพื่อจีบเด็กนิเทศฯ คนหนึ่งโดยเฉพาะเลยนะ” ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้น สบตาเข้ากับคนที่แอบมองอยู่หลังม่านพอดี สายตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวิบวับเหมือนดวงดาวที่เขากำลังจะร้องถึง ทัพฟ้าเริ่มดีดคอร์ดเพลงช้าๆ จังหวะนุ่มนวล เสียงทุ้มต่ำของเขากังวานก้องในความเงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงที่สมบูรณ์แบบระดับนักร้องอาชีพ แต่มันเป็นเสียงที่ ‘จริงใจ’ จนน่าใจหาย *‘...ให้เธอได้รู้ ว่าใจดวงนี้ มันเป็นของใคร...’* หมอกหนายืนนิ่ง หัวใจในอกซ้ายเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก ความโวยวายที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ซ่านไปทั่วหัวใจ นี่เขากำลังโดนจีบผ่านบทเพลงตอนตีสองจริงๆ เหรอเนี่ย? “ร้องจบแล้วนะ” ทัพฟ้าเอ่ยขึ้นเมื่อดีดคอร์ดสุดท้ายจบลง เขาไม่ได้หลบสายตา แต่จ้องมองมาที่ห้องของหมอกหนาตรงๆ “ทำไมเงียบไปล่ะครับ? เขินจนพูดไม่ออกเลยเหรอ?” “...ใครเขิน! แค่...แค่เสียงมันห่วยต่างหาก” หมอกหนาตะโกนตอบกลับไป พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้องออกมา “เสียงห่วยแต่เจ้าของเสียง ‘หล่อ’ ให้อภัยได้ไหมครับ?” “หลงตัวเองชะมัด!” “งั้นลองหลงคนร้องแทนดูไหม... เดี๋ยวพี่สอนให้หลงจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย” หมอกหนาเม้มปากแน่น พยายามจะดึงม่านปิด แต่ทัพฟ้ากลับพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาซะก่อน ประโยคที่ทำให้หมอกหนาชะงักค้าง “หมอก... พรุ่งนี้พี่มีเซอร์ไพรส์ที่หน้าคณะนะ หวังว่าพรุ่งนี้เช้า... หมอกจะยังจำเพลงที่พี่ร้องให้ฟังได้” ทัพฟ้าโบกมือลาแล้วเดินกลับเข้าห้องไป ทิ้งให้หมอกหนายืนเคว้งอยู่ตรงระเบียงคนเดียว ท่ามกลางความเงียบที่ดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักที่พี่ทัพทิ้งไว้ หมอกหนาทรุดตัวลงนั่งพิงผนังหน้าต่าง มือแตะที่หน้าอกตัวเองที่ยังเต้นรัวไม่หยุด ‘เซอร์ไพรส์อะไรอีกล่ะพี่ทัพ... แค่นี้หมอกก็จะบ้าตายอยู่แล้ว!’ เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง... ครั้งนี้เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งมาตอนตีสองกว่าๆ [เจ้านาย: เห้ย หมอก! มึงดูสตอรี่ไอจีพี่ทัพยัง? เขาโพสต์รูปหน้าต่างห้องมึงพร้อมแคปชั่นว่า ‘อยากปีนข้ามไปหา แต่กลัวน้องโวยวายจนหอแตก’... นี่มึงไปทำอะไรให้เขารักขนาดนั้นวะ!] หมอกหนาเบิกตากว้าง รีบเปิดไอจีเข้าไปดูทันที และทันใดนั้น... เขาก็เห็นโพสต์ล่าสุดจากแอคเคานต์ของรุ่นพี่วิศวะคนดัง ที่ไม่ใช่แค่รูปภาพ แต่มี ‘แท็ก’ ชื่อไอจีของเขาติดอยู่ด้วย! ความร้อนพุ่งพล่านไปทั่วใบหน้า หมอกหนาทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมด แต่ที่แย่กว่านั้นคือ... บรรยากาศเงียบสงัดของหอพักในยามวิกาล กลับมีเสียง ‘เคาะประตู’ ดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง... จากหน้าประตูห้องของเขาเอง! ใครมาหาในเวลาแบบนี้? หรือว่าจะเป็น... หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของหมอกหนาและพี่ทัพนะคะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!