ค่ำคืนใต้แสงดาวกับชาสมุนไพร

"ถ้าพวกเขายังกล้าส่งจดหมายมาทวงเงินค่าเลี้ยงดูอีกรอบ ฉันจะส่งยาถ่ายสูตรพิเศษที่แม้แต่หมอเทวดาก็วินิจฉัยไม่ออกไปให้ดื่มแทนคำตอบรับ" เสียงของหลี่จูหลันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน รangด้วยความกรุ่นโกรธที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่สานในลานบ้าน แสงจันทร์นวลตาในยุค 70 สาดส่องลงมาทาบทับร่างระหงและใบหน้าที่แม้จะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับบรรดาญาติจอมปลอมมาทั้งวัน แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความเฉิดฉายและดุดันในแบบฉบับเชฟสาวมือหนึ่ง เฉินอี้เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัวที่ไม่ห่างกันนัก ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกกำลังบรรจงใช้คีมไม้คีบกาน้ำชาดินเผาที่ส่งเสียงเดือดปุดๆ ออกจากเตาถ่านขนาดเล็ก กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาสมุนไพรจีนคั่วแห้งผสมดอกเก๊กฮวยป่าลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ช่วยขับไล่ไอเย็นยามค่ำคืนของชนบทให้อันตรธานหายไป เขาไม่ได้พูดแทรกในทันที ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่โอบอุ้มความอัดอั้นตันใจของหญิงสาว มือหนาที่ผ่านการจับเครื่องมือแพทย์และงานหนักรินน้ำชาสีอำพันใสลงในจอกกระเบื้องเคลือบอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเลื่อนไปตรงหน้าเธอ "ดื่มเสียหน่อยครับ ชานี้ผมเก็บดอกเก๊กฮวยป่ามาตากแห้งเอง ช่วยดับพิษร้อนในตับและลดความดันได้ดี... โดยเฉพาะคนที่กำลังโมโหจนอยากวางยาพิษคนครึ่งหมู่บ้านแบบคุณ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก หลี่จูหลันชะงักไปเล็กน้อย หันขวับมามองสามี "หน้าตาย" ของเธอที่วันนี้ดูจะมีอารมณ์ขันมากกว่าปกติ เธอรับจอกชาอุ่นๆ มาถือไว้ ปล่อยให้ความร้อนซึมผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกาย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณหมอเฉิน นี่คุณกำลังแซวฉันอยู่หรือครับ?" "ผมเรียกว่า 'หยอกเยือนตามหน้าที่สามีที่ดี' ต่างหากครับ" อี้เฉินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดู เขายกจอกชาของตัวเองขึ้นจิบช้าๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของภรรยา "อันที่จริง... วิธีการจัดการกับป้าสะใภ้ของคุณเมื่อตอนบ่าย ถือว่าแยบคายและแสบสันจนผมคาดไม่ถึงเลยทีเดียว เล่นเอาคนตระกูลหลี่หน้าชาไปหลายวัน" จูหลันเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา บรรดาญาติฝ่ายแม่สามีผู้หน้าเนื้อใจเสือที่พากันมาเคาะประตูบ้านเพื่อหวังจะรีดไถเงินค่าขายสมุนไพรล็อตแรก แต่กลับต้องเจอแผน "หม้อตุ๋นยาจีนล้างสมอง" ของเธอ ที่ต้อนจนพวกเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แถมยังต้องหอบความอับอายกลับบ้านไปจนหมดสภาพ "พวกเขาสมควรได้รับมันแล้วครับ" จูหลันวางจอกมาลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ "คนพวกนั้นคิดว่าฉันเป็นเด็กสาวอ่อนต่อโลกที่ยอมให้โขกสับเหมือนเจ้าของร่างเดิมหรือไง? ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะเล่นสกปรก ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายที่หยิบยื่นความฉิบหายให้เป็นของกำนัล" อี้เฉินมองท่าทางฮึดฮัดราวกับแมวป่าพองขนของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่แอบอมยิ้มในใจ ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ช่างแตกต่างจากผู้หญิงในยุคนี้โดยสิ้นเชิง เธอด็ดเดี่ยว ฉลาดเป็นกรด และไม่เคยยอมจำนนต่อความอยุติธรรมใดๆ ยิ่งได้เห็นเธอฟาดฟันกับคนเห็นแก่ตัว เขากลับยิ่งรู้สึกว่าชีวิตแต่งงานที่เริ่มต้นจากความจำเป็นตามนโยบายรัฐในคราวนั้น กลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจและคุ้มค่าที่สุดในชีวิตของนายแพทย์หนุ่มอย่างเขา "ถ้าคุณเหนื่อยกับการรับมือพวกเขา พรุ่งนี้ผมสามารถใช้ชื่อโรงพยาบาลออกหนังสือรับรองเรื่องสุขภาพจิตของพวกเขาได้นะ รับรองว่าไม่มีใครกล้ามาเหยียบหน้าบ้านเราอีกพักใหญ่" อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ระดับปรมาจารย์ จูหลันหันขวับมามองสามีด้วยความทึ่ง เธอหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "คุณหมอเฉิน นี่คุณวางแผนจะใช้กฎหมายเล่นงานชาวบ้านตาสีตาสาด้วยหรือครับเนี่ย ร้ายกาจจริงๆ!" "เพื่อความสงบสุขของภรรยา สามีเช่นผมย่อมต้องมีวิธีสกปรกบ้างเป็นธรรมดาครับ" เขาตอบหน้าตาย ทว่าแววตากลับอบอุ่นเสียจนจูหลันต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายของชาสมุนไพรและแสงจันทร์ ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาจากการต่อสู้ดิ้นรนเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ไผ่ อี้เฉินเอื้อมมือไปเติมชาให้เธออีกครั้ง นิ้วมือของเขาสัมผัสกับหลังมือของเธอเบาๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ ความอุ่นซ่านแล่นริ้วขึ้นมาจนจูหลันต้องรีบดึงมือกลับกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและผ่อนคลายนั้นกินเวลาได้ไม่นานนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ทำลายความเงียบยามค่ำคืนลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายที่คุ้นหูของหัวหน้าหมู่บ้านและเสียงร้องไห้ฟูมฟายของใครบางคน "หมอเฉิน! หลี่จูหลัน! ออกมาเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่บ้านตระกูลหลี่!" อี้เฉินขมวดคิ้วมุ่นทันที ส่วนจูหลันวางจอกชาลงบนโต๊ะช้าๆ แววตาที่เมื่อครู่ยังมีความขบขัน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีด พวกมันไม่รู้จักจำ... และดูเหมือนค่ำคืนนี้ จะยังอีกยาวไกลนัก --------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ ผม กาแฟโบราณแก้วโต จะรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นสะใจยิ่งกว่าเดิมครับ