หลักฐานมัดตัวคาหนังคาเขา

"ข้าบอกแล้วว่ารอยพับของกระดาษไขแผ่นนี้ต้องอยู่มุมขวาบน มิฉะนั้นเวลาลอกลายสูตรตุ๋นยาจีนจะเกิดรอยเหลื่อม!" เสียงกระซิบแหบพร่าของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินดังลอดผ่านรอยแยกของผนังไม้เก่าคร่ำคร่า ภายในห้องเก็บฟืนมืดทึบที่อับชื้นกลิ่นฝุ่น ดำมืดเสียจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตนเอง ทว่าแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงน้อยที่ถูกบังด้วยเสื้อคลุมเก่าๆ กลับส่องให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้ายับย่นราวกับผลส้มตากแห้ง หลี่จูหลันยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่หลังหน้าต่างบานเกล็ดที่ถูกงัดแงะจนหลุดร่อน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยสะท้อนประกายความเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งยามดึก เธอไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อยกับการกระทำของญาติผู้พี่และป้าสะใภ้กลุ่มนี้ เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา กลิ่นอายของความโลภที่ลอยฟุ้งอยู่ในบ้านหลังใหญ่ มันชัดเจนเสียยิ่งกว่ากลิ่นเครื่องเทศตุ๋นยาจีนในหม้อดินของเธอเสียอีก "แม่ครับ... ข้าว่าเจ้านายหญิงจูหลันคงไม่ได้ซ่อนสมุดบัญชีสูตรลับไว้แถวนี้หรอกกระมัง ข้าหาจนมือพองหมดแล้ว" เสียงของลูกพี่ลูกน้องตระกูลเฉินผู้มีรูปร่างอ้วนท้วนเอ่ยพรางใช้มือสกปรกปาดเหงื่อบนหน้าผาก "เจ้าโง่! ถ้ามันหาซื้อง่ายตามตลาดมืด ป่านนี้ตระกูลเราคงรวยล้นฟ้าไปนานแล้ว!" ป้าสะใภ้ใหญ่ตบหัวบุตรชายดังเพี๊ยะอย่างไม่ยั้งมือ ก่อนจะก้มลงหยิบกระดาษจดบันทึกสมุนไพรที่รื้อค้นมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานของจูหลันขึ้นมาเพ่งมองด้วยความกระหาย "ฮึ! นังเด็กนี่มันร้ายนัก ซ่อนอัตราส่วนการใส่ 'โสมคนป่า' กับ 'เก๋ากี้ดำ' ไว้ลึกซึ้งนักนะ... แต่สุดท้ายก็ต้องตกเป็นของตระกูลเราอยู่ดี วันนี้แหละ ข้าจะเอาสูตรนี้ไปขายให้เหลาอาหารมณฑลทางเหนือ ได้เงินมาคราวนี้ ข้าจะซื้อจักรเย็บผ้าใหม่ให้ลูกสะใภ้ แล้วก็ซื้อนาฬิกาข้อมือเรือนทองให้เจ้าด้วย!" รอยยิ้มละโมบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนทั้งสอง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวกลับลดฮวบลงจนหนתาวเหน็บ “เกรงว่า... ความฝันของท่านป้าคงต้องพับเก็บไว้ก่อนกระมังครับ” น้ำทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังประตูกลังห้องเก็บฟืน เฉินอี้เฉินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มของนายแพทย์ทหารดูน่าเกรงขามจนป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองหลักฐานในมือของหญิงแก่ราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรง “อะ... อี้เฉิน! หลานมาทำอะไรที่นี่!?” ป้าสะใภ้หน้าถอดสี มือที่ถือกระดาษสูตรลับสั่นเทาราวกับจับลูกนกตกน้ำ “ผมมาทำหน้าที่พยานครับ...” อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเล็กน้อย ทันใดนั้น แสงไฟฉายแรงสูงจากกระบอกถ่านไฟฉายสีดำขลับก็สาดส่องตรงไปยังร่างของป้าสะใภ้และลูกชายทันที เปิดเผยภาพใบหน้าตื่นตระหนกและหลักฐานในมืออย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง “แสงไฟสว่างดีเสียจริงครับ... ชัดเจนทั้งลายมือ ทั้งรอยนิ้วมือ และภาพเหตุการณ์ขณะกำลังลักทรัพย์” เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก้าวตามเข้ามาอย่างเป็นจังหวะ หลี่จูหลันเดินเคียงข้างสามีด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับฉายแววเย้ยหยัน เธอปรายตามองกระดาษแผ่นนั้นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ท่านป้าสะใภ้... ลักลอบเข้ามาในเคหสถานยามวิกาล งัดแงะทรัพย์สิน และขโมยทรัพย์ทางปัญญาที่เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคล... ท่านรู้หรือไม่ว่าโทษตามกฎหมายยุคนี้ สำหรับข้อหาโจรกรรมในยามวิกาลและทำลายทรัพย์สินเพื่อการค้า มีบทลงโทษสถานหนักเพียงใด?” “นัง... นังเด็กสารเลว! แกกล้าขู่ข้าเรอะ!” ป้าสะใภ้กรีดร้องด้วยความโมโหโทโส ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยว นางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตะปบใบหน้าของจูหลันด้วยเล็บยาวๆ ที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า ทว่า... ไม่มีทางที่มือหยาบกร้านนั้นจะแตะต้องปลายเส้นผมของภรรยาอันเป็นที่รักได้ เฉินอี้เฉินก้าวขวาขึ้นบังหน้าจูหลันไว้ในเสี้ยววินาที มือแกร่งดั่งคีมเหล็กคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ไว้แน่นจนเกิดเสียงดังกร๊อบ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด “จำไว้ให้ดีนะครับ...” อี้เฉินโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้าง เย็นชา และทรงพลังจนคนฟังหัวใจหยุดเต้น “อย่าได้บังอาจคิดแตะต้องภรรยาของผม... และอย่าได้คิดขโมยสิ่งที่เธอสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย แม้แต่ปลายเล็บเดียว” จูหลันมองภาพสามีที่ยืนหยัดปกป้องเธออย่างหนักแน่น ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ เธอก้มลงหยิบกระดาษสูตรอาหารแผ่นนั้นคืนมาจากมือที่อ่อนแรงของป้าสะใภ้ ก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าต่อตาคนทั้งสองอย่างไม่ไยดี “ท่านไม่ต้องเหนื่อยไปหรอกครับท่านป้า... เพราะสูตรที่ท่านขโมยไปเมื่อครู่ เป็นเพียง 'สูตรตุ๋นยาจีนไล่ความชื้นสำหรับหมูสามชั้น' ที่ข้าตั้งใจเขียนทิ้งไว้ล่อแมวขโมยต่างหากล่ะครับ” จูหลันยิ้มมุมปากอย่างงดงาม “ส่วนสูตรลับจริงๆ ของภัตตาคารยาจีน 'หอมหมื่นลี้' ที่กำลังจะเปิดตัวในวันพรุ่งนี้... ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในตู้เซฟธนาคาร... และในหัวใจของสามีฉันค่ะ... เอ๊ย ของฉันครับ” เธอเผลอหลุดสำนวนเดิมเล็กน้อยก่อนจะแก้ไขคำพูดด้วยรอยยิ้มเยาะ ในขณะที่ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังจะกรีดร้องสติหลุดด้วยความแค้น เสียงฝีเท้าฝูงชนและเสียงกระซิบกระซาบของผู้ใหญ่บ้านพร้อมด้วยตำรวจประจำตำบลก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากปากทางเข้าตรอก... งานนี้... บัญชีแค้นเก่าและใหม่ของตระกูลเฉิน ได้เวลาชำระสะสางกันอย่างหมดเปลือกเสียที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฟาดฟันญาติจอมปลอมไปกับ "กาแฟโบราณแก้วโต" พบกันใหม่ตอนหน้าครับ