ช่วงเวลาแห่งความสงบสุข

"ถ้าป้ายังไม่หยุดพูดเรื่องขอส่วนแบ่งกำไรจากหม้อตุ๋นยาจีนชุดนี้ ผมคงต้องเชิญป้าออกไปจากร้าน... แบบไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกตลอดกาลนะครับ" น้ำเสียงของเฉินอี้เฉินราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาไม่ได้มีความหวั่นเกรงต่อญาติผู้ใหญ่ที่กำลังแผดเสียงโวยวายอยู่หน้าร้านเลยแม้แต่น้อย มือหนาของเขาวางลงบนบ่าของจูหลันอย่างมั่นคง เป็นการประกาศอาณานิคมทางใจว่า หญิงสาวคนนี้คือเขตหวงห้ามที่ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง จูหลันมองภาพสะท้อนของบรรดาญาติจอมหิวเงินที่หน้าถอดสี พวกเขาขยับตัวถอยหลังกรูเมื่อเห็นท่าทีเอาจริงของนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกล เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะหันไปจัดการกับเศษซากความวุ่นวายด้วยความสงบ พายุที่โหมกระหน่ำในยามเช้าผ่านพ้นไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศร้าน ร้านอาหารเล็กๆ ของจูหลันในยามนี้กลับมาคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง แสงไฟสีส้มละมุนจากตะเกียงน้ำมันก๊าดรุ่นเก่าให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนย้อนเวลากลับไปในยุค 70 ที่ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมาย จูหลันหยิบกระบวยไม้ขึ้นมาตักน้ำซุปตุ๋นยาจีนสีน้ำตาลทอง กลิ่นหอมของโสม ตังกุย และพุทราจีนโชยเตะจมูกทันทีที่ฝาหม้อเหล็กหล่อถูกเปิดออก นี่คือสูตรลับที่เธอขัดเกลามาอย่างดีเพื่อเยียวยาผู้คนที่เหนื่อยล้าจากชีวิต "วันนี้เหนื่อยหน่อยนะครับ" อี้เฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากพวกญาติหน้าเนื้อใจเสือถอยทัพไปจนหมดสิ้น เขาเดินเข้ามาในเคาน์เตอร์ครัวที่จูหลันยืนอยู่ ถือวิสาสะหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกให้เธออย่างนุ่มนวล "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ... เอ้อ... ไม่เหนื่อยหรอกครับ ถ้าแลกกับความสงบที่ได้คืนมา" จูหลันหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นอี้เฉินทำหน้ามุ่ยที่เธอเกือบหลุดสำนวนติดนิสัยเดิม "แต่คุณน่ะสิ วันนี้คนไข้ที่โรงพยาบาลเยอะไม่ใช่หรือไงครับ? ยังจะปลีกตัวมาคอยไล่พวกที่มาหาเรื่องผมอีก" "สำหรับจูหลัน เรื่องคนไข้ก็สำคัญ แต่เรื่องคนของผม... สำคัญยิ่งกว่าเสมอครับ" คำพูดที่ดูเลี่ยนแต่จริงใจของอี้เฉินทำเอาคนฟังอย่างจูหลันถึงกับชะงัก เธอรีบเบนความสนใจไปที่จานตุ๋นยาจีนในมือ เพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า การมีสามีเป็นนายแพทย์ที่ฉลาดเป็นกรดและยอมเปย์ทุกอย่างเพื่อความสุขของเธอนั้น มันน่าหมั่นไส้เสียจนเธอเองยังอยากจะหมั่นไส้ตัวเองบ้างในบางครั้ง บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ลูกค้าประจำที่รู้ข่าวว่าพายุร้ายผ่านไปแล้วต่างพากันทยอยกลับเข้ามา เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงตะเกียบกระทบถ้วยเซรามิกดังขึ้นเป็นจังหวะแห่งชีวิต ร้านอาหารแห่งนี้ไม่ได้เป็นแค่ที่กินข้าว แต่มันคือป้อมปราการแห่งความสุขที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้น จูหลันบรรจงจัดวางเนื้อตุ๋นชิ้นโตวางลงบนข้าวสวยร้อนๆ โรยด้วยต้นหอมซอยและพริกไทยป่น เธอเพลิดเพลินกับการเห็นผู้คนมีความสุขกับรสชาติที่เธอรังสรรค์ขึ้น มิติพิเศษในใจของเธอทำงานอย่างเงียบเชียบ เมล็ดสมุนไพรหายากที่เธอเก็บเกี่ยวมาได้ถูกแปรรูปเป็นส่วนผสมลับที่ทำให้ใครก็ตามที่ได้ลิ้มลองต้องรู้สึกผ่อนคลายราวกับได้รับพลังชีวิตใหม่ ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังลอยฟุ้งอยู่นั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย ไม่ใช่เสียงของลูกค้าประจำที่มารอกินข้าวเย็น แต่เป็นเสียงของคนแปลกหน้าที่ดูเร่งรีบจนผิดปกติ ชายวัยกลางคนในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีซีด ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เขาสวมหมวกใบเก่าปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่สายตาที่กวาดมองไปรอบๆ กลับมีความคมกริบจนน่าประหลาดใจ เขาตรงดิ่งมาที่เคาน์เตอร์ วางซองจดหมายสีน้ำตาลปิดผนึกแน่นหนาลงตรงหน้าจูหลัน "คุณคือเจ้าของร้านที่ชื่อจูหลันใช่ไหม?" ชายคนนั้นถามด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะลดระดับเสียงลงจนแทบกระซิบ "มีคนฝากจดหมายฉบับนี้มาให้... เขาบอกว่าถ้าคุณได้อ่านแล้ว ให้รีบไปที่ท้ายหมู่บ้านก่อนเที่ยงคืน หากไม่อยากให้ร้านของคุณพังพินาศในวันพรุ่งนี้" จูหลันมองซองจดหมายนั้นด้วยใจที่เต้นรัว อี้เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ขยับตัวเข้ามาประชิดตัวเธอทันที มือของเขากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่คนแปลกหน้าอย่างเอาเรื่อง ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากถาม ชายคนนั้นก็หันหลังกลับและหายลับออกไปในความมืดของค่ำคืนราวกับไม่มีตัวตน จูหลันค่อยๆ แกะซองจดหมายออก ในนั้นมีเพียงภาพถ่ายใบเดียวที่ทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น... มันเป็นภาพของ 'สูตรลับหม้อตุ๋นยาจีน' ที่เธอจดบันทึกไว้ในสมุดโน้ตส่วนตัว ซึ่งเธอเพิ่งมั่นใจว่าเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดในมิติของเธอเท่านั้น "อี้เฉิน..." เธอเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ความลับของฉัน... มันไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอลุ้นไปกับเส้นทางชีวิตของจูหลันในบทนี้ด้วยกันนะครับ