ย่างก้าวแรกสู่ความมั่นคง

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวล้ำเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องไม้หน้าสามในมือ!" เสียงประกาศกร้าวของหลี่จูหลันดังสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนอันเงียบสงบ เศษซากกระถางต้นไม้และร่องรอยการกรูเข้ามาพังประตูของญาติผู้พี่ฝ่ายอดีตสามีผู้โลภมากยังคงกระจายเกลื่อนพื้น แต่ทว่า... พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะเปล่งเสียงโอดครวญด้วยซ้ำ เมื่อเงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกาวน์สีขาวของนายแพทย์เฉินอี้เฉินก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับดวงตาคมกริบที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก อี้เฉินไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขากวาดสายตามองหน้าบรรดานักเลงอันธพาลรับจ้างที่ถูกจ้างมาสร้างความวุ่นวาย ก่อนจะเคาะด้ามไม้ผ่าฟืนในมือเบาๆ เป็นจังหวะ ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพวกมันต้องถอยร่นกรูดออกไปทีละก้าว "แจ้งความข้อหาบุกรุกยามวิกาลและทำลายทรัพย์สิน... ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว" อี้เฉินหันมากล่าวกับจูหลัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีเมื่อทอดมองสตรีตรงหน้า "คุณจูหลัน ไม่บาดเจ็บตรงไหนนะครับ?" จูหลันผ่อนลมหายใจยาวเหยียด นางวางไม้หน้าสามลงอย่างไม่รีบร้อน มุมปากยกยิ้มบางๆ ที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม "ขอบคุณคุณหมอเฉินค่ะ... เอ๊ย, ครับ" นางเผลอหลุดปากตามความคุ้นเคยยุคสมัยก่อน รีบแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณคุณหมอมากครับที่ช่วยจัดการธุระน่ารำคาญเหล่านี้ให้" "เรื่องแค่นี้เองครับ" อี้เฉินตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาของเขาฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่งยวดที่ได้ยืนเคียงข้างหญิงสาวผู้เด็ดเดี่ยวคนนี้ ค่ำคืนที่ควรจะวุ่นวายจึงปิดฉากลงด้วยความเงียบสงบที่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความผูกพันอันลึกซึ้ง สัปดาห์แรกผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วดุจสายลมพัดผ่าน ทว่าสำหรับหลี่จูหลันและเฉินอี้เฉินแล้ว มันคือช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชีวิต ยามรุ่งอรุณของวันใหม่ แสงสีทองสาดส่องลงมากระทบหลังคาบ้านไม้เก่าแก่ที่บัดนี้ถูกปรับปรุงจนสะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นครั่งยาจีนสูตรโบราณ" ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย กระตุ้นต่อมรับรสของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาให้ต้องเหลียวมองด้วยความหิวโหย บนโต๊ะไม้หน้าร้าน หม้อดินเผาใบใหญ่ส่งไอความร้อนพวยพุ่ง พร้อมกับป้ายไม้แกะสลักลายมือประณีตที่เพิ่งติดตั้งใหม่: *“ร้านอาหารสมุนไพรหลี่จูหลัน - บำรุงกาย สบายใจ”* ผลประกอบการตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา... ตัวเลขในสมุดบัญชีทำเอาแม้แต่จูหลันเองยังต้องกะพริบตาปริบๆ กำไรสุทธิจากการตุ๋นยาจีนและการขายอาหารบำรุงสุขภาพในตลาดมืด รวมถึงออร์เดอร์พิเศษจากบรรดาข้าราชการระดับสูงที่แอบมาสั่งซื้อผ่านการแนะนำของคุณหมออี้เฉิน สูงจนสามารถซื้อบ้านหลังใหม่ในเมืองได้สบายๆ นี่คือก้าวแรกแห่งความมั่นคงอย่างแท้จริง! "วันนี้คุณดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเฉินอี้เฉินที่เดินเข้ามาในร้าน เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่ง มือหนาวางตะกร้าสมุนไพรหายากชุดใหม่ลงบนโต๊ะ—ซึ่งเขาดั้นด้นไปหามาจากป่าลึกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อนำมาให้เธอนำไปใช้รังสรรค์เมนูใหม่โดยเฉพาะ จูหลันเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ นางยื่นถ้วยน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจให้เขา "ก็เพราะผลกำไรสัปดาห์นี้มันน่าประทับใจมากอย่างไรล่ะคะ... เอ่อ, ครับ" นางเกือบหลุดสำนวนเดิมอีกแล้ว ทำเอาอี้เฉินหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างเอ็นดู "ถ้าผลประกอบการดีขนาดนี้ เราควรฉลองกันหน่อยไหมครับ?" อี้เฉินโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนจูหลันได้กลิ่นจางๆ ของยาสสมุนไพรและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา "ผมมีวัตถุดิบชั้นดีที่เพิ่งได้มา... เนื้อกวางป่าตุ๋นโสมอายุร้อยปี คุณสนใจจะลองฝีมือตัวเองดูหน่อยไหมครับ เชฟหลี่" ดวงตาของจูหลันเป็นประกายวาววับทันที สำหรับเชฟฝีมือทองอย่างนาง วัตถุดิบชั้นเลิศเปรียบเสมือนงานศิลปะชิ้นเอกที่รอการเจียระไน "เนื้อกวางป่ากับโสมร้อยปีงั้นเหรอคะ... หึ, ถ้าคุณหมอเตรียมของมาให้ถึงที่ มีหรือที่ฉันจะปฏิเสธ" บรรยากาศภายในครัวอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ สองมือของจูหลันคล่องแคล่วในการจัดการกับเครื่องเทศและสมุนไพร ขณะที่อี้เฉินคอยเป็นลูกมือผู้รู้ใจ คอยหยิบจับ ส่งของ และสายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า "เพื่อนบ้าน" หรือ "ผู้มีพระคุณ" ไปไกลโขแล้ว ทว่า... ในขณะที่หม้อตุ๋นยาจีนกำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน จนผู้คนละแวกนั้นต่างพากันกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน *ก๊อกๆๆ!* ไม่ใช่เสียงเคาะแบบสุภาพ แต่เป็นการทุบประตูปึงปังราวกับจะพังเข้ามาเหมือนคืนก่อน จูหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย นางหันไปสบตากับอี้เฉินที่ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นเรียบเฉึงเย็นชาขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที อี้เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเสื้อกาวน์สีขาวให้เข้าที่ "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญแวะมารับกลิ่นหอมของอาหารเราอีกแล้วสินะครับ" จูหลันเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก นางหยัพทัพพีไม้ในมือมั่น "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะค่ะ... เอ๊ย, ครับคุณหมอ วันนี้ฉันจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การรบกวนเวลาอาหารของเชฟผู้ทรงเกียรติ มีจุดจบเช่นไร!" นางก้าวฉับๆ ไปที่ประตูไม้เก่าแก่ มือเรียวดึงสลักกลอนออกแล้วกระชากเปิดอย่างแรง ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลับไม่ใช่บรรดาญาติจอมโลภกลุ่มเดิมอย่างที่คาดคิด ใบหน้าของสตรีวัยกลางคนท่าทางสูงศักดิ์ สวมชุดผ้าไหมปักลายประณีตยุค 70 พร้อมด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนยืนประกบข้าง เธอกวาดสายตามองจูหลันด้วยแววตารังเกียจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง "เธอสินะ... ผู้หญิงที่ใช้มารยาหลอกล่อลูกชายของฉันให้อยู่ที่นี่? เลิกเล่นขายของแล้วไสหัวไปซะ! ตระกูลเฉินสูงส่งเกินกว่าจะมาเกี่ยวดองกับคนชั้นต่ำอย่างเธอ!" บรรยากาศในตรอกซอกซอยพลันเงียบกริบลงทันที กลิ่นหอมของซุปยาจีนยังคงลอยวนเวียนอยู่รอบตัว แต่ทว่าความกดดันจากผู้มาใหม่กลับพุ่งสูงเสียดฟ้า จูหลันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง—เฉินอี้เฉิน ที่บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับมืดมนลงดุจพายุฝนกำลังตั้งเค้า ดวงตาคมกริบฉายประกายอันตรายอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของอี้เฉินดังแทรกขึ้น ทำลายความเงียบ "ใครอนุญาตให้คุณก้าวก่ายชีวิตของผม... และภรรยาของผมกัน?" --- โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ)*