วัตถุดิบหายากจากป่าลึก

“ถ้าคุณยังก้าวต่อด้วยความเร็วเท่าเดิม รับรองว่าอีกไม่เกินสิบนาทีเราได้กลายเป็นอาหารมื้อเย็นของสัตว์ป่าแทนที่จะได้เห็ดพวกนั้นกลับไปทำแกงแน่ครับ” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของเฉินอี้เฉินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของป่าลึก เขาหยุดก้าวเดินแล้วหันกลับมามองหลี่จูหลันที่กำลังใช้หลังมือปาดเหงื่อเม็ดโตออกจากหน้าผาก หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้นแม้จะหอบหายใจถี่ “ฉันยังไหวค่ะ... เอ่อ ผมยังไหวครับคุณหมอ” จูหลันเผลอหลุดปากเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นสายตาที่เขามองมา “เห็ดหลินจือป่าและเห็ดเผาะพวกนี้มีราคาสูงเกินกว่าจะปล่อยให้คนอื่นมาฉกไปได้ โดยเฉพาะพวกป้าสะใภ้จอมโลภในหมู่บ้านนั่น” อี้เฉินถอนหายใจยาว แววตาที่เคยนิ่งเฉยดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อมเริ่มฉายแววอ่อนใจ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่พกติดตัวซับเหงื่อบนใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วผ่านเนื้อผ้าทำเอาหัวใจของจูหลันเต้นผิดจังหวะ “เรื่องพวกนั้นไว้ทีหลังเถอะครับ” เขากล่าวพลางจัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอ “ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องกังวลคือ พายุฝนกำลังจะมา” คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ เสียงคำรามของท้องฟ้าก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นดินเปียกชื้นโชยมาตามลม ไม่กี่อึดใจถัดมา สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่วก็เปลี่ยนป่าโปร่งให้กลายเป็นกับดักธรรมชาติ ทั้งสองรีบวิ่งหาที่กำบังจนพบกับโพรงถ้ำหินปูนขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังเถาวัลย์หนาทึบ ภายในถ้ำอับชื้นและมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากภายนอก อี้เฉินถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวนอกออกเพื่อคลุมไหล่ให้จูหลันที่ตัวสั่นเทาเพราะความหนาว เขาเริ่มใช้มีดพกขูดเปลือกไม้แห้งและหินเหล็กไฟเพื่อก่อกองไฟขนาดเล็กอย่างคล่องแคล่ว ความเป็นมืออาชีพของเขาดูสง่างามแม้ในยามที่กำลังหัวหมุนอยู่กับงานช่าง “คุณหมอเฉิน... ขอบคุณนะครับ” จูหลันนั่งกอดเข่ามองเปลวไฟที่เริ่มเต้นระบำ ความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่าน “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมก็แค่ทำหน้าที่สามีที่ดี” เขาพูดประโยคนี้ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนการรายงานเคสคนไข้ ทว่าหูกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ “อีกอย่าง... ถ้าคุณป่วย ผมก็คงต้องเสียเวลาต้มยาและเสียเงินค่ารักษาตัวเอง แถมยังไม่มีใครทำอาหารรสเลิศให้ผมกิน” จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ที่แท้ก็กลัวอดกินฝีมือฉันนี่เอง” บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป จากความตึงเครียดของสถานการณ์ กลายเป็นความใกล้ชิดที่แปลกประหลาด อี้เฉินขยับเข้ามาใกล้เพื่อกั้นลมหนาวให้ จูหลันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายกำยำของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรยาที่ติดตัวเขามาตลอดเวลาทำให้เธอมั่นใจอย่างประหลาดว่า คนผู้นี้คือที่พึ่งพิงที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตใหม่ของเธอ “เห็ดที่เก็บมาได้ในตะกร้า...” จูหลันเอ่ยทำลายความเงียบ “ถ้าเอากลับไปตุ๋นกับไก่บ้านที่หมักด้วยสูตรลับตระกูลหลี่ กลิ่นคงหอมไปสามบ้านแปดบ้าน พวกป้าสะใภ้คงได้แต่ยืนน้ำลายไหลอยู่หน้าบ้านเราแน่ๆ” อี้เฉินเผยรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก “งั้นเราต้องเร่งรีบทำยอดให้สูงขึ้นครับ ผมจะจัดหาวัตถุดิบหายากพวกนี้ให้คุณเอง ไม่ว่ามันจะอยู่ในป่าลึกหรือในที่ที่ใครก็เข้าถึงไม่ได้ ผมจะนำมันมาวางไว้ตรงหน้าคุณ” คำพูดของเขาไม่ใช่คำหวานหู แต่มันคือคำสัญญาที่หนักแน่น จูหลันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา ในจังหวะนั้นเอง ฝนภายนอกเริ่มซาลง แต่สายตาของทั้งคู่กลับไม่ยอมละจากกัน ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงกว่าพายุพัดพาหัวใจเข้าหากัน ทว่า ทันใดนั้นเอง อี้เฉินก็ชะงัก สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่ปากถ้ำ มือหนารีบคว้าข้อมือจูหลันให้หลบเข้ามุมมืดทันที เสียงย่ำเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอกถ้ำ เสียงสนทนาที่ไม่คุ้นหูดังแว่วมาตามลม “หาให้ทั่ว! ข้าได้ข่าวว่ามีคนเห็นพวกมันสองคนมุ่งหน้ามาทางทิศนี้... ถ้าไม่ได้สูตรลับหม้อตุ๋นยาจีนนั่นกลับไป นายท่านสั่งเก็บพวกมันทิ้งซะ!” จูหลันเบิกตากว้าง เธอจำเสียงนั้นได้ดี มันคือคนของตระกูลหลี่ที่หวังจะฮุบกิจการของเธอ อี้เฉินกระชับมีดพกในมือแน่น พลางมองมาที่จูหลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นนักล่า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานมาโดยตลอดนะครับ กาแฟโบราณแก้วโตครับ