แผนการร้ายครั้งใหญ่ของญาติ

"ถ้าแกกล้าขโมยสมุดบัญชีสูตรยาไปอีกรอบ ฉันจะแจ้งความข้อหาลักทรัพย์ในเคหสถาน ไม่ใช่แค่ตักเตือนเหมือนครั้งก่อนแน่" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวในห้องครัวหลังร้าน "หอมกลิ่นยาจีน" แรงปะทะทำให้หม้อดินเผาใบเก่าสั่นระริก หลี่จูหลันยืนกอดอก ใบหน้างามคมคายฉายแววเย็นชาไร้ความปรานี ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นลุงแท้ๆ ของร่างนี้อย่างไม่เกรงกลัว หลี่เฉิงเฉียงหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาไม่คิดว่านับตั้งแต่เด็กสาวคนนี้ฟื้นขึ้นมาจากไข้คราวก่อน นางจะกลายเป็นคนเฉียบคมและรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกเขาทุกก้าวเดิน "จูหลัน... แกพูดจาเหลวไหลอะไรกัน ฉันเป็นลุงแท้ๆ ของแกนะ แค่แวะมาเยี่ยมเยียนตามประสาญาติ จะไปเอาสมุดสูตรยาอะไรกัน" หลี่เฉิงเฉียงฝืนยิ้มกลบเกลื่อน แต่ดวงตาหลบวูบ ลนลานจนน่าสมเพช "เยี่ยมเยียน? ถึงขนาดต้องแอบย่องเข้ามาตอนตีสอง แล้วล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมของฉันเพื่อหาลูกกุญแจตู้เซฟอย่างนั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของประตู เฉินอี้เฉินก้าวเท้าออกมาอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์สีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ในฐานะนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกล เขาอาจดูสุภาพเรียบร้อยในยามตรวจคนไข้ แต่สำหรับคนที่กล้ามายุ่งกับภรรยาและทรัพย์สินของตระกูลเฉิน รังสีความเย็นชาของเขานั้นน่ากลัวยิ่งกว่ามีดผ่าตัด หลี่เฉิงเฉียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าชายหนุ่มผู้นี้เบื้องหลังไม่ใช่แค่หมอธรรมดา ทรัพยากรและเส้นสายที่เฉินอี้เฉินมีในมือสามารถทำให้คนสกุลหลี่หายไปจากเมืองนี้ได้อย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครสงสัย "คุณ... คุณเฉิน เข้าใจผิดกันแล้วครับ ผมแค่..." "ผมไม่ได้ให้เวลาคุณแก้ตัว" เฉินอี้เฉินเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด เขายื่นเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ "สัญญาซื้อขายลับระหว่างคุณกับ 'โรงเตี๊ยมตระกูลจ้าว' คู่แข่งทางการค้าของเรา... น่าสนใจมาก พวกเขายอมจ่ายเงินให้คุณห้าพันหยวนแลกกับสูตรตุ๋นยาจีนตุ๋นตุ่นของภรรยาผม ช่างเป็นตัวเลขที่สูงเอาเรื่องสำหรับคนตกอับอย่างคุณสินะครับ" หลี่เฉิงเฉียงหน้าถอดสีทันที หลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนไม่สามารถดิ้นหลุดได้ ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะได้ข้อสรุป เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน พร้อมกับร่างอวบอ้วนของป้าสะใภ้ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังตัวดี! แกอย่าคิดว่าจะรอดนะ!" ป้าสะใภ้แผדเสียงแหลมสูง ชี้หน้าหลี่จูหลัน "แกมันอกตัญญู เลี้ยงไม่เชื่อง! แค่สูตรอาหารไม่กี่อย่างทำไมต้องหวงแหนนักหนา แบ่งให้ญาติพี่น้องรวยด้วยไม่ได้หรือไง? แกคอยดูเถอะ ชื่อเสียงร้านของแกวันนี้จะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!" หลี่จูหลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างไม่สะทกสะท้าน นางเดินเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้ช้าๆ กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเชฟสาวทำให้ป้าสะใภ้ถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ญาติพี่น้อง? ตลอดสปีชีส์ของพวกท่านเคยเห็นฉันเป็นญาติด้วยหรือครับ?" หลี่จูหลันเน้นย้ำทีละคำ "ตอนที่พ่อแม่ฉันเสียชีวิต ทิ้งหนี้สินไว้ และฉันเกือบตายในกองเพลิง พวกท่านเคยยื่นมือมาช่วยสักครั้งไหม? ตอนที่ฉันต้องอดมื้อกินมื้อ พวกท่านกลับมาสูบเลือดสูบเนื้อ ขโมยวัตถุดิบและเงินเก็บก้อนสุดท้ายไป วันนี้พอดฉันตั้งตัวได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง กลับหน้าด้านมาขอส่วนบุญ... น่าไมอายสิ้นดี!" "แก...อีนังเด็กปากกล้า!" ป้าสะใภ้กรี๊ดลั่น ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลี่จูหลัน *หมับ!* ข้อมืออวบถูกคว้าไว้แน่นด้วยมือแกร่งของเฉินอี้เฉิน แรงบีบเพียงเล็กน้อยทำให้ป้าสะใภ้ร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด "มือข้างนี้ ถ้ายังอยากเก็บไว้ใช้ตักข้าว ก็อย่าได้ยกขึ้นมาทำร้ายภรรยาผมอีก" เฉินอี้เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับดุดันรากับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ เขาสลัดมือป้าสะใภ้ออกอย่างไม่ใยดีจนนางเซถลาไปชนสามีตัวเอง หลี่จูหลันสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในมิติลับในห้วงความคิดของนางเวลานี้ สมุนไพรหายากนับร้อยชนิดกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่น นางเตรียมการรับมือพวกคนโลภเหล่านี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว สูตรอาหารลับที่พวกมันอยากได้นักหนา แท้จริงแล้วเป็นเพียง "เวอร์ชันทดลอง" ที่นางจงใจทิ้งไว้ให้ขโมยต่างหาก ส่วนสูตรลับแท้จริงที่ทำให้ซุปตุ๋นยาจีนของร้าน "หอมกลิ่นยาจีน" ครองใจคนทั้งเมืองนั้น อยู่ในความทรงจำและวัตถุดิบพิเศษจากมิติลับของนางแต่เพียงผู้เดียว "ในเมื่อพวกท่านเลือกที่จะเล่นสกปรก ร่วมมือกับตระกูลจ้าวเพื่อทำลายธุรกิจของฉัน ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน" หลี่จูหลันหยิบกระดาษจดรายการบางอย่างขึ้นมาโยนลงตรงหน้าทั้งสอง "นี่คือหมายศาลเรียกค่าเสียหายและฟ้องร้องข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการจารกรรมทางการค้า เรียกค่าเสียหายหนึ่งหมื่นหยวน... ถ้าไม่มีจ่าย ก็เตรียมตัวไปใช้แรงงานในเหมืองทางเหนือแทนก็แล้วกัน" "หนึ่งหมื่นหยวน?!" หลี่เฉิงเฉียงเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ยุคนี้เงินหนึ่งหมื่นหยวนเทียบเท่ากับรายได้ทั้งชีวิตของคนธรรมดาหลายคน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ท่ามกลางยามวิกาลที่ร้านปิดทำการแล้ว เงาร่างหนึ่งสูงโปร่งในชุดสูทสากลเรียบร้อยก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าของแขกยามวิกาลผู้มาใหม่คนนั้นแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ที่หลี่จูหลันจำได้แม่นยำ "ขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหมอเฉินและคุณหลี่นะครับ... ดูเหมือนว่าผมจะมาทันเวลาชมฉากสนุกพอดีกระมัง?" ชายหนุ่มผู้มาใหม่กวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับตบมือช้าๆ สองครั้ง "สวัสดีครับคุณหลี่... ผม 'จ้าวเทียน Shuo' ประธานคนใหม่ของโรงเตี๊ยมตระกูลจ้าว หวังว่าของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่ผมส่งมาให้วันนี้ จะถูกใจคุณไม่มากก็น้อยนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอด พบกันใหม่ตอนหน้าครับ