การแข่งขันทำอาหารประจำอำเภอ

"ถ้าพวกคุณยังกล้าเอาพริกไทยดำป่นราคาถูกมาปนกับโสมตังกุยเกรดสามัญเพื่อลดต้นทุนในงานแข่งขันประจำอำเภอปีนี้ เกรงว่าหน้าตาของสหกรณ์การเกษตรอำเภอเรา คงไม่ได้แค่ขายหน้าชาวบ้าน, แต่อาจจะต้องไปอธิบายเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่สาธารณสุขเขตแทนนะครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของหลี่จูหลันดังขึ้นกลางห้องประชุมเล็กของศาลาประชาคมหมู่บ้าน สภาพแวดล้อมรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่าคณะกรรมการจัดงานหน้าตาซีดเซียว จูหลันในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและผ้ากันเปื้อนสีครามสะอาดตา ยืนกอดอกมองกลุ่มพ่อค้าคนกลางและตัวแทนกรรมการที่พยายามตุกติกเรื่องวัตถุดิบ ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารงบประมาณในมือสลับกับใบหน้าเหงื่อตกของประธานสหกรณ์อย่างไม่เกรงกลัว "คุณหลี่... เรื่องวัตถุดิบมันเป็นเรื่องของงบประมาณที่ทางอำเภออนุมัติมาจำกัด..." เสียงของนายชู ผู้ทรงอิทธิพลประจำหมู่บ้านเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก พยายามใช้บารมีข่มขู่หญิงสาว "งบประมาณจำกัด หรือความโลภส่วนตัวจำกัดครับ, ท่านประธานชู?" จูหลันสวนกลับทันควันโดยไม่เปิดช่องให้พูดจบ มุมปากหยักยิ้มบางเบบทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น "หม้อตุ๋นยาจีนสูตรลับของตระกูลหลี่ ไม่เคยใช้ของปลอมต้มให้ใครกิน และถ้าการแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นอย่างไร้มาตรฐาน ผม... หมายถึงตัวผมในฐานะตัวแทนผู้เข้าแข่งขัน ย่อมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องเกียรติของอาหารในท้องถิ่น ไม่ใช่ปล่อยให้พวกหากินกับความเจ็บป่วยของชาวบ้านมาทำลายชื่อเสียงอำเภอเรา" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้องประชุม ไม่มีใครกล้าสบตาเธอโดยตรง แม้แต่พวกญาติจอมหิวเงินที่มักจะคอยตามราวีจูหลันในตลาด วันนี้ยังต้องหุบปากเงียบเมื่อรู้ว่าเบื้องหลังหญิงสาวมีนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกลอย่างเฉินอี้เฉินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่แววตากลับคมกริบพร้อมควักกระเป๋าซื้อทั้งศาลาประชาคมนี้ได้ทันทีหากใครกล้าทำให้ภรรยาไม่พอใจ อี้เฉินขยับตัวเล็กน้อย เขาสกิดปลายรองเท้าหนังขัดมันกับพื้นไม้ ก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางพร้อมวางกระติกน้ำยาสมุนไพรตุ๋นอุ่นๆ ลงบนโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลัง "ภรรยาผมพูดถูกทุกประการครับ หากกรรมการท่านใดยังมีปัญหาเรื่องมาตรฐานวัตถุดิบ โรงพยาบาลอำเภอของเรายินดีจะตรวจสอบสารปนเปื้อนในอาหารทุกจานที่จะใช้แข่งในวันพรุ่งนี้อย่างละเอียด... ฟรี ไม่มีค่าใช้จ่ายครับ" ประโยคเดียวสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธอำนาจมืดในทางที่ถูกที่ควรแบบนี้อีกต่อไป การแข่งขันทำอาหารประจำอำเภอในเช้าวันถัดมาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ บริเวณลานกว้างหน้าศาลาประชาคมคราคร่ำไปด้วยผู้คนนับร้อย กลิ่นอายของเครื่องเทศคั่ว กลิ่นซีอิ๊วโบราณ และเสียงฉู่ฉ่าของกระทะเหล็กกระทบตะหลิวลอยอวลไปทั่วบรรยากาศยุค 80 ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ธงผ้าหลากสีสะบัดไหวตามแรงลม ขณะที่โต๊ะเตรียมอาหารของแต่ละผู้เข้าแข่งขันต่างงัดกลยุทธ์เด็ดออกมาสู้กันอย่างดุเดือด จูหลันยืนสงบนิ่งอยู่หน้าเตาถ่านขนาดกลาง หม้อดินเผาเคลือบยาจีนสีดำสนิทใบใหญ่ส่งไอน้ำพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมล้ำลึกของรากโสม เก๋ากี้ และสมุนไพรหายากที่เธอตระเตรียมมาอย่างพิถีพิถันตั้งแต่ตีสาม ใบหน้าเรียบเนียนปราศจากความกังวล แม้ข้างๆ จะเป็นโต๊ะของหลุมพรางตระกูลสามีเก่าที่ส่งแม่ครัวมือฉกาจมาเพื่อตัดหน้าเธอโดยเฉพาะ "คิดเหว่าแค่ต้มยาจีนกลิ่นฉุนๆ แบบนั้น จะชนะแกงกระหรี่โบราณสูตรตระกูลซุนของฉันได้รึไง อีสะใภ้ทิ้งผัว!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ตระกูลซุนตะโกนเยาะเย้ยมาจากโต๊ะถัดไป พร้อมกับตักเครื่องแกงสีเหลืองเข้มลงกระทะส่งกลิ่นฉุนกึกเรียกเสียงฮือฮาจากกองเชียร์ฝั่งนั้น จูหลันเพียงชายตามองเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะเสียเวลาปริปากต่อคำ เธอกลับใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปในหม้อดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมอูมามิที่ผสมผสานความหวานละมุนจากกระดูกหมูตุ๋นไฟอ่อนและความลึกล้ำของสมุนไพรค่อยๆ แผ่ขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ จนกลบกลิ่นเครื่องแกงฉุนกึกนั้นเสียสนิท ในจังหวะที่การแข่งขันดำเนินมาถึงช่วงเวลาชี้ชะตา เหลือเวลาอีกเพียงสิบนาทีสุดท้ายก่อนคณะกรรมการจะเดินตรวจชิมอาหารแต่ละโต๊ะ อี้เฉินที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้สักแกะสลักลวดลายประณีต เขาเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นโสมป่าอายุหลายสิบปีที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีเยี่ยม ส่งมอบให้ภรรยาด้วยรอยแววตาอ่อนโยนที่มีให้เธอคนเดียว "ใส่สิ่งนี้ลงไปในขั้นตอนสุดท้าย... รสชาติจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้นครับที่รัก" อี้เฉินกระซิบเสียงนุ่ม ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของชาวบ้านรอบข้างที่ต่างซุบซิบนินทาถึงความสปอร์ตและคลั่งรักของนายแพทย์หนุ่ม จูหลันรับโสมป่าชิ้นนั้นมา รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียวหนทางานศิลปะของเธอจัดการฝานโสมบางเฉียบแล้วโปรยลงในหม้อตุ๋นเดือดปุดๆ ทันที ทันใดนั้นเอง... กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เคยปรากฏที่ไหนมาก่อนก็พวยพุ่งระเบิดขึ้น ทะลักทะลายข้ามรั้วกั้นจนผู้คนนับร้อยที่กำลังเดินเลือกซื้อของในงานถึงกับต้องหยุดชะงักสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย คณะกรรมการทั้งห้าท่านที่กำลังเดินชิมอาหารโต๊ะอื่นอยู่ ถึงกับชะביเท้าก้าวเดิน หันขวับมามองทางโต๊ะของจูหลันเป็นตาเดียว ประธานกรรมการผู้ขึ้นชื่อเรื่องลิ้นทองคำและหาญกล้าวิจารณ์อาหารมานักต่อนัก ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อสายลมพัดพาเอาไออุ่นของ "ซุปตุ๋นยาจีนจักรพรรดิ" ลอยเข้ามากระทบประสาทสัมผัส ทว่า ในวินาทีที่จูหลันกำลังจะตักน้ำซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบเพื่อเตรียมเสิร์ฟ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังซุ้มประตูทางเข้า... ร่างมอมแมมของชายวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งแหวกวงล้อมเข้ามา พร้อมกับชี้หน้าตะโกนเสียงดังลั่นจนทุกคนต้องสะดุ้ง "อย่าไปกินมัน! อาหารในหม้อนั่น... มีสารพิษ! นังนี่มันวางยาฆ่าคน!" บรรยากาศรอบลานแข่งขันที่กำลังอบอวลด้วยความหอมหวานพลันดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานมาโดยตลอดนะครับ