บันทึกสูตรอาหารเล่มใหม่

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปังจนน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบกระเซ็นเปรื้อยเปื้อนกระดาษไขแผ่นบาง ขุนนางท้องถิ่นผู้ถือครองโฉนดที่ดินครึ่งตำบลตบเท้าเข้ามาในห้องทำงานด้านหลังร้านยาด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังร่างระหงของหญิงสาวที่กำลังจรดพู่กันเขียนตัวอักษรจีนโบราณลงบนสมุดสันเชือกป่านอย่างไม่สะทกสะท้าน "หลี่จูหลัน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงพิมพ์ตำราอาหารชาวบ้านเล่มนี้ออกแจกจ่าย! รู้ตัวหรือไม่ว่าสูตรลับการตุ๋ンยาจีนตุ๋นเนื้อน่องลายของตระกูลอู๋ถูกพวกชาวบ้านเอาไปทำขายแข่งกันจนราคาตลาดพังพินาศหมดแล้ว!" จูหลันชะลอปลายพู่กันลงเล็กน้อย ปล่อยให้หมึกสีดำสนิทซึมลงสู่เนื้อกระดาษสาอย่างเชื่องช้า นางไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนที่กำลังอกจะแตกตายด้วยความโกรธ นางเพียงแค่เป่าลมเบาๆ บนตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายเพื่อให้หมึกแห้งสนิท ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายวัยกลางคนด้วยแววตานิ่งสงบ เยnชา และทรงพลังราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ตระกูลอู๋?" เสียงหวานใสแต่กังวานก้องกังสดาลดังขึ้น ทะลุผ่านความเงียบงันของห้อง "ถ้าข้าจำไม่ผิด สูตรตุ๋นเนื้อน่องลายซวนจ่าวเหรินหม้อนั้น ปู่ของท่านขโมยมาจากบันทึกโบราณของบรรพบุรุษสกุลหลี่เมื่อสามสิบปีก่อนมิใช่หรือ? ท่านอู๋... การทวงคืนสมบัติของตระกูลมาเผยแพร่ให้สาธารณะชนได้เรียนรู้เพื่อสุขภาพที่ดีของคนในชุมชน เป็นความผิดอาญาแผ่นดินข้อหาใด เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิครับ... อ้อ เผด็จการในท้องถิ่นเช่นท่าน คงไม่รู้หรอกกระมังว่ากฎหมายใหม่เขาคุ้มครองภูมิปัญญาชาวบ้านแล้ว" "เจ้า... นังสารเลวปากกล้า!" อู๋เจี้ยนกั๋วเงื้อมือหมายจะตบลงบนใบหน้าเนียนนุ่ม แต่วินาทีนั้นเอง ประตูไม้เนื้อแข็งก็ถูกกระชากเปิดผางด้วยแรงมหาศาล เฉินอี้เฉินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเสื้อคลุมสีเขียวเข้มของนายแพทย์ทหาร ร่างสูงใหญ่บังแสงแดดจากหน้าต่างจนเกิดเงาทาบทับร่างของอู๋เจี้ยนกั๋ว ปลายนิ้วเรียวยาวของนายแพทย์หนุ่มเอื้อมไปจับข้อมือของอู๋เจี้ยนกั๋วไว้มั่น แรงบีบเพียงเล็กน้อยทำให้ขุนนางท้องถิ่นผู้นั้นหน้าซีดเผือด ร้องโودยความเจ็บปวดจนเข่าแทบทรุด "มือข้างนี้... สกปรกเกินกว่าจะใช้แตะต้องภรรยาของผมนะครับ" อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตาคมกริบกลับเยียบเย็นราศีกำลังมองซากศพ "ถ้าไม่อยากให้โรงหมอของตระกูลอู๋ถูกตรวจสอบบัญชีย้อนหลังสิบปีจนหมดตัว ทางที่ดีควรเดินออกไปทางประตูให้เรียบร้อย ดีกว่าจะให้ทหารนอกเครื่องแบบลากตัวออกไปนะครับ" อู๋เจี้ยนกั๋วหอบหายใจสะท้าน กวาดสายตามองหน้าสามีภรรยาคู่นี้ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาสลัดมือหลุดแล้วถอยกรูดออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีลนลานออกไปจากร้าน ภายในห้องกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง จูหลันถอนหายใจยาวเหยียด นางทรุดตัวลงนั่งพักบนเก้าอี้ไม้ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่วางทาบลงบนไหล่ลาด ท่วงท่าของสามีที่คอยยืนหยัดปกป้องนางเสมอมาทำให้หัวใจดวงน้อยอิ่มเอมอย่างประหลาด "เหนื่อยไหมครับ คนเก่งของผม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู พร้อมกับถ้วยชาสมุนไพรอุ่นๆ ที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เหนื่อยเลยครับ" จูหลันเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนยุคปัจจุบันออกไป นางหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน แล้วหยิบเล่มบันทึกสูตรอาหารที่เย็บเสร็จเรียบร้อยขึ้นมาพลิกดูด้วยความภาคภูมิใจ นี่คือ "บันทึกสูตรอาหารพื้นบ้านและยาสมุนไพรฉบับหลี่จูหลัน" เล่มแรกของมณฑลนี้ ภายในบรรจุสูตรลับกว่าห้าสิบเมนู ตั้งแต่ซุปไก่ดำตุ๋นโสมคน ข้าวอบหม้อดินสมุนไพร ไปจนถึงวิธีหมักเต้าเจี้ยวสูตรโบราณที่นางปรับปรุงขึ้นเองเพื่อยกระดับโภชนาการของผู้คนในยุค 70 นี้ การเดินทางผ่านครึ่งทางของชีวิตใหม่ในร่างนี้พิสูจน์แล้วว่า นางไม่ได้มาเพื่อมีชีวิตรอดไปวันๆ แต่มาเพื่อสร้างรากฐานที่มั่นคงและยิ่งใหญ่ "อี้เฉิน คุณว่าถ้าเราเอาตำราเล่มนี้ไปพิมพ์แจกที่สหกรณ์การเกษตรประจำอำเภอพรุ่งนี้ ชาวบ้านจะชอบไหมครับ" จูหลันเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับสะท้อนแสงไฟตะเกียงน้ำมันพาราฟิน "พวกเขารักคุณจะตายครับ โดยเฉพาะคุณป้าข้างบ้านที่เพิ่งหายจากอาการนอนไม่หลับด้วยซุปพุทราจีนของคุณ... ว่าแต่ ภรรยาครับ งานใหญ่เสร็จไปครึ่งทางแล้ว รางวัลของผมล่ะ?" อี้เฉินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "รางวัลอะไรของคุณอีกเล่า ฉันเพิ่งเหนื่อยกับการไล่ตะردพวกญาติจ... อื้อ!" ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของจูหลันอย่างนุ่มนวลและลึกซึ้ง กลิ่นอายจางๆ ของยาสمุนไพรและไอน้ำชาผสมผสานกันในบรรยากาศยามค่ำคืนอันเงียบสงบ นอกหน้าต่าง สายฝนปรอยเริ่มโปรยปรายลงมาขับเน้นความอบอุ่นภายในห้องให้เด่นชัดยิ่งขึ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่น เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นรัวเร็วจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของเฒ่าแก่ซุน ผู้จัดการตลาดมืดประจำอำเภอที่หายหน้าไปนาน "คุณหลี่! คุณหมอเฉิน! แย่แล้วครับ! มีแขกพิเศษจากเมืองหลวง... คนผู้นั้นถือตั๋วตราประทับลับจากกระทรวงพาณิชย์ มาขอพบ 'เชฟผู้ปรุงอาหารทิพย์' เป็นการด่วน!" จูหลันผละออกจากอ้อมแขนของสามีทันที ดวงตาคมกวาดมองหน้ากับอี้เฉินด้วยความฉงน ตั๋วตราประทับจากเมืองหลวงในยุคสมัยเช่นนี้... หรือว่าความลับเรื่องมิติพิเศษและสูตรอาหารของนางจะรั่วไหลไปถึงหูเบื้องบนเสียแล้ว? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอด พบกันใหม่ตอนหน้าครับ