พิสูจน์ความจริงด้วยรสชาติ

“ถ้าคิดว่าน้ำซุปของฉันคือยาพิษ ก็เชิญท่านป้าหยิบตะเกียบขึ้นมาพิสูจน์ด้วยตัวเองเลยครับ อย่าเอาแต่ป่าวประกาศให้ชาวบ้านเขาตื่นตระหนกเพียงเพราะความอิจฉาในใจท่านมันล้นออกมาจนเก็บไม่อยู่” เสียงของหลี่จูหลันดังกังวานท่ามกลางลานบ้านที่แปรสภาพเป็นครัวกลางแจ้งชั่วคราว เธอไม่ได้เงยหน้ามองป้าสะใภ้จอมสร้างเรื่องที่ยืนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธอยู่ข้างรั้ว มือเรียวสวยกำลังบรรจงหั่นรากบัวและสมุนไพรจีนลงในหม้อดินเผาเคลือบเงา จังหวะการลงมีดนั้นทั้งรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังฟาดฟันคำครหาเหล่านั้นให้ขาดสะบั้นไปพร้อมกับวัตถุดิบ เฉินอี้เฉินยืนพิงเสาไม้ใกล้ๆ เขาไม่ได้พูดอะไรมากเหมือนเคย ทว่าสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่สะท้อนแสงแดดจ้ากลับจดจ้องไปยังกลุ่มคนขี้อิจฉาเหล่านั้นด้วยแรงกดดันที่ทำเอาคนพวกนั้นไม่กล้าขยับตัว มือหนาของเขาถือพัดสานคอยพัดไล่ควันไฟให้ลอยไปในทิศทางที่ถูกต้อง เพื่อให้กลิ่นหอมของเครื่องเทศค่อยๆ แทรกซึมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน “เจ้า... เจ้ามันนังเด็กปากดี! ใครจะไปกล้ากินของที่หล่อนทำกันล่ะ?” ป้าสะใภ้ตวาดเสียงสั่น แต่สายตาของหล่อนกลับเหลือบมองหม้อตุ๋นยาจีนที่เริ่มเดือดพล่าน ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจออกมาจนน้ำลายสอ จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “กลัวเสียหน้ามากกว่ากลัวตายล่ะสิท่า” เธอหันไปหยิบขวดเครื่องปรุงลับที่เตรียมไว้ลงไปเคี่ยวรวม กลิ่นของโสมเกรดดีผสมกับรากไม้หอมบางอย่างทำเอาผู้คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต้องชะลอฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ “อี้เฉินครับ” จูหลันเรียกสามี “รบกวนคุณยกชามเล็กๆ มาให้ชาวบ้านที่ยืนรอดูผลงานของเราหน่อยครับ ผมอยากให้ทุกคนช่วยเป็นสักขีพยานว่า ‘พิษ’ ที่พวกเขากล่าวหา มันให้รสชาติที่สวรรค์สรรสร้างเพียงใด” เฉินอี้เฉินพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เขาจัดการตักน้ำซุปใสสีทองอำพันที่มีชิ้นเนื้อเปื่อยนุ่มและสมุนไพรตุ๋นจนได้ที่ส่งให้ชายชราคนหนึ่งที่ผ่านทางมาพอดี กลิ่นหอมฟุ้งกระจายจนเรียกเสียงอื้ออึงจากฝูงชนที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ “อึก... อร่อย... อร่อยมาก! นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย ทำไมมันถึงได้กลมกล่อมลึกซึ้งขนาดนี้!” ชายชราอุทานออกมาจนลืมตัว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงแย่งชิงความสนใจของชาวบ้าน จูหลันไม่ได้ตื่นเต้น เธอเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอตักอาหารใส่ถ้วยส่งให้ลูกค้าคนแล้วคนเล่า จนแถวเริ่มยาวเหยียดออกไปถึงหน้าปากซอย ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด จู่ๆ ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบที่ดูคุ้นตาก็ก้าวเข้ามาในลานบ้าน เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่หยิบเงินปึกหนึ่งวางลงบนโต๊ะไม้หนา “ซุปตุ๋นยาจีนของจูหลันใช่ไหม? ข้าเอาห้าที่ ใส่ปิ่นโตกลับบ้านด้วย” จูหลันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นั้น เขาคือสหายร่วมรบของเฉินอี้เฉินที่เพิ่งกลับจากการปฏิบัติภารกิจลับทางตอนใต้ ทว่าแววตาของเขากลับดูมีเลศนัยบางอย่างที่จูหลันไม่ชอบใจนัก “ดูเหมือนว่าชื่อเสียงเรื่องฝีมือทำอาหารของภรรยาผม จะดังไกลไปถึงหน่วยงานของคุณแล้วสินะ” เฉินอี้เฉินก้าวเข้ามาขวางหน้าจูหลันไว้โดยอัตโนมัติ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจที่ถูกรบกวนความสงบ ชายคนนั้นแค่นยิ้ม “ชื่อเสียงของนางน่ะเป็นเรื่องรอง แต่สิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ คือ ‘สูตรลับ’ ในหม้อใบนั้นต่างหากล่ะ... เพราะได้ยินมาว่า อาหารมื้อนี้ช่วยรักษาคนที่มีพิษร้ายในร่างกายได้เป็นปลิดทิ้ง จริงไหมล่ะ คุณหมอเฉิน?” จูหลันรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไหลผ่านบรรยากาศ เธอวางทัพพีในมือลงช้าๆ แล้วเงยหน้าสบตากับชายผู้นั้นด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ถ้าต้องการพิสูจน์ว่าอาหารของผมรักษาคนได้จริงหรือไม่ ท่านก็น่าจะรู้ดีนะว่าค่ารักษามันไม่ถูก... และบางครั้ง การรู้อะไรมากเกินไปในที่ที่ไม่ควรอยู่ มันอาจจะทำให้ท่านไม่ได้กลับออกไปจากบ้านหลังนี้พร้อมกับปิ่นโต” ชายคนนั้นชะงักไป ความกดดันในอากาศเริ่มเข้มข้นจนชาวบ้านรอบข้างถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว เฉินอี้เฉินกระชับมือที่วางบนโต๊ะไม้จนขึ้นข้อขาว ราวกับกำลังรอสัญญาณเพียงเล็กน้อยเพื่อจะฟาดฟันสิ่งที่กำลังคุกคามภรรยาของเขาให้สิ้นซาก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ ผม กาแฟโบราณแก้วโต จะรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ