ทำแผลคนเจ็บ

“พี่ทัพ! จะบ้าหรือไง! นี่มันแผลหรือสนามรบครับพี่! เลือดซิบขนาดนี้ยังจะกล้าหน้ามึนเดินเข้าห้องผมมาอีกเหรอ!” เสียงตะโกนแหลมสูงของ ‘หมอกหนา’ ดังลั่นไปทั่วห้องพักนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายของบรรดาอุปกรณ์ทำแผลที่ถูกรื้อออกมาจากกล่องปฐมพยาบาลจนกระจัดกระจายเต็มโต๊ะญี่ปุ่น เจ้าของชื่อ ‘ทัพฟ้า’ หรือรุ่นพี่เดือนวิศวะฯ ตัวดี นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่งของหมอกหนาด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ แขนข้างที่ถลอกปอกเปิกจากสนามบอลมีคราบดินและเศษหญ้าติดอยู่ประปราย เขายักไหล่หนึ่งข้างก่อนจะส่งยิ้มกวนประสาทมาให้คนตรงหน้าที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห “ก็ถ้าไม่เดินเข้ามาให้ทำแผลให้ แล้วจะให้เดินไปให้ใครทำล่ะครับ? แฟนก็ยังไม่ได้เป็น แต่ใจมันเรียกร้องหาแต่เด็กนิเทศฯ คนนี้อ่ะ ทำไงดีนะหมอก” “หยุดเพ้อเจ้อเดี๋ยวนี้เลยนะ!” หมอกหนาตวาดกลับ ทั้งที่มือเรียวรีบคว้าสำลีชุบแอลกอฮอล์มาเตรียมพร้อม “นั่งนิ่งๆ เลยถ้าไม่อยากให้แผลติดเชื้อจนเน่าไปก่อน ผมขี้เกียจแบกศพพี่ไปส่งตึกวิศวะ” “ปากจัดจังนะเรา... แต่ถึงจะด่าเก่งยังไง พี่ก็รู้นะว่ามือที่ถือสำลีอยู่น่ะ สั่นนิดๆ หรือเปล่าน้า?” คำพูดจี้จุดทำให้หมอกหนาชะงักกึก ดวงตากลมโตตวัดมองคนตรงหน้าด้วยความขุ่นเคือง แต่พอเห็นสายตาที่ทัพฟ้าจ้องมองกลับมา—สายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความคลั่งรักจนปิดไม่มิด—หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติก็กลับรัวเหมือนกลองชุดเสียอย่างนั้น หมอกหนาก้มหน้าก้มตาเช็ดแผลให้คนขี้เกียจอย่างเบามือที่สุด แม้ปากจะบ่นพึมพำไม่หยุดว่า “คราวหน้าคราวหลังก็หัดระวังตัวบ้าง ไม่ใช่เป็นเดือนมหาลัยแล้วจะเตะบอลยังไงก็ได้ให้ตัวเองเจ็บ พี่คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกเอ็มวีที่ต้องได้รับบาดแผลเรียกคะแนนสงสารเหรอ บอกเลยว่าไม่เวิร์กสำหรับผมหรอกนะ” “อืม... ถ้าไม่เวิร์กกับคนอื่นไม่เป็นไร แต่ถ้าเวิร์กกับ ‘หมอกหนา’ คนเดียว พี่ก็ยอมเจ็บทุกวันเลยนะ” “พี่ทัพ!” หมอกหนาเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ “ถ้าไม่หยุดพูด ผมจะใช้สำลีอุดปากพี่จริงๆ ด้วย” “เอาเลยครับ ถ้าหมอกเป็นคนอุด พี่ก็ยินดี” บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับจังหวะการหายใจของคนสองคน ทัพฟ้านั่งมองท่าทางตั้งอกตั้งใจของคนตัวเล็กกว่าที่กำลังแปะพลาสเตอร์ให้เขาอย่างประณีต ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีขี้โวยวายนั้น มันทำให้เขารู้สึกว่าการเจ็บตัวในวันนี้คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม ทว่า... ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนแชตจากโทรศัพท์ของหมอกหนาที่วางอยู่ข้างๆ *ติ๊ง!* หมอกหนาเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น ข้อความเด้งขึ้นมาเห็นเพียงพรีวิวสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่มีการบันทึกชื่อ... *[ข้อความ: อย่าคิดว่าเรื่องในอดีตจะจบลงแค่นี้นะหมอกหนา สนุกกับการเล่นละครรักไปก่อนเถอะ อีกไม่นานความลับที่นายปิดบังไว้จะพังทลายลงพร้อมกับหัวใจของคนที่นายกำลังหลอกใช้]* มือของหมอกหนาที่กำลังติดพลาสเตอร์หยุดกึกทันที ใบหน้าที่เคยขึ้นสีระเรื่อจากการเขินอายเมื่อครู่ กลับซีดเผือดลงจนเห็นได้ชัด ทัพฟ้าที่สังเกตเห็นความผิดปกติจึงขมวดคิ้วแน่น “เป็นอะไรไปหมอก? ใครส่งอะไรมา?” หมอกหนารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดล็อกหน้าจอด้วยความลนลาน มือสั่นเทาจนเกือบทำเครื่องร่วง “เปล่า... ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่พวกสแปมน่ะ พี่ทำแผลเสร็จแล้ว... ออกไปได้แล้วครับ ผมจะอ่านหนังสือต่อ” “โกหก” ทัพฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันคนตัวเล็กด้วยส่วนสูงที่เหนือกว่า “หมอก ถ้ามีอะไรต้องบอกพี่ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเราจะไม่ปิดบังกัน” “ผมบอกว่าไม่มีอะไรไง! ออกไปสิ! ทำไมต้องเซ้าซี้ด้วยเล่า!” หมอกหนาตะโกนใส่เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ แต่ทัพฟ้าไม่ยอมถอยออกไปง่ายๆ เขาก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของหมอกหนาชนกับโต๊ะทำงาน ในจังหวะที่หมอกหนาคิดว่าเขาจะถูกไล่ต้อนจนมุม ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของ ‘เจ้านาย’ ที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “หมอก! พี่ทัพ! แย่แล้ว! ในบอร์ดคณะเขาแชร์รูปไอ้คนส่งข้อความปริศนาว่อนเน็ตไปหมดแล้ว!” เจ้านายชูโทรศัพท์ให้ดู หมอกหนาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรูปที่ถูกแคปจากแชตในอดีตของตนเองที่ถูกปล่อยออกมาประจานกลางโซเชียล และที่เลวร้ายที่สุด... ในรูปนั้นมีชื่อของ ‘ทัพฟ้า’ ปรากฏอยู่ในฐานะเหยื่อที่ถูกวางแผนหลอกเข้าหาตั้งแต่ต้น! ทัพฟ้าหันมามองหมอกหนาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ยากจะประสาน “หมอก... รูปพวกนี้มันหมายความว่ายังไง?” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของหมอกหนาและพี่ทัพนะคะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!