คำตอบที่ค้างคา

"งั้นคำถามถัดไป... ถ้าให้เลือกคนที่อยากจะตื่นมาเจอหน้าเป็นคนแรกในทุกๆ วันของชีวิต คุณจะเลือกใครครับ?" เสียงพิธีกรหนุ่มในกิจกรรมรับน้องรวมคณะช่วงค่ำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของหอประชุม 'หมอกหนา' ที่นั่งหน้าสลอนอยู่ในแถวปีหนึ่งถึงกับชะงักกึก มือที่กำลังถือแก้วน้ำเย็นเฉียบสั่นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็น 'เจ้านาย' เพื่อนรักตัวดีทำหน้าเจ้าเล่ห์พร้อมกับพยักพยิดมาทางฝั่งรุ่นพี่วิศวะที่นั่งจองพื้นที่มุมมืดของห้องอยู่ “เอาล่ะครับน้องหมอกหนา ไหนลองตอบมาสิครับว่าในใจตอนนี้... นึกถึงใครอยู่” "เฮ้ย! ถามแบบนี้จะเอาคำตอบไปทำไมเล่า! เกมแค่บอกว่าให้ตอบความจริง ไม่ได้บอกให้เปิดเผยชื่อคนในใจสักหน่อย!" หมอกหนาโวยวาย หน้าขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหู เขาพยายามก้มหน้าหลบสายตาผู้คนนับร้อยที่กำลังกดดันรอฟังคำตอบ "น้องหมอกอย่าทำเป็นเฉไฉสิครับ เพื่อนในคณะรอฟังอยู่นะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแทรกผ่านความโกลาหลเข้ามา ทันใดนั้นร่างสูงโปร่งของ 'พี่ทัพ' ก็ก้าวเข้ามาจากมุมมืด เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ หมอกหนาอย่างถือวิสาสะ มือหนาเอื้อมมาคว้าไมค์จากมือของพิธีกรหน้าเหวอไปถือไว้เอง "พี่ทัพ! พี่เข้ามาทำไมเนี่ย! ออกไปเลยนะ!" หมอกหนาหันไปกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่กว้างของคนตัวโตกว่าให้ออกห่าง แต่คนโดนดันกลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแนวซิตรัสปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาอบอวลไปทั่วประสาทสัมผัส "ก็น้องตอบไม่ได้ พี่เลยจะมาช่วยตอบแทนไงครับ" พี่ทัพหันมาสบตาคนตัวเล็กด้วยแววตาที่พราวระยับ เขายกไมค์ขึ้นจรดริมฝีปาก สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหมอกหนาไม่วางตา "สำหรับคำถามที่ว่าอยากตื่นมาเจอใคร... ถ้าเอาตามความรู้สึกจริงๆ ของพี่นะ" ความเงียบเข้าปกคลุมหอประชุมฉับพลัน ลมหายใจของหมอกหนาสะดุดกึกเมื่อเห็นพี่ทัพยิ้มมุมปาก "คนคนนั้นน่ะ... ไม่จำเป็นต้องตอบหรอกครับว่าคือใคร เพราะทุกวันที่ผ่านมาเขาก็เอาแต่วิ่งวุ่นอยู่ในหัวพี่จนแทบไม่มีที่ว่างให้คนอื่นอยู่แล้ว ไม่ว่าจะตื่นหรือจะหลับ" สิ้นเสียงนุ่มทุ้มนั้น เสียงกรี๊ดกราดและเสียงโห่แซวจากรอบข้างก็ดังกระหึ่มขึ้นจนหูแทบแตก หมอกหนาตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดกำกวมที่ชวนให้ใจสั่นระรัว พี่ทัพพูดอะไรของเขา? นี่มันการสารภาพรักกลางหอประชุมชัดๆ! "พี่ทัพ! พี่... พี่บ้าเหรอ! พูดอะไรเนี่ย!" หมอกหนาแหวใส่ พยายามก้มหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาให้เขามลายหายไปตรงนั้น แต่ทว่าพี่ทัพกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด เขาแกล้งก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบแตะกัน แล้วกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "เขินเหรอครับ? ถ้าเขินแสดงว่ารู้ตัวนะว่าพี่หมายถึงใคร" "หนอย... ไอ้พี่บ้า! ใครจะไปรู้! หลงตัวเอง!" "โอเคๆ ไม่รู้ก็ไม่รู้ แต่คืนนี้หลังจบกิจกรรม..." พี่ทัพเว้นจังหวะ สายตาคมกริบเลื่อนลงมามองริมฝีปากสีระเรื่อของหมอกหนาครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความหมาย "ไปรอพี่ที่สตูดิโอหลังตึกนิเทศนะ พี่มี 'คำตอบที่ค้างคา' อีกหลายอย่างที่อยากจะเฉลยให้ฟัง... แค่คนเดียวนะครับ" คนตัวโตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลที่เต้นตุบๆ อยู่ในอกของหมอกหนา เจ้านายที่แอบดูอยู่ข้างหลังถึงกับทำหน้าโอเว่อร์แอคติ้งใส่เพื่อนสนิท "อีหมอก! มึงโดนตกแล้ว! เขาจีบออกสื่อขนาดนี้ มึงจะเอาไงต่อห้ะ!" "หุบปากไปเลยนะเจ้านาย! กูไม่ได้โดนจีบ! เขาแค่... เขาแค่กวนประสาทเฉยๆ!" หมอกหนาพยายามเถียง แต่หัวใจกลับทรยศด้วยการเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก กิจกรรมช่วงค่ำดำเนินไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจของหมอกหนา จนกระทั่งถึงเวลาเลิกกอง เขาเดินเลี่ยงผู้คนมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอหลังตึกนิเทศตามคำสั่งแกมบังคับของพี่ทัพ ในใจมีทั้งความสับสน ความโกรธที่โดนแกล้ง และความคาดหวังที่พยายามกดมันเอาไว้ลึกสุดใจ สตูดิโอเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ หมอกหนาผลักประตูเข้าไปเบาๆ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า "พี่ทัพ? พี่อยู่ไหนเนี่ย... ถ้าแกล้งกันกูจะโกรธจริงๆ ด้วยนะ!" เขาก้าวเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูอีกฝั่งถูกล็อคกริ๊ก! ความเย็นวูบแล่นเข้าสู่สันหลัง หมอกหนารีบหันกลับไปมอง ทว่าร่างสูงที่คุ้นเคยกลับมายืนพิงประตูขวางทางออกเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ "มาแล้วเหรอครับคนเก่ง..." พี่ทัพก้าวเข้ามาหาช้าๆ แววตาในความมืดดูดุดันและหิวกระหายกว่าครั้งไหนๆ "พี่ทัพ... พี่จะทำอะไร?" หมอกหนาถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ แต่คนตัวโตกลับขยับเข้ามาประชิด ล้อมกรอบเขาไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างอย่างสมบูรณ์ "ก็บอกแล้วไงว่ามี 'คำตอบ' จะให้..." พี่ทัพโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม "เมื่อกี้ที่หอประชุม พี่ว่าพี่ตอบยังไม่ชัดเจนพอ... เดี๋ยวพี่จะตอบให้เห็นภาพชัดๆ ตรงนี้เลยดีไหม?" ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของหมอกหนาก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หมอกหนาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที ข้อความจากรุ่นพี่ที่เขาแอบปลื้มมาตลอดปีหนึ่งเด้งขึ้นมา: *'หมอกหนา พรุ่งนี้ว่างไหมครับ พี่อยากจะชวนหมอกไปดูหนังที่เคยบอกไว้... พี่รอคำตอบอยู่นะครับ'* พี่ทัพที่ชะโงกหน้ามาดูด้วยชะงักกึก เขาดึงร่างหมอกหนาเข้าหาตัวแน่นขึ้นจนคนตัวเล็กแทบจมหายไปในอกกว้าง ก่อนจะก้มลงมาที่ข้างหูแล้วกระซิบเสียงต่ำจนน่าขนลุก "พี่ว่า... คืนนี้เราคงต้องคุยกันยาวหน่อยแล้วล่ะครับ เพราะดูเหมือนจะมีคนอยากรู้อนาคตของน้องมากกว่าที่พี่คิดเสียอีก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามความป่วนของหมอกหนาและพี่ทัพมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าพี่ทัพจะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไงนะคะ!