ฟ้องร้องให้หลาบจำ

เสียงประกาศิตจากศาลประชาชนประจำเขต ดังสะท้อนก้องกังวานบาดแก้วหูของเหล่าเครือญาติสกุลเฉินจนหน้าซีดเผือด เอกสารตราครั่งสีแดงสดในมือของเจ้าหน้าที่พนักงานบังคับคดี ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระดาษแผ่นบางๆ หากแต่มันคือคมดาบอันเย็นเยียบที่ปลิดชีพความโลภอันยาวนานของคนกลุ่มนี้ลงอย่างราบคาบ "จำเลยทั้งสาม... ในข้อหายักยอกทรัพย์ ฉ้อโกง และปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดิน ศาลมีคำพิพากษาเด็ดขาดให้ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดแก่โจทก์เป็นจำนวนเงินสามพันหยวน พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมาย หากไม่มีเงินสดชำระภายในกำหนดเจ็ดวัน จะต้องดำเนินการยึดทรัพย์สินเพื่อขายทอดตลาด" ป้าสะใภ้ใหญ่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว นางพยายามจะอ้าปากโวยวายแผดเสียงแหลมสูงตามนิสัยเดิม แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าของนายแพทย์เฉินอี้เฉินที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลังภรรยา รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากบุรุษหนุ่มผู้กุมอำนาจเบื้องหลังโรงพยาบาลประจำเมือง ทำให้เสียงที่กำลังจะหลุดจากลำคอกลับกลืนหายลงไปในคอหอยทันที หลี่จูหลันยืนอยู่นิ่งๆ ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพอนาถของบรรดาญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ที่เคยเหยียบย่ำครอบครัวเธอยามตกยาก สมัยก่อนตอนที่พ่อแม่เธอเสียชีวิตใหม่ๆ คนพวกนี้เคยเหยียบย่างเข้ามาขนข้าวของในบ้านจนแทบไม่เหลือแม้แต่หม้อหุงข้าว ตอนนั้นเธอน้ำตานองหน้าอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำถากถางและรอยยิ้มเยาะเย้ย กรรมสนอง... ช้าไปเสียหน่อย แต่ก็ยังมาถึงในวันที่เธอยังมีแรงทวงคืน "จูหลัน... หลานรัก ป้าขอร้องล่ะ สักครั้งเถอะนะ" ป้าสะใภ้คลานเข่าเข้ามาหมายจะควชายเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายสีน้ำเงินของเธอ แต่เฉินอี้เฉินก้าวเท้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีนุ่มนวลแต่เด็ดขาด มือหนาวางลงบนบ่าบางของภรรยาเบาๆ เป็นเชิงปกป้อง "อย่าแตะต้องภรรยาผมครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ "คำว่า 'ครอบครัว' ที่พวกท่านพร่ำพูดออกมาตลอดสัปดาห์นี้ ผมเกรงว่ามันหมดอายุการใช้งานไปตั้งแต่ตอนที่พวกท่านพยายามฮุบแปลงที่ดินมรดกของพ่อตาผมแล้วครับ" "พวกแก... ไอ้สารเลว เนรคุณ!" ลูกพี่ลูกน้องชายคนรองของตระกูลเฉินทนไม่ไหวลุกขึ้นชี้หน้าด่าด้วยความแค้นเคือง "แกคิดว่าจะเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองนี้ได้นานแค่ไหนวะ! ผัวเมียหน้าเลือด!" จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอปรายตามองชายผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นญาติสนิท "หน้าเลือดหรือครับ? คงไม่เท่ากับพวกท่านที่กล้าแม้กระทั่งปลอมลายมือชื่อคนตายเพื่อจำจำนองที่ดินหรอกกระมังครับ? อ้อ... แจ้งให้ทราบล่วงหน้านะครับ ทางการประกาศติดประกาศขายทอดตลาดบ้านหลังเก่าของพวกท่านแล้ว พรุ่งนี้เช้าเจ้าหน้าที่คงไปติดป้ายประกาศ กรุณาเก็บสัมภาระออกให้ทันเวลาด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นคงต้องให้ตำรวจมาช่วยขนออกไป" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของป้าสะใภ้ก็หงายหลังตึงหมดสติไปทันทีท่าศาลาริมทาง เสียงโวยวายระคนตกใจดังระงมขึ้น แต่ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่จะหันมาแยแสหรือยื่นมือเข้าช่วย เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า... บัญชีแค้นครั้งนี้ จูหลันและอี้เฉินเอาจริง และไม่มีช่องว่างให้ต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าคันเก่งของโรงพยาบาลเคลื่อนตัวออกจากลานจอดศาลอย่างนิ่มนวล ภายในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยความเงียบสงบอันน่าสบาย มีเพียงกลิ่นจางๆ ของชาสมุนไพรโสมตังกุยที่อี้เฉินรินใส่กระติกเก็บความร้อนยื่นให้ภรรยาสาวจิบแก้กระหาย "เหนื่อยไหมครับ" อี้เฉินเอ่ยถามขณะบังคับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว สายตาคมกริบทอดมองถนนลูกรังที่ทอดยาวผ่านทุ่งนาสีทอง จูหลันส่ายหัวเบาๆ เธอยกกระติกขึ้นจิบช้าๆ รสชาติอุ่นร้อนหอมหวานละมุนช่วยชะล้างความขุ่นมัวในจิตใจออกไปจนหมดสิ้น "ไม่เลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เลยครับ การได้เห็นพวกเขารับผลกรรมที่ก่อไว้ มันทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจเสียมากกว่า เหมือนภูเขาที่ทับอกมาหลายปีได้ถูกยกออกไปเสียที" ชายหนุ่มเหลือบมองรอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้าภรรยา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ถ้าเช่นนั้น... เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองการปิดบัญชีแค้นอย่างสมบูรณ์แบบ เย็นนี้คุณภรรยาคนเก่งมีแผนจะทำเมนูอะไรต้อนรับสามีคนนี้หรือเปล่าครับ?" "อืม..." จูหลันลากเสียงยาวในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับเมื่อนึกถึงวัตถุดิบชั้นดีที่เพิ่งได้มาจากตลาดมืดเมื่อวาน "หม้อตุ๋นยาจีนตุ๋นซี่โครงหมูตุ๋นกับเก๋ากี้และรากบัวแดง... ดีไหมคะ เอ๊ย ดีไหมครับ? แถมด้วยปลาคาร์pนึ่งซีอิ๊วสูตรพิเศษที่จะส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตรอกซอกซอยจนบ้านข้างๆ ต้องแอบกลืนน้ำลาย" "แค่ฟังก็หิวแล้วครับ" อี้เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมก็สนับสนุนและพร้อมทานจนหมดหม้อทุกครั้งอยู่แล้วครับ" รถจี๊ปแล่นเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านพักข้าราชการแพทย์หลังน้อย ทว่า... ทันทีที่ล้อรถหยุดนิ่งสนิทหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบของทั้งคู่ต้องสะดุดกຶก ร่างของหญิงสูงวัยแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเนื้อดี ทว่ายับยู่ยี่และมีคราบฝุ่นกรอะกร้าง นั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่หน้าบ้านของพวกเขา ใบหน้านั้นละม้ายคล้ายคลึงกับอี้เฉินอย่างยิ่ง ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและตื่นตระหนก แม่สามีผู้ทรงอิทธิพลจากเมืองหลวง... ผู้ที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองลูกชายคนรองคนนี้มานานร่วมสัปดาห์ กลับมายืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโตและโทรเลขฉุกเฉินในมือที่ยับยู่ยี่จากการขยำ "อี้เฉิน... ลูกชายแม่ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" แม่ของเขาร้องอุทานเสียงสั่นเครือทันทีที่เห็นร่างลูกชายก้าวลงจากรถ "ตระกูลหลี่ทางเมืองหลวง... พวกเขากำลังจะเล่นงานพวกเราแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้จูหลันฟาดฟันพวกคนโลภมาจนถึงบทนี้นะครับ